Σάββατο, 29 Νοεμβρίου 2014

Η λέξη Έλληνας απαγορευόταν επι 1.500 χρόνια με ποινή θανάτου!

Του Θωμά Ηλιόπουλου*
Η μεγαλύτερη καταστροφή του ελληνισμού –χωρίς αμφιβολία– έγινε κατά τη διάρκεια του 4ου μ.Χ. αιώνα. Από τότε και για τα επόμενα 1500 χρόνια ακόμη και το όνομα Έλληνας απαγορεύτηκε τελείως να χρησιμοποιείται.



Στη διάρκεια αυτών των 1500 ετών ψάξτε να βρείτε το όνομα Έλληνας σε ό,τι έμεινε γραπτό στην eλληνική γλώσσα. Δεν υπάρχει. Έγινε καταπιεστικά Ρωμαίος ή Ρωμιός και η Ελλάδα και οι Έλληνες ξεχάστηκαν για πάντα.

Το όνομα Έλληνας ήταν απαγορευμένο επί ποινή ΘΑΝΑΤΟΥ.
Συκοφαντήθηκε ανελέητα και κακόβουλα και έγινε συνώνυμο του ειδωλολάτρη, μία λέξη ειδικά κατασκευασμένη για τους έλληνες μόνο με «πνευματική» μανία.

Κατά το υπόλοιπο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, τα χρόνια του Βυζαντίου και κατά την τουρκοκρατία, ο ραγιάς Ρωμιός είχε ξεχάσει τελείως την Ελλάδα, την ελληνικότητά του και το ίδιο το όνομά του. Τον έκαναν να απεχθάνεται τον έλληνα και για αυτό έγινε ρωμιός και μάλιστα να είναι υπερήφανος για αυτό. Κανένας άλλος λαός στον κόσμο δεν πέταξε το όνομά του για να πάρει το όνομα του κατακτητή. Θλιβερό κατάντημά μας. Έμεινε, όμως, η ελληνική γλώσσα η οποία εξυπηρέτησε το εκάστοτε κατεστημένο, αλλά και αυτή αλλοιώθηκε βάναυσα να το υπηρετεί. Χιλιάδες λέξεις της πήραν άλλη σημασία που ήθελαν οι κατακτητές οι οποίοι ήξεραν ότι ένα λαό τον κατακτάς όταν όντως του αλλάζεις τη γλώσσα του.

Η 25η Μαρτίου 1821 έφτασε σαν ένας εφιάλτης και τον ξύπνησε, γιατί στο βαθύ υποσυνείδητο όλοι οι σκλάβοι Ρωμιοί ήξεραν ότι ήταν «Έλληνοι». Ευτυχώς τους είχε μείνει και αυτό μέσα στη ρωμαίικη παράδοση. Τα δημοτικά μας τραγούδια και πάλι ευτυχώς κράτησαν κάτι από αυτή την καταστροφική ισοπέδωση. Αυτή ήταν η ζοφερή κατάσταση των Ελλήνων όταν ανέτειλε το 1821.
Κατά την Αναγέννηση οι Ευρωπαίοι μάς «άνοιξαν» λίγο τα μάτια, αλλά η λάμψη της, δυστυχώς, δεν μπορούσε να φτάσει σε κάθε ελληνική γωνιά της Μεσογείου. Εξάλλου ακολούθησαν και τα 400 χρόνια της μαύρης Τουρκοκρατίας.

Μέχρι και το 1821 –και πολύ μετά από αυτό– η πραγματικότητα ήταν ότι όλος ο Ελληνισμός έμεινε πρώτα από όλα ανιστόρητος και συνεπώς ανελλήνιστος. Η ρωμιοσύνη τον κρατούσε απολίτιστο και κάτω από την εξουσία των δογμάτων και τον τυραννούσε πολιτικά, αλλά περισσότερο πνευματικά.

Ακόμη και μετά το 1821 η Ευρώπη φιλελληνικά προσπάθησε να μάς βοηθήσει, αλλά το ρωμαίικο έμεινε πάντοτε εναντίον της Ελλάδας και κάθε τι ελληνικό. Ακόμη και σήμερα ονομάζουμε τους προγόνους μας, τους φωτοδότες της ανθρωπότητας φευ, τους ιδεολάτρες που έσπειραν το σημερινό μας πολιτισμό, χλευαστικά τους υποβιβάζουμε και τους αποκαλούμε αηδιαστικά ειδωλολάτρες!

Η ελληνικότητά μας ακόμη και σήμερα διαστρεβλώνεται, τις περισσότερες φορές αποκρύπτεται και αλλοιώνεται τόσο άδικα ώστε να την απωθούμε. Ο σημερινός έλληνας αγνοεί τελείως το παρελθόν του και τον εαυτό του. Με τη ρωμιοσύνη γίναμε ένας λαός σχιζοφρενής. Τι μέλλον μπορεί να έχει ένας λαός ο οποίος δεν γνωρίζει την ένδοξη ιστορία και το λαμπρό παρελθόν του το οποίο θα πρέπει να τον οδηγεί στο μέλλον για σημαντικότερα κατορθώματα;

Οι Ευρωπαίοι ακόμη και σήμερα περιμένουν σπίθες αναλαμπής από τον ελληνισμό που δεν έρχονται.


Ως ρωμιοί τι έχουμε δώσει στον κόσμο; Η Ευρώπη κατά την Αναγέννηση αναγεννήθηκε μέσα στο αρχαίο ελληνικό πνεύμα. Εμείς είμαστε αιώνες πίσω και ζούμε μέσα σε ένα δογματισμό και κρατικισμό που δεν είναι ελληνικά και αυτό ακριβώς μας απομονώνει από την Ευρώπη, αλλά περισσότερο εκμηδενίζει τις δημιουργικές δυνάμεις του Ελληνισμού. Με μία τόσο μακραίωνη ταπείνωση, ο σημερινός Έλληνας δεν γνωρίζει το χθες και είναι ανίκανος να προβλέψει και να βαδίσει στο ελληνικό του μέλλον. Αυτό μας έχει φέρει σε μία κατάσταση βαρβαρότητας που τη ζει σήμερα ο Έλληνας μέσα στη χρεοκοπία του.

Το πιο σημαντικό πράγμα που μας έφερε τα ο 1821 –εκτός από την ελευθερία από τον τουρκικό ζυγό– είναι που ξαναέφερε στην επιφάνεια και ζωντάνεψε τα ονόματα Ελλάς και Έλληνες. Να, λοιπόν γιατί η γενναία Ελληνική Επανάσταση αφορίστηκε τόσο πανηγυρικά! Η ρωμιοσύνη μάς ήθελε ανιστόρητους, βάρβαρους και σκλάβους. Ποιος το αμφιβάλει αυτό;
Εάν έχετε διαβάσει δύο-τρία βιβλία Ιστορίας, βάλτε το χέρι στην καρδιά σας και πέστε ότι όλα τα ανωτέρω είναι ψέματα. Η καρδιά που χτυπάει ελληνικά και βλέπει ελεύθερα και με πόνο την κατάντιά μας, θα ομολογήσει την αλήθεια που φαίνεται με γυμνό μάτι. Ας κοιτάξουμε λίγο γύρω μας.

Είχε απόλυτο δίκιο ο ποιητής μας Κωστής Παλαμάς που διακήρυξε:
Αυτό το λόγο θα σας πω
δεν έχω άλλο κανένα,
Μεθύστε με το αθάνατο
κρασί του Εικοσιένα.
Μόνο τότε θα ψάλλουμε με πολλή υπερηφάνεια τα αθάνατα λόγια του εθνικού μας ποιητή Διονυσίου Σολωμού.
Απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη
Των ελλήνων τα ιερά
Και σαν πρώτα ανδρειωμένη
Χαίρε, ω χαίρε Ελευθεριά!
ΕΠΙΜΥΘΙΟ: Ας σκεφτούμε ΟΜΩΣ τι μας λένε και τι μας συμβουλεύουν τα λόγια αυτά!

*Ο ΘΩΜΑΣ ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ είναι εκπαιδευτικός στη Μελβούρνη και αρθρογράφος σε ομογενειακά και Ελληνικά έντυπα

Aμφίπολη: Βρέθηκαν νομίσματα της εποχής του Μεγαλέξανδρου! - "Aλλά δεν σας τα δείξαμε"! (upd)

"Στον κυρίως θάλαμο δεν υπήρχαν καθόλου κτερίσματα. Από τους άλλους χώρους έχουμε κεραμεική και νομίσματα. Νομίσματα από τον 2ο πΧ αιώνα με τους τελευταίους Μακεδόνες και από τα ρωμαϊκά χρόνια. Απλά δεν σας τα δείξαμε!" Αυτή την δήλωση έκανε πριν από λίγο η Κ.Περιστέρη

"Αρχικά ο περίβολος μπροστά από τα σκαλοπάτια ήταν ανοιχτός και μετά τον έκλεισαν. Άρα ο τύμβος ήταν κάποτε επισκέψιμος!"

Kαι όμως ακόμα και στους αρχάιου καιρούς δεν γνώριζαν ποιος ήταν θαμμένος στο συγκεκριμένο Τύμβο Καστά, γνώριζαν όμως την υπαρξη του ταφικού μνημείου, και ήξεραν ότι επρόκειτο για κάποιον πολύ σπουδαίο άντρα.

Ο Έλληνας συγγραφέας και ποιητής Αντίπατρος ο Σιδώνιος, γεννημένος το 280 περίπου π.Χ, κάνει την γνωστή αναφορά του στον λέοντα της Αμφίπολης λέγοντας: "Ειπέ Λέον, φθιμένοιο τίνος τάφον αμφιβέβηκας , βουφάγε; Τις τασ άξιος ην αρετάς;".

Η μετάφραση είναι η εξής:"Πες, λέοντα, ποιανού τον τάφο φυλάς , εσύ που τρως τα βουβάλια; Ποιος ήταν άξιος των αρετών σου;"

(Υπενθυμίζεται ότι ο Αντίπατρος ο Σιδώνιος ήταν γνωστός για τον κατάλογο που συνέταξε για τα επτά θαύματα του αρχαίου κόσμου. Μάλιστα λέγεται ότι τα επισκέφτηκε όλα για να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι αν άξιζε να συμπεριληφθούν στον κατάλογό του.)

Οι σημερινές ανακοινώσεις της Κ.Περιστέρη δεν προσέδωσαν απολύτως καμμία απάντηση στα δεκάδες ερωτήματα που χιλιάδες πολιτών έχουν ως προς το ταφικό μνημείο και το ποιος βρίσκεται εκεί μέσα, αλλά και εάν τελικά βρέθηκε αυτος για τον οποίο χτίστηκε η πελώρια αυτή κατασκευή.

Γνωρίζουμε αποδεδειγμένα πλέον ότι ο Λέοντας της Αμφίπολης αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του Τύμβου Καστα. Με απλά λόγια, η εν λόγω πηγή αποτελεί ουσιαστικά την αρχαιότερη και ίσως μοναδική ιστορική αναφορά που έχει βρεθεί μέχρι στιγμής για το μνημείο της Αμφίπολης (έστω και αν αναφέρεται σε ένα τμήμα του).

Είναι φυσικό επακόλουθο λοιπόν να μπορούν να εξαχθούν πολύ σημαντικά συμπεράσματα για τον Τύμβο όπως αναφέρει το πολύ καλό amfipolinews.blogspot.gr . Αυτά είναι τα εξής:

1)Το 260-250 π.Χ, δηλαδή εξήντα με εβδομήντα χρόνια μετά από την κατασκευή του τάφου, ήταν άγνωστος ο νεκρός. Γι αυτό και ο Αντίπατρος αναφέρει "φθιμένοιο τίνος τάφον αμφιβέβηκας ".

2)Τα λίγα χρόνια που μεσολαβούν απο την κατασκευή του τύμβου εως και την συγγραφή του ποιήματος μαρτυρούν οτι ο τάφος σφραγίστηκε από την αρχή, διαφορετικά ο Αντίπατρος δεν θα αναρωτιόταν ποιόν φυλάει ο λέοντας.

3) Πέραν πάσης αμφιβολίας παύει ο ισχυρισμός ότι το μνημείο ήταν επισκέψιμο, γιατί αν πραγματικά ήταν και πάλι ο Αντίπατρος δεν θα αναρωτιόταν για το ποιος είναι θαμμένος μέσα. Ως εκ τούτου καταρρέουν οι ισχυρισμοί περί ρωμαϊκών μνημείων και περί χρονολόγησής του μεταγενέστερης από αυτήν του τελευταίου τετάρτου του 4ου π.Χ αιώνα.

4) Όταν γράφτηκε το ποίημα ο νεκρός του Τύμβου Καστά ήταν ήδη μέσα και μάλιστα σχετικά πρόσφατα ενταφιασμένος. Γιατί να υπήρχε τόσο μεγάλη ανάγκη για μυστικότητα; Πως κατάφεραν να κρατήσουν μυστικό το όνομα μιας τόσο σημαντικής προσωπικότητας; Εκτιμούμε πως μόνο ο Μ.Αλέξανδρος θα χρειαζόταν τέτοια προστασία.

5) "βουφάγε; Τις τασ άξιος ην αρετάς;", η ερώτηση αυτή του Αντίπατρου δείχνει ξεκάθαρα το μέγεθος της προσωπικότητας που είναι θαμμένη στον Τύμβο της Αμφίπολης. Άλλωστε το επιβεβαίωσε και το Υπουργείο στις επίσημες ανακοινώσεις του "Πιθανότατα, πρόκειται για μνημείο αφηρωϊσμένου νεκρού, δηλαδή, θνητού στον οποίον αποδόθηκαν λατρευτικές τιμές από την κοινωνία της εποχής του. Ο νεκρός ήταν εξέχουσα προσωπικότητα, καθώς μόνον έτσι εξηγείται η κατασκευή αυτού του μοναδικού ταφικού συγκροτήματος".

Πολύ σημαντικές παρατηρήσεις αφού όπως έγινε κατανοητό ακόμα και οι σύγχρονοι αρχαιολόγοι αδυνατούν να καταλάβουν ποιος είναι ο ένοικος του Τάφου.

Στην αναλυτική παρουσίαση που έκανε η κ. Περιστέρη και οι συνάδελφοί της στην ανασκαφή του Τύμβου Καστά, κ. Μιχάλης Λεφαντζής αρχιτέκτονας και κ. Δημήτρης Εγγλέζος, πολιτικός μηχανικός, φωτίστηκαν πολλές πτυχές του σπουδαίου μνημείου.

«Ξεκινήσαμε το 2012 από μια τοπική φήμη. Ότι στον Τύμβο Καστά υπήρχε ο "Τάφος της Βασίλισσας"» ήταν τα πρώτα λόγια της κας Περιστέρη, που άνοιξε την παρουσίαση και συνέχισε με αναλυτική παρουσίαση των ευρημάτων, συνοδεία φωτογραφικού υλικού.







«Τον 3ο μ.Χ. αιώνα έγινε η καταστροφή του περιβόλου του Τύμβου Καστά από τους Ρωμαίους» δήλωσε η κα Περιστέρη. «Βρέθηκαν ίχνη ακόμη και από έναν αρχαίο γερανό, με τον οποίον αφαιρέθηκαν κομμάτια του περιβόλου για διάφορες άλλες εργασίες, οδοποιίας κ.λπ» τόνισε, ενώ ανέφερε ότι το τμήμα του περιβόλου που μένει ανέπαφο και έχει βρεθεί είναι περίπου 80 μέτρα, από τα 497 της συνολικής περιμέτρου.

Η κα Περιστέρη δήλωσε βέβαιη ότι ο Λέων της Αμφίπολης βρισκόταν στην κορυφή του Τύμβου. Στο χώρο του Λέοντα όπως είναι σήμερα έχουμε κομμάτια που ανήκαν στην αρχική μορφή της βάσης του, τα οποία είναι όμοια με τους δόμους του περιβόλου. Ο Μιχάλης Λεφαντζής έχει κάνει μια ψηφιακή σχεδιαστική αναπαράσταση.



Στη συνέχεια, η κα Περιστέρη παρουσίασε φωτογραφία από μια μαρμάρινη δοκό του επιστυλίου πάνω από τις Καρυάτιδες, η οποία, πέφτοντας, κατέστρεψε το κεφάλι της μίας Κόρης, οδηγώντας στο συμπέρασμα ότι η εκδοχή περί βανδαλισμού του συγκεκριμένου αγάλματος αποκλείεται.

Η κα Περιστέρη ολοκλήρωσε την παρουσίασή της αναφέροντας: «Δεν ξέρουμε ποιος ή ποια είναι ο νεκρός», προκαλώντας πλήθος ερωτήσεων σχετικά με τον σκελετό, για τον οποίο στο powerpoint της, είχε παραλείψει φωτογραφίες του σκελετού. Κατά την άποψή της, επί του παρόντος η δημοσίευση φωτογραφιών δεν έχει νόημα: «Όταν ο σκελετός βρίσκεται σε τέτοιες συνθήκες παίρνουμε όλα τα μέτρα προστασίας, μαζί με τα χώματα, ώστε ο ανθρωπολόγος να μπορέσει να κάνει την έρευνα», απάντησε η κα Περιστέρη στις επίμονες ερωτήσεις δημοσιογράφων για τον σκελετό.


Κατόπιν, πήρε το λόγο ο αρχιτέκτονας κ. Λεφαντζής, που μιλά για τον Λέοντα και τη σχέση του με τον Τύμβο. Ο κ. Λεφαντζής ξεκίνησε αναφέροντας μια ιστορική μαρτυρία: Το 1916 μια βρετανική ταξιαρχία ετοιμαζόταν να μεταφέρει 1000 κομμάτια από τον περίβολο, μαζί με τον Λέοντα, στη Βρετανία. Οι Βούλγαροι και οι Αυστριακοί επιτέθηκαν στις φορτηγίδες οι οποίες ναυάγησαν, οπότε τα αρχαία μέλη σώθηκαν - αν και παρέμειναν στο βυθό του Στρυμόνα.

Οι δόμοι του Περιβόλου λαξεύτηκαν επί τόπου, ώστε να προσαρμόζονται ακριβώς ο ένας στον άλλον, εξήγησε για το εντυπωσιακό μνημείο ο κος Λεφαντζής, ενώ τόνισε ότι η βάση του Λέοντα όπως είναι σήμερα, κατά την άποψη του, είναι εσφαλμένη. Αυτό διότι ο Broneer που έκανε την αναστήλωση, χρησιμοποίησε οριζοντίως, σαν σκαλοπάτια, κομμάτια του Περιβόλου από τον Τύμβο Καστά.

Ο κος Λεφαντζής αποκάλυψε ακόμα ότι κάτοικοι της περιοχής επιστρέφουν κρυφά κομμάτια από τον περίβολο, τα οποία κρατούσαν στα σπίτι τους! «Ξαφνικά αυξάνεται ο αριθμός των αρχαιολογικών ευρημάτων, ως δια μαγείας», λέει ο κος Λεφαντζής

Ο αρχιτέκτονας κατόπιν αναφέρθηκε στον περίβολο, ο οποίος σε κάτοψη, εμφανίζεται ως κυκλικός, στο χώρο όμως είναι ελλειψοειδής, με δύο κέντρα και κλίση από βορρά προς νότο, διότι έπρεπε, όπως εξήγησε, ακόμη και αυτός να έχει ρύση: «Υπάρχει σχέση χρυσής τομής ανάμεσα στα μέλη του περιβόλου και σε εκείνα του Λέοντα» αναφέρει ο αρχιτέκτονας, επομένως, κατά τον κ. Λεφαντζή, υπάρχει ταύτιση του μνημείου με το λιοντάρι.

Το άγαλμα του Λέοντα κοιτούσε νοτιοανατολικά, τονίζει ο κ. Λεφαντζής, οποίος θεμελείωσε αναλυτικά, με γεωμετρικά και μαθηματικά στοιχεία το γιατί ο Λέων βρισκόταν στην κορυφή του Τύμβου. Οπως φαίνεται από το τοπογραφικό του Τύμβου, το ταφικό μνημείο δεν είχε κατεύθυνση ακριβώς προς το κέντρο του λόφου, αλλά αναπτύσσεται από την περιφέρεια προς το εσωτερικό, κάπως λοξά και ελαφρώς προς τα ανατολικά.

Ο κ. Λεφαντζής παρουσίασε ακόμα διαφάνειες με αναπαράσταση των εργασιών κατά την αρχαία εποχή. Όπως αναφέρει, θεωρεί ότι οι σχεδίες που μετέφεραν τους όγκους μαρμάρου μέσω του Στρυμόνα, χρησιμοποιήθηκαν επίσης ως ικριώματα για την κατασκευή του Λέοντα στην κορυφή.

Εμείς θα πιστέψουμε τον Αντίπατρο. Δεν ξέρουμε ποιος ήταν ο νεκρός αλλά σίγουρα ήταν πολύ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΣ, τόσο που να μην μπορεί να διαχειριστεί κάποιος το μέγεθός του.

Γιάννης Μακρυγιάννης: "Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα’ νεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάνουν"!

«Όταν μου πειράξουν την πατρίδα και τη θρησκεία μου, θα μιλήσω, θα’ νεργήσω κι’ ό,τι θέλουν ας μου κάνουν»
Γιάννης Μακρυγιάννης


Τότε, εκεί που καθόμουν εις το περιβόλι μου και έτρωγα ψωμί, πονώντας από τις πληγές, όπου έλαβα εις τον αγώνα και περισσότερο πονώντας δια τις μέσα πληγές όπου δέχομαι δια τα σημερινά δεινά της Πατρίδος, ήλθαν δύο επιτήδειοι, άνθρωποι των γραμμάτων, μισομαθείς και άθρησκοι, και μου ξηγώνται έτσι:

«Πουλάς Ελλάδα, Μακρυγιάννη».

Εγώ, στην άθλιαν κατάστασίν μου, τους λέγω:

«Αδελφοί, με αδικείτε. Ελλάδα δεν πουλάω, νοικοκυραίγοι μου. Τέτοιον αγαθόν πολυτίμητον δεν έχω εις την πραμάτειαν μου. Μα και να τό’ χα, δεν τό’ δινα κανενός.

Κι’ αν πουλιέται Ελλάδα, δεν αγοράζεται σήμερις, διότι κάνατε τον κόσμον εσείς λογιώτατοι, να μην θέλει να αγοράσει κάτι τέτοιο».

Έφυγαν αυτοί. Κι’ έκατσα σε μίαν πέτραν μόνος και έκλαιγα. Μισός άνθρωπος καταστάθηκα από το ντουφέκι του Τούρκου, τσακίστηκα εις τις περιστάσεις του αγώνα και κυνηγιέμαι και σήμερον.

Κυνηγιώνται και άλλοι αγωνιστές πολύ καλύτεροί μου, διότι εγώ είμαι ο τελευταίος και ο χειρότερος. Και οι πιο καλύτεροι όλων αφανίστηκαν.

Αυτοί που θυσίασαν αρετή και πατριωτισμόν, για να ειπωθεί ελεύτερη η Ελλάδα κι’ εχάθηκαν φαμελιές ολωσδιόλου, είπαν να ζητήσουν ένα αποδειχτικόν που να λέγει ότι έτρεξαν κι’ αυτοί εις την υπηρεσίαν της Πατρίδος και Τούρκο δεν άφηκαν αντουφέκιγο.

Πήγε να’ νεργήσει η Κυβέρνηση και βγήκαν κάτι τσασίτες και σπιγούνοι, που δουλεύουν μίσος και ιδιοτέλεια, και είπαν «όχι».

Και είπαν και βρισιές παλιές δια τους αγωνιστές. Για να μην πάρουν το αποδειχτικόν, ένα χαρτί που δεν κάνει τίποτες γρόσια.

Πατρίδα να θυμάσαι εσύ αυτούς όπου, δια την τιμήν και την λευτερίαν σου, δεν λογάριασαν θάνατο και βάσανα. Κι’ αν εσύ τους λησμονήσεις, θα τους θυμηθούν οι πέτρες και τα χώματα, όπου έχυσαν αίματα και δάκρυα.

Θεέ, συχώρεσε τους παντίδους, που θέλουν να μας πάρουν τον αγέρα που αναπνέομεν και την τιμήν που με ντουφέκι και γιαταγάνι πήραμε.

Εμείς το χρέος, το κατά δύναμιν, επράξαμεν. Και αυτοί βγήκαν σήμερον να προκόψουν την Πατρίδα. Μας γέμισαν φατρία και διχόνοιαν. Και την Πατρίδα δεν την θέλουν Μητέρα κοινή. Αμορόζα εις τα κρεβάτια τους την θέλουν. Γι’ αυτό περνούν και ρεθίζουν τον κόσμον με τέχνες και καμώματα.

Και καζαντίσαν αυτοί πουγγιά και αγαθά και αφήκαν τους αγωνιστές, τις χήρες και τα ορφανά εις την άκρην. Αυτοί είναι οι ανθρώπινοι λύκοι, που φέραν δυστυχήματα και κίντυνον εις τον τόπον. Ας όψονται.

Τότε που η Τουρκιά εκατέβαινε από τα ντερβένια και ολίγοι έτρεχαν με ολίγα ντουφέκια, με τριχιές δεμένα, να πολεμήσουν, θέλοντας λευτεριάν ή θάνατον, οι φρόνιμοι ασφάλιζαν τις φαμελιές τους εις τα νησιά κι’ αυτοί τρέχαν εις ρεματιές και βουνά, μη βλέποντας ποτέ Τούρκου πρόσωπον. Κι’ όταν ακούγαν τα ντισμπάρκα των Τούρκων, τρέχαν μακρύτερα.

Τώρα θέλουν δικήν τους την Πατρίδα και κυνηγούν τους αγωνιστές.

Εγίναμε θηρία που θέλουν κριγιάτα (κρέατα) ανθρωπινά να χορτάσουν. Και χωρίζουν τον κόσμον σε πατριώτες και αντιπατριώτες. Αυτοί γίναν οι σημαντικοί της Πατρίδος και οι άλλοι να χαθούν. Δεν ξηγιώνται γλυκότερα να φυλάξωμεν Πατρίδα και να δούμεν λευτερίαν πραγματικήν.

Ρωμαίγικον δεν φτιάχνεται χωρίς ούλλοι να θυσιάσουν αρετήν και πατριωτισμόν. Και χωρίς να πάψει η μέσα, η δική μας τυραγνία.

Και βγήκαν τώρα κάτι δικοί μας κυβερνήτες, Έλληνες, σπορά της εβραιουργιάς, που είπαν να μας σβήσουν την Αγία Πίστη, την Ορθοδοξία, διότι η Φραγκιά δεν μας θέλει με τέτοιο ντύμα Ορθόδοξον.

Και εκάθησα και έκλαιγα δια τα νέα παθήματα. Και επήγα πάλιν εις τους φίλους μου τους Αγίους. Άναψα τα καντήλια και ελιβάνισα λιβάνιν καλόν αγιορείτικον.

Και σκουπίζοντας τα δάκρυά μου τους είπα:

«Δεν βλέπετε που θέλουν να κάμουν την Ελλάδα παλιόψαθα; Βοηθείστε, διότι μας παίρνουν, αυτοί οι μισοέλληνες και άθρησκοι, ό,τι πολυτίμητον τζιβαϊρικόν έχομεν.

Φραγκεμένους μας θέλουν τα τσογλάνια του τρισκατάρατου του Πάπα. Μην αφήσετε, Άγιοί μου αυτά τα γκιντί πουλημένα κριγιάτα της τυραγνίας να μασκαρέψουν και να αφανίσουν τους Έλληνες, κάνοντας περισσότερα κακά από αυτά που καταδέχθηκεν ο Τούρκος ως τίμιος εχθρός μας».

Ένας δικός μου αγωνιστής μου έφερε και μου διάβασεν ένα παλαιόν χαρτί, που έγραψεν ο κοντομερίτης μου Άγιος παπάς, ο Κοσμάς ο Αιτωλός.

Τον εκρέμασαν εις ένα δέντρον Τούρκοι και Εβραίοι, διότι έτρεχεν ο ευλογημένος παντού και εδίδασκεν Ελλάδα, Ορθοδοξία και Γράμματα.

Έγραφεν ο μακάριος εκείνος ότι:

«Ένας άνθρωπος να με υβρίσει, να φονεύσει τον πατέρα μου, την μητέρα μου, τον αδελφόν μου και ύστερα το μάτι να μου βγάλει, έχω χρέος σαν χριστιανός να τον συγχωρήσω.
Το να υβρίσει τον Χριστόν μου και την Παναγία μου, δεν θέλω να τον βλέπω».

Το χαρτί του πατέρα Κοσμά έβαλα και μου το εκαθαρόγραψαν. Και το εκράτησα ως Άγιον Φυλαχτόν, που λέγει μεγάλην αλήθειαν. Θα πω να μου γράψουν καλλιγραφικά και τον άλλον αθάνατον λόγον του.
«τον Πάπαν να καταράσθε ως αίτιον»

Θέλω να το βλέπω κοντά στα’ κονίσματά μου, διότι τελευταίως κάποιοι δικοί μας ανάξιοι λέγουν ότι αν τα φτιάξουμε με τον δικέρατον Πάπαν, θα ολιγοστέψουν οι κίντυνοι, τα βάσανα και η φτώχεια μας. Τρομάρα τους!!!

Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί.

Και βγήκαν ακόμη να’ ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται. Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες.

Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια.

Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε. Μας έδωσε την νίκη και έχασε (οδήγησε σε ήττα) τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τον σωτήρα μας!

Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους.

Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν.

Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια.

Ντροπή Έλληνες!


Διαβάστε περισσότερα

Παρασκευή, 28 Νοεμβρίου 2014

Οι Έλληνες: Από τον Αγαμέμνονα στον Μέγα Αλέξανδρο

Στη Βόρειο Αμερική ξεκινούν περιοδεία ο Όμηρος, ο Αγαμέμνονας, ο Αχιλλέας, ο Ηρόδοτος, ο Λεωνίδας, ο Περικλής, ο Σοφοκλής, ο Πλάτων, ο Δημοσθένης, ο Φίλιππος, ο Μέγας Αλέξανδρος, πρόσωπα Ελλήνων μυθικά ή πραγματικά, που πρωτοστάτησαν στη
δημιουργία του ιστορικού και πολιτιστικού υπόβαθρου για την ανάπτυξη των δυτικών κοινωνιών.
Πρόκειται για την έκθεση “The Greeks: Agamemnon to Alexander the Great” (Οι Έλληνες: από τον Αγαμέμνονα στον Μέγα Αλέξανδρο”), που περιλαμβάνει 543 εκθέματα, αριστουργήματα της αρχαίας ελληνικής γλυπτικής, ζωγραφικής και κοσμηματοτεχνίας, προερχόμενα από όλα τα μουσεία και εφορείες αρχαιοτήτων της Ελλάδας.
Οι διοργανωτές της έκθεσης- το ελληνικό υπουργείο Πολιτισμού και το Consortium of North American Museums με επίσημο εκπρόσωπο το Canadian Museum of History στην Οτάβα, επισήμαναν σε εκδήλωση για την προβολή της διετούς περιοδείας της έκθεσης, που πραγματοποιήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης, ότι πρόκειται για το πιο αντιπροσωπευτικό “πανόραμα” του ελληνικού πολιτισμού που έχει ταξιδεύσει ποτέ εκτός ελληνικών συνόρων.
Η έκθεση θα εγκαινιαστεί στις 12 Δεκεμβρίου 2014 στο Μουσείο Point a Calliere, Montreal Archaeology and History Complex στο Μόντρεαλ, όπου και θα παραμείνει μέχρι τις 26 Απριλίου 2015, για να μεταφερθεί και να παρουσιαστεί στη συνέχεια στο Μουσείο Ιστορίας του Καναδά στην Οτάβα, από τις 5 Ιουνίου 2015 έως 12 Οκτωβρίου 2015. Θα ακολουθήσουν το Field Museum στο Σικάγο (24 Νοεμβρίου 2015 έως 10 Απριλίου 2016) και το μουσείο National Geographic στην Ουάσιγκτον (26 Μαΐου 2016 έως 9 Οκτωβρίου 2016).
Κεντρικό θεματικό άξονα της έκθεσης, που διαρθρώνεται σε δέκα θεματικές ενότητες, αποτελούν οι Έλληνες, ως μορφές μέσα από τα ανασκαφικά δεδομένα, με αφετηρία τον ανώνυμο επιφανή νεκρό, κεντρικό σημείο αναφοράς τον μυθολογικό άνακτα Αγαμέμνονα, ιδιαίτερη μνεία στους επώνυμους αριστοκράτες της πρώιμης εποχής του σιδήρου και καταλήγοντας σε επιφανείς προσωπικότητες του πνεύματος, όπως ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης και ιστορικές φυσιογνωμίες, όπως ο Φίλιππος και ο Μέγας Αλέξανδρος. Το χρονολογικό πλαίσιο καλύπτει από την Εποχή του Λίθου έως την Ελληνιστική περίοδο, δηλαδή από το 6.000 π.Χ. Μέχρι τον 2ο αι. π.Χ.
“Η έκθεση αποτελεί μια μεγαλόπνοη, φιλόδοξη διοργάνωση, που έχει στόχο την παρουσίαση των κορυφαίων προσωπικοτήτων της ελληνικής ιστορίας και μυθολογίας, που έπαιξαν ρόλο κομβικό στη διαμόρφωση των ιστορικών συνισταμένων του Πολιτισμού”, επισήμανε η γενική διευθύντρια Αρχαιοτήτων του υπουργείου Πολιτισμού, Ελένη Κόρκα, εκπροσωπώντας τον υπουργό Πολιτισμού, Κωνσταντίνο Τασούλα.
“Στόχος μας είναι να ξαναζωντανέψουμε τη δράση των σπουδαίων αρχαιολογικών ιστορικών μορφών της Ελλάδας ξεκινώντας από την αρχή της προϊστορίας, με προσωπικότητες που αναδύονται από την αρχή του μύθου, όπως ο Αγαμέμνων και καταλήγοντας στην καθοριστική για τον παγκόσμιο Πολιτισμό ιστορική μορφή του Μεγάλου Αλεξάνδρου”, είπε.
“Είναι η μεγαλύτερη ελληνική έκθεση που παρουσιάστηκε ποτέ στη Βόρεια Αμερική”, τόνισε ο πρέσβης του Καναδά στην Αθήνα, Ρόμπερτ Πεκ, προσθέτοντας ότι “πολλά από τα αρχαιολογικά ευρήματα δεν έχουν εκτεθεί ποτέ εκτός Ελλάδας”.
Ο κ.Πεκ εξέφρασε την πεποίθησή του ότι στο μεγάλο διάστημα που θα διαρκέσει η έκθεση, θα προσελκύσει πολλούς ανθρώπους που θα θελήσουν να ανακαλύψουν πού γεννήθηκαν η δημοκρατία, η φιλοσοφία, το θέατρο και οι τέχνες. Αναφέρθηκε μάλιστα και στα οφέλη που μπορεί να προκύψουν από την έκθεση για τον τουρισμό, υπενθυμίζοντας ότι το επόμενο καλοκαίρι η Ελλάδα και ο Καναδάς θα συνδέονται με 16 εβδομαδιαία δρομολόγια πτήσεων.
Η συντονίστρια της έκθεσης, επίτιμη γενική διευθύντρια Αρχαιοτήτων Μαρία Βλαζάκη, επισήμανε ότι ο ελληνικός πολιτισμός είναι ένα αμάλγαμα ιδεών, εθίμων, γνώσεων και πεποιθήσεων που αρχίζουν να αναδύονται στην Ανατολική Μεσόγειο ήδη από τα προϊστορικά χρόνια και η περιοδεία της έκθεσης θα συνεισφέρει ώστε να γίνει γνωστός ο ελληνικός πολιτισμός και τα επιτεύγματα των Ελλήνων, στη διάρκεια όλου του χρονολογικού πλαισίου που καλύπτει η έκθεση.
Γνωστοποίησε, εξάλλου, ότι ως “αντίδωρο” της έκθεσης το Καναδικό Μουσείο Ιστορίας στην Οτάβα, με τη συνεργασία της καναδικής πρεσβείας στην Ελλάδα, θα προσφέρει, προκειμένου να παρουσιαστεί σε ελληνικό μουσείο, μία πολύ ενδιαφέρουσα περιοδική έκθεση, όπου προβάλλεται η τέχνη των αυτοχθόνων του Καναδά.
Όσοι θα επισκεφθούν την έκθεση, τη διετία που θα διαρκέσει η περιοδεία της στη Β. Αμερική, θα μάθουν τα πάντα για τους Έλληνες, επισήμανε η διευθύντρια του αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Πολυξένη Βελένη. “Το χαρακτηριστικό της έκθεσης είναι ότι είναι περισσότερο προσωποποιημένη, γιατί αφορά ταφικά σύνολα, πολλές φορές επώνυμων ανθρώπων”, είπε, εξηγώντας ότι “θεματικές εκθέσεις έχουν γίνει πάρα πολλές, αλλά το πανόραμα όλου του ελληνικού πολιτισμού μέσα από προσωπικότητες Ελλήνων είναι μία έκθεση που γίνεται για πρώτη φορά”.
Εξαιρετική χαρακτήρισε την έκθεση ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Γιάννης Μπουτάρης, εκτιμώντας ότι ουσιαστικά συνιστά μία πρόσκληση των βορειοαμερικανών να έλθουν στην Ελλάδα.
Για την υποστήριξη της έκθεσης “The Greeks: Agamemnon to Alexander the Great” δημιουργήθηκε ομώνυμη ειδική εφαρμογή για κινητά, η οποία θα είναι διαθέσιμη στους χρήστες iPhone και Android, στις 12 Δεκεμβρίου 2014, ημέρα των εγκαινίων της έκθεσης.

ΑΠΕ-ΜΠΕ

Οι ιερές ελιές (Μορίες) της Αρχαίας Αθήνας

Ο μύθος της διαμάχης μεταξύ Αθηνάς και Ποσειδώνα για την πόλη του Κέκροπα είναι γνωστός. Ο Ποσειδώνας χτυπώντας την τρίαινα του έκανε να αναβλύσει μια πηγή, η Αθηνά εμφάνισε την πρώτη ήμερη ελιά με καρπό. Οι Αθηναίοι επέλεξαν την ελιά, η πόλη τους πήρε το όνομα της θεάς και έκτοτε μπορεί να είχαν πρόβλημα με το νερό αλλά ευδοκίμησαν λόγω του ευλογημένου καρπού. Από αυτή την πρώτη ιερή ελιά της Αθηνάς, γεννήθηκαν άλλες δώδεκα ελιές τις οποίες οι Αθηναίοι φύτεψαν στις ισάριθμες πύλες της Ακαδημίας, και με την σειρά τους από αυτές τις ιερές, Μορίες, ελιές σιγά σιγά δημιουργήθηκαν οι ιεροί ελαιώνες των Αθηνών. Αιώνες αργότερα οι Αθηναίοι διαπίστωσαν πως υπήρχαν πια ελαιόδεντρα που προέρχονταν από την πρώτη ελιά σε όλη την πόλη διάσπαρτα, αιωνόβια δέντρα τα οποία όρισαν εξίσου ιερά.







Τα δέντρα αυτά τα ονόμασαν Μορίες, μάλλον από το μόριο-κομμάτι καθώς όλα προέρχονταν από μεταφυτεύσεις-μέρη/κομμάτια της πρώτης ελιάς που δέσποζε στον βράχο της Ακροπόλεως. Λέγαν όμως και έναν μύθο. Πως ο γιος του Ποσειδώνα, ο Αλιρρόθιος, με την προτροπή του χολωμένου θεού που είχε χάσει την διαμάχη για την πόλη, βάλθηκε κάποια στιγμή να κόψει όλες τις Μορίες, εκδικούμενος τους Αθηναίους. Αλλά προτού ακόμα ακουμπήσει το υψωμένο τσεκούρι στο πρώτο δέντρο αυτός έπεσε νεκρός. Έτσι λένε πως το όνομα προήλθε από τον Μόρο, τον θάνατο του Αλιρρόθιου.


Και πράγματι οι Αθηναίοι, οι πιο θεοσεβείς των ανθρώπων, είχαν σε τόση εκτίμηση όλες τις Μορίες που με νόμο αποφάσισαν πως τα ιερά δέντρα ανήκαν στην Πόλη ακόμα και αυτά που βρίσκονταν σε ιδιόκτητα κτήματα. Έστω μια Μορία μόνη της στην αυλή του σπιτιού κάποιου Αθηναίου, ήταν ιερή επομένως ανήκε στην πόλη και έπρεπε να προστατεύεται. Για τον λόγο αυτό γύρω από τις Μορίες που βρίσκονταν εκτός του ιερού ελαιώνα η πόλη σήκωνε έναν σηκό (φράχτη) και αυτός και η ελιά ήταν υπό την ευθύνη του ιδιοκτήτη του κτήματος. Μάλιστα καθώς οι Αθηναίοι ήταν έξυπνοι και γνώριζαν πως και οι ίδιοι όταν δεν επιβάλλεται ο νόμος, ο καθείς κοιτάει το συμφέρον του, είχαν θεσπίσει και ένα ειδικό ελεγκτικό σώμα τους "επιγνώστες", επιφορτισμένο με το καθήκον να ελέγχουν την κατάσταση των Μοριών.

Ο ιδιοκτήτης έπρεπε να φροντίζει την ιερή ελιά και τον φράχτη, πράγμα πολύ σημαντικό καθώς η ποινή σε περίπτωση καταστροφής ήταν θάνατος μετά από απόφαση του ειδικού για ιερά ζητήματα δικαστηρίου, του Αρείου Πάγου. Ακόμα και αν για κάποιο λόγο, παρά της φροντίδες το δέντρο ξεραίνονταν ο κορμός του έπρεπε να παραμείνει εκεί, καθώς μπορεί να πέταγε πάλι βλαστό.






Ένα τέτοιο θαύμα είχε μάλιστα συμβεί με την πρώτη ιερότερη των ιερών ελιά στην Ακρόπολη, όταν αυτή είχε πυρποληθεί από τους Πέρσες. Γυρνώντας οι Αθηναίοι στην κατεστραμμένη και λεηλατημένη πόλη τους είχαν αντικρίσει τα ιερά τους καμένα και διαλυμένα από τους βαρβάρους. Και το χειρότερο..., ή ίδια μοίρα είχε χτυπήσει την πρώτη Μορία, την οποία αντίκρισαν και αυτή να καπνίζει καμένη. Καταρρακώθηκαν οι Αθηναίοι τότε, καθώς η Ελιά αυτή ήταν η ίδια η Πόλη τους και η σύνδεση με την θεά τους. Όμως ως εκ θαύματος, εκεί μέσα στα ερείπια, από τον καπνισμένο κορμό ένα νέο βλαστάρι ξεπετάχτηκε και πήραν θάρρος. Μάλιστα μέχρι να ξαναχτίσουν τα σπίτια τους και τα νέα απαραίτητα για την Πόλη τείχη, η ελιά από αυτό το βλαστάρι μεγάλωσε με αφύσικη ταχύτητα. Όταν πια ο καινούργιος Παρθενώνας χτίστηκε στον βράχο η Μορία ήταν πάλι ολόκληρο δέντρο και η αγαπημένη Πόλη της θεάς μεγαλούργησε και πάλι.


Είναι ενδιαφέρον πως ίσως τα μόνα πολιτειακά αξιώματα της Αθηναϊκής δημοκρατίας που δεν είχαν ενιαύσια θητεία ήταν ο άρχων βασιλεύς και οι αθλοθέτες. Ένας από τους λόγους φαίνεται να είναι εντελώς πρακτικός καθώς και ο μεν και οι δε είχαν υπό την ευθύνη τους την οργάνωση της εορτής των Παναθηναίων. Προφανώς ήταν τόσο σημαντική η εορτή και τόσο πρακτικοί άνθρωποι οι Αθηναίοι που έπρεπε οι υπεύθυνοι αξιωματούχοι να μην αλλάζουν προτού ολοκληρώσουν το έργο τους, την διεξαγωγή δηλαδή της εορτής και των αγώνων. Όπως στις περισσότερες μεγάλες εορτές των Ελλήνων έτσι και στα Παναθήναια δεν υπήρχαν μόνο αθλητικοί διαγωνισμοί αλλά και μουσικοί, ακόμα και ομορφιάς.



Επειδή μάλιστα η Αθήνα ήταν πλούσια και δυνατή πόλη τα έπαθλα ήταν αξιοσέβαστα. Οι νικητές των μουσικών αγώνων έπαιρναν δώρο χρυσά και ασημένια στεφάνια Αυτοί που κέρδιζαν τον διαγωνισμό ομορφιάς έπαιρναν πανέμορφες ασπίδες, ενώ τέλος οι νικητές των αθλητικών αγώνων έφευγαν με τους γνωστούς Παναθηναϊκούς αμφορείς γεμάτους λάδι. Καθώς οι αθλητικοί αγώνες είχαν μεγαλύτερη σημασία και ήταν πιο λαοφιλείς από τους άλλους δεν πρέπει να κάνουμε το λάθος να θεωρήσουμε πως οι νικητές ήταν ριγμένοι σε σχέση με τους κιθαρωδούς. Το λάδι που έπαιρναν οι πρώτοι είχε μεγαλύτερη ίσως αξία από τα χρυσά στεφάνια.

Γιατί το λάδι αυτό προέρχονταν από τις Μορίες ελιές, κρατικές και ιδιωτικές. Με την οργανωτική ευθύνη του επωνύμου άρχοντα το μάζευαν οι αθλοθέτες κάθε χρόνο και το τοποθετούσαν στον θησαυρό στην Ακρόπολη μέχρι την διεξαγωγή των αγώνων. Μάλιστα επειδή γνωρίζουμε κάποιους καταλόγους νικητών και πόσους αμφορείς (συνολικά πάνω από 1113) ελάμβαναν ως δώρο μπορούμε να υπολογίσουμε (δεχόμενοι πως το λάδι από τις Μορίες πρέπει να δίνονταν ώς απαρχή/δεκάτη της παραγωγής όπως σε κάθε ιερό), όλα τα ιερά ελαιόδεντρα της Αττικής.






Το Αττικό λάδι (όπως και τα Σύκα) απαγορευόταν να εξαχθεί. Η μόνη περίπτωση που γινόταν αυτό ήταν με τους Παναθηναϊκούς αμφορείς που λάμβαναν δώρο οι νικητές. Αυτοί οι αμφορείς με τα ~40 λίτρα ιερό λάδι, πωλούνταν σε άλλες πόλεις το βάρος τους χρυσό κάνοντας του νικητές που τους είχαν λάβει πλούσιους.




Οι ίδιοι οι αμφορείς και το λάδι τους ήταν τόσο σημαντικοί και για τους μη Αθηναίους, με αποτέλεσμα να έχουμε ταφές πλουσίων της Σικελίας, με τέτοιους αμφορείς ως κτερίσματα για τον τάφο.

ΒΑΘΕΙΑ ΛΑΚΩΝΙΑΣ - Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΜΝΗΜΕΙΟΥ

Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΒΑΘΕΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΝΕΟ… «ΤΥΠΟΥ ΜΙΧΑΛΗ ΛΙΑΠΗ» ΞΕΝΟΔΟΧΕΙΑΚΟ ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟ ΟΙΚΙΣΜΟ

Στην είσοδο της Βάθειας, στη δυτική πλευρά κι εντός του παραδοσιακού οικισμού, χτίζεται ένα ξενοδοχειακό...
συγκρότημα, που αποτελείται από έξι πέτρινα διώροφα μπανγκαλόους. Οι οικοδομικές εργασίες έχουν ξεκινήσει από τις αρχές του προηγούμενου έτους και αυτή τη στιγμή βρίσκονται σε εξέλιξη.
Τα νεόκτιστα αυτά κτήρια ανεγείρονται μέσα σε έναν μνημειακό χώρο, χαρακτηρισμένο από την αρχαιολογική υπηρεσία ως παραδοσιακό, όπου μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει καμία άλλη οικιστική παρέμβαση πέραν της αναστήλωσης των ήδη υπαρχόντων παραδοσιακών πύργων από τον ΕΟΤ.




Το νεόκτιστο δίπλα στο παλιό, όχι μόνο αλλοιώνει την αρχιτεκτονική του τοπίου και αλλάζει τη φυσιογνωμία του οχυρού αυτού οικισμού, αλλά ταυτόχρονα, καθώς τα συγκεκριμένα οικοδομήματα είναι περιμετρικά χτισμένα στην είσοδο του χωριού, κρύβουν την όψη των πύργων της Βάθειας και καλύπτουν τη θέα του παραδοσιακού οικισμού. Πλησιάζοντας τον οικισμό, ο επισκέπτης δε βλέπει πλέον τους Μανιάτικους πύργους να στέκουν προαιώνιοι και άγρυπνοι φρουροί της Μάνης, αλλά τα νεόκτιστα διώροφα τουριστικά καταλύματα, που βγαίνουν μέχρι έξω στο δημόσιο δρόμο καλύπτοντας τη θέα της μπροστινής όψης του χωριού.
Οι οικοδομικές εργασίες έχουν ανασκάψει ολόκληρη την πλαγιά του λόφου πάνω στον οποίο είναι χτισμένη η Βάθεια.



Για την πρόσβαση σε αυτά τα μπανγκαλόους έχει γίνει διάνοιξη δύο δρόμων, ιδιωτικών οδών, οι οποίοι συνδέουν τα κτίσματα με την κεντρική οδό. Έχουν επίσης γκρεμιστεί οι παραδοσιακές πεζούλες που δίνουν την όψη αναβαθμίδων, περιμετρικά του παραδοσιακού οικισμού.
Από μακριά η Βάθεια, που έδινε την αίσθηση πως στέκεται αγέρωχη στην κορυφή ενός λόφου αντικριστά στο πέλαγος, δείχνει απλωμένη προς τη μία μόνο πλευρά να γέρνει προς τα ριζά του λόφου.


Η απορία του επισκέπτη για το πώς είναι δυνατόν να δόθηκε, όχι μόνο οικοδομική άδεια αλλά και επιδότηση ύψους 1.800.000 ευρώ για το συγκεκριμένο έκτρωμα, λύνεται, όταν πληροφορείται πως ο εν λόγω ιδιοκτήτης λαμβάνει πλήρη κρατική ασυλία από τις τοπικές αρχές και την κεντρική κρατική διοίκηση, καθώς στο παρελθόν υπήρξε και υποψήφιος της «Πολιτικής Άνοιξης», του κόμματος του Πρωθυπουργού, στο νομό Λακωνίας!!!
Επομένως, εκτός από την οικονομική ευρωστία, που του επιτρέπει να κινείται με άνεση στο διεφθαρμένο σύστημα διοίκησης, διαθέτει και υψηλές γνωριμίες!!!
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ ΤΙΣ ΦΩΤΟ ΤΙΣ ΑΛΙΕΥΣΑΜΕ ΑΠΟ ΤΟ FACEBOOK ΣΤΟ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΤΙΚΗΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΥ ΠΕΙΡΑΙΑ κ. ΕΛΕΝΗΣ ΚΟΥΒΑΡΗ
ΒΑΘΕΙΑ - Ο ΒΙΑΣΜΟΣ ΕΝΟΣ ΜΝΗΜΕΙΟΥ


Σ.Σ. Να μας πει και εμάς το μυστικό ο ιδιοκτήτης του "ξενοδοχείου" για το πως.... μπορούμε να λάβουμε άδεια και επιδότηση 1.800.000 ΕΥΡΩ για να κτίσουμε σε προστατευόμενους-παραδοσιακούς οικισμούς!
Άραγε η ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ ΚΑΙ Η ΕΦΟΡΕΙΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΩΝ ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΩΝ τι λέει για όλα αυτά;;;
Η ΠΟΛΕΟΔΟΜΙΑ καταργήθηκε στην ΛΑΚΩΝΙΑ;;;
Μήπως θα έπρεπε ο αξιότιμος κ. Εισαγγελέας να καλέσει ΟΛΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΥΣ ΤΩΝ ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ... να του "εξηγήσουν" πως επιτρέπουν την δημιουργία αυτών των κτισμάτων μέσα στον παραδοσιακό οικισμό της ΜΕΣΑ ΜΑΝΗΣ...την στιγμή που στους απλούς Μανιάτες δεν επιτρέπουν να αλλάξουν έστω και ένα παράθυρο...
Για να κτίσουν εκ νέου δεν το συζητάμε...
Μάλλον ο νόμος αναστέλλεται για τα φοβερά στελέχη της ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ...που τους επιβραβεύει και με επιδότηση 1.800.000 ΕΥΡΩ!

neakeratsiniou.blogspot.gr

σχ. αυτα    ειναι  το  εθνικο  σπορ  των  χαφιεδων  ...κοματοσκυλων σε  ολη  τη  χωρα  υπαρχουν   οι  συγκεκριμενοι  ανωτερω  εμισθοι  χαφιεδες  ...που  παιρνουν  και  εκατομυρια  ευροπουλα  επιδοτησεις.....φουσκονουν  και  τα  δικαιολογητικα  με  πλαστα  εικονικα  τιμολογια....φωτοτυπιες  του  κωλου  δηλαδη...μονο  αυτοι  ο....οι  συγκεκριμενοι  εμισθοι  χαφιεδες  εχουν  αυτα  τα  προνομια...και  ιο  απλοι  πολιτες  ΕΛΛΗΝΕΣ....πρεπει  να  πλερωσουν  τον  λογαριασμο.....................

               ΦΩΤΙΑ   ΚΑΙ  ΤΣΕΚΟΥΡΙ   ΣΤΟΥΣ  ΧΑΦΙΕΔΕΣ.........
                     ΚΟΜΑΤΟΣΚΥΛΑΠΡΑΣΙΝΟΜΠΛΕΚΟΚΙΝΑ..............

                  ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ  ΦΙΛΙΠΠΟΥ

Τετάρτη, 26 Νοεμβρίου 2014

Πρόγνωση – Μια εμπεριστατωμένη ανάλυση για το σήμερα και το αύριο του κόσμου

Ιστορική αναδρομή - H εγκαθίδρυση της καπιταλιστικής κυριαρχίας
...Σε αντίθεση με τους παλιούς αριστοκράτες, οι καπιταλιστές δεν είναι δεμένοι με έναν τόπο, ή με τη διατήρησή του.
Το κεφάλαιο ρέει προς τον τόπο με τη μεγαλύτερη ανάπτυξη, όπως από την Ολλανδία στη Βρετανία, έπειτα από τη Βρετανία στις ΗΠΑ, και πιο πρόσφατα από παντού στην Κίνα.
Όπως ένα ορυχείο χαλκού θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης και στη συνέχεια να εγκαταλειφθεί, έτσι και στον καπιταλισμό ένα έθνος μπορεί να γίνει αντικείμενο εκμετάλλευσης και στη συνέχεια να εγκαταλειφθεί.
Αυτή η αποστασιοποίηση από τον τόπο οδηγεί σ΄ένα διαφορετικό είδος γεωπολιτικής στον καπιταλισμό απ΄αυτό με την αριστοκρατία.
Ένας βασιλιάς πήγαινε σε πόλεμο, όταν έβλεπε κάποιο εθνικό πλεονέκτημα. Οι ιστορικοί μπορούν να «εξηγήσουν» τους πολέμους της προ-καπιταλιστικής εποχής, όσον αφορά την άνοδο των βασιλέων και των εθνών.
Ένας καπιταλιστής ξεκινά έναν πόλεμο προκειμένου να αποκομίσει κέρδη και στην πραγματικότητα οι ελίτ οικογένειες των τραπεζιτών έχουν χρηματοδοτήσει και τις δύο πλευρές των περισσότερων στρατιωτικών συγκρούσεων, τουλάχιστον από τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και μετά.
Εξ ου που οι ιστορικοί δυσκολεύονται να βρουν μια εξήγηση για τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο που να σχετίζεται με εθνικά κίνητρα και σκοπιμότητες.

Στην περίπτωση των πολέμων της προ-καπιταλιστικής εποχής ήταν όπως με το σκάκι, κάθε πλευρά προσπαθούσε να κερδίσει.
Στον καπιταλισμό ο πόλεμος είναι όπως το καζίνο, όπου οι παίκτες μάχονται όσο περισσότερο χρόνο μπορούν για να πάρουν πίστωση για περισσότερες μάρκες και ο πραγματικός νικητής είναι πάντα το καζίνο - οι τραπεζίτες που χρηματοδοτούν τον πόλεμο και αποφασίζουν ποιος θα είναι ο τελευταίος που θα μείνει όρθιος.
Δεν είναι μόνο οι πόλεμοι που είναι οι πιο αποδοτικές από όλες τις καπιταλιστικές επιχειρήσεις.
Επιλέγοντας τους νικητές και έχοντας τη διαχείριση της ανασυγκρότησης, οι ελίτ τραπεζικές οικογένειες είναι σε θέση, με την πάροδο του χρόνου, να συντονίζουν τους γεωπολιτικούς σχηματισμούς να ταιριάζουν στα δικά τους συμφέροντα.


Έθνη και λαοί δεν είναι παρά πιόνια στα παιχνίδια τους.Εκατομμύρια πεθαίνουν σε πολέμους, υποδομές καταστρέφονται και ενώ ο κόσμος θρηνεί, οι τραπεζίτες μετρούν τα κέρδη τους και κάνουν σχέδια για τις επενδύσεις τους στη μεταπολεμική ανοικοδόμηση.
Από θέση ισχύος, ως χρηματοδότες των κυβερνήσεων, η ελίτ των τραπεζών έχει τελειοποιήσει με την πάροδο του χρόνου τις μεθόδους ελέγχου τους.

Παραμένοντας πάντα πίσω από το προσκήνιο, κινούν τα νήματα ελέγχοντας τα μέσα ενημέρωσης, τα πολιτικά κόμματα, τις υπηρεσίες πληροφοριών, τις χρηματιστηριακές αγορές και τις κυβερνήσεις.Και ίσως από τους μεγαλύτερους μοχλούς της εξουσίας τους είναι ο έλεγχό τους στα νομίσματα.

Μέσω της απάτης των κεντρικών τραπεζών τους, κατασκευάζουν κύκλους άνθησης και ύφεσης και τυπώνουν χρήματα εκ του μηδενός και στη συνέχεια το δανείζουν με τόκο στις κυβερνήσεις.
Η δύναμη της ελίτ των τραπεζιτών είναι απόλυτη και διακριτική...

Το τέλος της ανάπτυξης – καπιταλιστές εναντίον του καπιταλισμού

Ήταν αναπόφευκτο ότι σε ένα πεπερασμένο πλανήτη θα υπάρξει ένα όριο στην οικονομική ανάπτυξη.
Η εκβιομηχάνιση έδωσε τη δυνατότητα να σπεύσουμε προς αυτό το όριο κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων.

Η παραγωγή έχει γίνει όλο και πιο αποτελεσματική, οι αγορές γίνονται όλο και πιο παγκόσμιες και τελικά φτάσαμε στο σημείο όπου το πρότυπο της διαρκούς αύξησης δεν μπορεί πλέον να διατηρηθεί.
Το οριακό αυτό σημείο το φθάσαμε στην πραγματικότητα γύρω στο 1970.
Από τότε το κεφάλαιο δεν έχει αναζητήσει ανάπτυξη μέσω της αύξησης της παραγωγής, αλλά μέσω μεγαλύτερων αποδόσεων από σχετικά σταθερά επίπεδα παραγωγής.

Εξ ου και η παγκοσμιοποίηση, η οποία μεταφέρει την παραγωγή σε περιοχές με χαμηλότερους μισθούς, επιτρέποντας μεγαλύτερα περιθώρια κέρδους.
Εξ ου και η ιδιωτικοποίηση, η οποία μεταφέρει στους επενδυτές τα έσοδα που προηγουμένως πήγαιναν στα εθνικά δημόσια ταμεία.
Εξ ου και τα παράγωγα προϊόντα και οι αγορές συναλλάγματος, οι οποίες δημιουργούν την ηλεκτρονική ψευδαίσθηση οικονομικής ανάπτυξης, χωρίς πραγματικά να παράγουν τίποτα στον πραγματικό κόσμο.
Αν μελετήσει κανείς την κατάρρευση των πολιτισμών, αυτό που μαθαίνει είναι ότι η αποτυχία προσαρμογής είναι μοιραία.
Συνεχίζοντας στο δρόμο της επιδίωξης ανάπτυξης δεν είναι παρά μια τέτοια αδυναμία προσαρμογής.
Αν διαβάσει κανείς τις οικονομικές σελίδες αυτές τις μέρες, θα διαπιστώσει ότι είναι γεμάτες κακές ειδήσεις.
Διαβάζουμε ότι η ευρωζώνη είναι καταδικασμένη και η Ελλάδα είναι μόνο το πρώτο θύμα.
Διαβάζουμε ότι οι δέσμες μέτρων ανάκαμψης δεν είναι αποτελεσματικές, η ανεργία αυξάνεται, το δολάριο είναι μεγάλο πρόβλημα, η ανάπτυξη εξακολουθεί να λιμνάζει, οι επιχειρήσεις ακινήτων θα είναι η επόμενη φούσκα που θα σκάσει, κλπ.

Δίνεται η εντύπωση ότι ο καπιταλισμός αδυνατεί να προσαρμοστεί και ότι οι κοινωνίες μας κινδυνεύουν να καταρρεύσουν στο χάος.
Μια τέτοια εντύπωση είναι εν μέρει αληθινή και εν μέρει λανθασμένη.



Για να κατανοήσουμε την πραγματική κατάσταση πρέπει να κάνουμε σαφή διάκριση μεταξύ των καπιταλιστικών ελίτ και του καπιταλισμού.


Για να κατανοήσουμε την πραγματική κατάσταση πρέπει να κάνουμε σαφή διάκριση μεταξύ των καπιταλιστικών ελίτ και του καπιταλισμού.


Ο καπιταλισμός είναι ένα οικονομικό σύστημα οδηγούμενο κυρίως από την ανάπτυξη
Η καπιταλιστική ελίτ είναι αυτοί που έχουν καταφέρει να αποκτήσουν τον έλεγχο του δυτικού κόσμου κατά τη διάρκεια του καπιταλισμού τους δύο τελευταίους αιώνες.

Το καπιταλιστικό σύστημα έχει ημερομηνία λήξης και η ελίτ των τραπεζιτών το γνωρίζουν και προσαρμόζονται.
Ο καπιταλισμός είναι ένα όχημα που βοήθησε τους τραπεζίτες να αποκτήσουν την απόλυτη εξουσία, αλλά δεν έχουν κάποια ιδιαίτερη πίστη στο σύστημα αυτό, καθόλου περισσότερη από ό,τι σ΄έναν τόπο ή οποιονδήποτε άλλο.

Όπως προαναφέρθηκε, σκέφτονται σε παγκόσμια κλίμακα θεωρώντας τα έθνη και τους πληθυσμούς πιόνια.
Καθορίζουν τί είναι το χρήμα και το χειρίζονται ακριβώς όπως ο τραπεζίτης σε ένα παιχνίδι Monopoly.



Μπορούν επίσης να φτιάξουν ένα νέο παιχνίδι με νέα μορφή χρήματος.
Έχουν εδώ και καιρό ξεπεράσει την ανάγκη να στηρίζονται σε οποιοδήποτε ιδιαίτερο οικονομικό σύστημα προκειμένου να διατηρήσουν την εξουσία τους.



Ο καπιταλισμός βόλευε σε μια εποχή ταχείας ανάπτυξης.
Για την εποχή της μη-ανάπτυξης, ένα διαφορετικό παιχνίδι είναι στο στάδιο της προετοιμασίας.





Έτσι, ο καπιταλισμός δεν έχει το δικαίωμα να πεθάνει από φυσικό θάνατο.
Πρώτα τέθηκε σε σύστημα υποστήριξης της ζωής του, όπως προαναφέρθηκε, με τηνπαγκοσμιοποίηση, την ιδιωτικοποίηση, τις αγορές παραγώγων, κ.λπ.
Μετά του έγινε ένεση ναρκωτικών για ευθανασία με τη μορφή των τοξικών παραγώγων.
Και όταν συνέβη η σχεδιαζόμενη κατάρρευση, αντί να στηριχθεί ο βιομηχανικός καπιταλισμός στηρίχθηκαν οι ελίτ τραπεζίτες.
Δεν ήταν ότι οι τράπεζες ήταν υπερβολικά μεγάλες για να αποτύχουν, αλλά οι τραπεζίτες ήταν πολύ ισχυροί πολιτικά για να αποτύχουν.
Έκαναν στις κυβερνήσεις μια προσφορά που δεν μπορούσαν να αρνηθούν.
Το αποτέλεσμα των τρισεκατομμυρίων δολαρίων στήριξης μπορούσε εύκολα να προβλεφθεί αν και δεν θα το ξέρετε από την ανάγνωση των οικονομικών σελίδων.
Οι εθνικοί προϋπολογισμοί ήταν ήδη στα ύψη και σίγουρα δεν είχαν αποθέματα για να διατεθούν για τη στήριξη των τραπεζών.
Έτσι, η στήριξη των τραπεζών δεν ήταν τίποτα περισσότερο από την ανάληψη τεράστιων νέων οφειλών από τις κυβερνήσεις.
Προκειμένου να εκπληρωθούν οι δεσμεύσεις στήριξης των τραπεζών, τα χρήματα θα έπρεπε να δανειστούν από τα ίδια τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα τα οποία διεσώθηκαν με αυτά.
Με τις διασώσεις των τραπεζών οι δυτικές κυβερνήσεις παρέδωσαν τα έθνη τους στους χούφτες των τραπεζιτών. Οι κυβερνήσεις βρίσκονται τώρα σε διαρκή δουλεία για χρέη προς τους τραπεζίτες.
Αντί να τεθούν οι τράπεζες σε καθεστώς πτώχευσης, τέθηκαν σε κατάσταση πτώχευσης οι κυβερνήσεις.
Το υπουργικό συμβούλιο και οι σύμβουλοι του Ομπάμα είναι σχεδόν όλοι από την Γουόλ Στριτ.
Είναι στο Λευκό Οίκο ώστε να μπορούν να έχουν στενή παρακολούθηση για τη νέα κατάκτησή τους, τις άλλοτε κυρίαρχες ΗΠΑ.
Ίσως σύντομα θα επιβλέπουν τη διάλυσή τους.
Οι τραπεζίτες έχουν πλέον τον έλεγχο των εθνικών προϋπολογισμών.
Λένε τι μπορεί να χρηματοδοτηθεί και τι δεν μπορεί.
Όταν πρόκειται για τη χρηματοδότηση πολέμων και της παραγωγής των όπλων τους δεν θέτουν όρια.Όταν πρόκειται για δημόσιες υπηρεσίες, τότε λένε ότι τα ελλείμματα πρέπει να διατηρούνται υπό έλεγχο.
Η κατάσταση αυτή εκφράζεται πολύ καλά από τον Brian Cowan, επικεφαλής της κυβέρνησης της Ιρλανδίας.
Την ίδια εβδομάδα που η Ιρλανδία υποσχέθηκε 200 δισεκατομμύρια ευρώ για να διασώσει τις τράπεζες τον ρώτησα γιατί περικόπτει μερικά εκατομμύρια ευρώ από κρίσιμους προϋπολογισμούς υπηρεσιών.
Μου απάντησε, "Λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχουν χρήματα".
Φυσικά δεν υπάρχουν! Το θησαυροφυλάκιο δόθηκε μακριά. Είναι άδειο το ντουλάπι.
Όπως ήταν αναμενόμενο, η υψηλότερη προτεραιότητα για τον προϋπολογισμό είναι η εξυπηρέτηση του χρέους προς τις τράπεζες.
Ακριβώς όπως οι περισσότερες χώρες του τρίτου κόσμου υπόκεινται στη δουλεία του χρέους προς το ΔΝΤ, έτσι και το σύνολο της Δύσης υπόκειται στη δουλεία του χρέους στις δικές της κεντρικές τράπεζες.
Η Ελλάδα είναι ο προάγγελος του τι πρόκειται να συμβεί παντού".



"Κάποιοι από τους μεγαλύτερους άντρες των ΗΠΑ
φοβούνται κάτι. Γνωρίζουν ότι υπάρχει μια δύναμη κάπου,
τόσο οργανωμένη, τόσο διακριτική, τόσο επάγρυπνη,
τόσο διασυνδεδεμένη, τόσο ολοκληρωτική, τόσο διάχυτη
που είναι καλύτερα να μην ακούγονται
όταν λένε κάτι εναντίον της"
Wilson Woodrow Πρόεδρος ΗΠΑ




Η οικονομία του άνθρακα – O έλεγχος της κατανάλωσης
Σε μια οικονομία μη ανάπτυξης, οι μηχανισμοί παραγωγής γίνονται σχετικά στατικοί.
Αντί να ανταγωνίζονται οι επιχειρήσεις στην καινοτομία, θα έχουμε γραφειοκρατίες παραγωγής.
Θα είναι ημικρατικές, ημι-ιδιωτικές γραφειοκρατίες, απασχολούμενες με προϋπολογισμούς και ποσοστώσεις και όχι με ανάπτυξη, κάτι σαν το πρότυπο του σοβιετικού μοντέλου.
Ένα τέτοιο περιβάλλον δεν θα καθοδηγείται από την ανάγκη για ανάπτυξη του κεφαλαίου και δεν θα επιτρέπει ένα κερδοφόρο παιχνίδι.
Μπορούμε ήδη να δούμε τα βήματα που γίνονται για την αλλαγή του εταιρικού μοντέλου προς το γραφειοκρατικό μοντέλο μέσω αυξανόμενης κρατικής παρέμβασης στα οικονομικά θέματα.
Με τα πακέτα διάσωσης της Wall Street, την αναγκαστική αναδιάρθρωση της General Motors, την πρόσκληση για κεντρική μικροδιαχείριση τραπεζών και βιομηχανίας καθώς και το νομοσχέδιο για την υγεία, η κυβέρνηση δηλώνει ότι η αγορά πρόκειται να αντικατασταθεί από τις κυβερνητικές ντιρεκτίβες.
Δεν λέω ότι θα πρέπει να θρηνούμε το θάνατο του εκμεταλλευτικού καπιταλισμού, αλλάπριν να το γιορτάσουμε θα πρέπει να κατανοήσουμε τι είναι αυτό με το οποίο αντικαθίσταται.
Σε μια εποχή καπιταλισμού και ανάπτυξης το επίκεντρο του παιχνιδιού είναι στην παραγωγική όψη της οικονομίας.
Το παιχνίδι έχει ως στόχο τον έλεγχο των μέσων της ανάπτυξης: την πρόσβαση σε κεφάλαιο. Η μηχανή-ανάπτυξης του καπιταλισμού δημιουργεί τη ζήτηση για κεφάλαιο.
Οι τραπεζίτες ελέγχουν την προσφορά.
Οι φόροι βασίζονται, ως επί το πλείστον, στο εισόδημα, σχετιζόμενοι, επίσης, με την παραγωγική όψη της οικονομίας.
Σε μια εποχή μη αύξησης, το επίκεντρο του παιχνιδιού θα είναι στην καταναλωτική όψη της οικονομίας.
Το παιχνίδι θα έχει ως στόχο τον έλεγχο των αναγκών της ζωής: την πρόσβαση σε τρόφιμα και ενέργεια.Ο πληθυσμός δημιουργεί τη ζήτηση για τις ανάγκες της ζωής.
Οι τραπεζίτες προτίθενται να ελέγχουν την προσφορά.
Οι φόροι θα βασίζονται κυρίως στην κατανάλωση, ιδιαίτερα στην κατανάλωση της ενέργειας.

Περί αυτού πρόκειται με όλο αυτό τον θόρυβο περί επαπειλούμενης υπερθέρμανσης του πλανήτη, με τους φόρους άνθρακα και τις πιστώσεις άνθρακα
Ήδη στη Βρετανία γίνεται λόγος για ποσοστώσεις άνθρακα, κάτι αντίστοιχο με το δελτίο βενζίνης σε καιρό πολέμου.


Δεν είναι μόνο ότι θα πληρώνετε φόρους για ενέργεια, αλλά η ποσότητα της ενέργειας που θα μπορείτε να καταναλώνετε θα καθορίζεται από κυβερνητικές ντιρεκτίβες.
Θα σας χορηγούνται πιστώσεις άνθρακα που θα μπορείτε να τις χρησιμοποιήσετε για οδήγηση, για θέρμανση, ή σε σπάνιες περιπτώσεις για αεροπορικά ταξίδια.
Στη Βρετανία, οι αυτοκινητόδρομοι καλωδιώνονται ώστε να μπορούν να εντοπίζουν πόσα μίλια οδηγείτε, να σας φορολογούν ανάλογα και να σας επιβάλουν ποινή αν ταξιδεύετε πέραν από το όριό σας.
Μπορούμε να περιμένουμε τέτοιου είδους διαδικασίες να επεκταθούν σ΄όλη τη Δύση, καθώς είναι οι ίδιοι διεθνείς τραπεζίτες που έχουν τον έλεγχο παντού.

Από πλευράς προπαγάνδας, αυτός ο έλεγχος στην κατανάλωση πλασάρεται ως λύση για την υπερθέρμανση του πλανήτη και την εξάντληση του πετρελαίου.

Η όλη εκστρατεία προπαγάνδας είναι πολύ επιτυχής και όλα τα περιβαλλοντικά κινήματα έχουν εγκλωβιστεί σ΄αυτήν.
Στην Κοπεγχάγη οι διαδηλωτές ήρθαν αντιμέτωποι με την αστυνομία κρατώντας πανό για στήριξη των φόρων άνθρακα και των πιστώσεων άνθρακα.

Στην πραγματικότητα, όμως, το καθεστώς του άνθρακα δεν έχει καμία σχέση με το κλίμα ή με τη βιωσιμότητα.
Όλα είναι για τη μικροδιαχείρηση κάθε πτυχής της ζωής μας, καθώς και κάθε πτυχής της οικονομίας.

Αν αυτοί που κινούν τα πράγματα νοιάζονταν πραγματικά για τη βιωσιμότητα του πλανήτη, θα επένδυαν σε αποτελεσματική μαζική μεταφορά και θα μετατόπιζαν τη γεωργία από τις πετρελαιο-εντατικές και νερό-εντατικές μεθόδους σε βιώσιμες μεθόδους.
Αντ΄αυτού, επιβάλλουν τα βιοκαύσιμα και μας πουλάνε ηλεκτρικά αυτοκίνητα τα οποία δεν είναι ούτε περισσότερο βιώσιμα ούτε περισσότερο αποδοτικά σε άνθρακα από τα συνήθη αυτοκίνητα.

Ο πραγματικός σκοπός πίσω από τα βιοκαύσιμα είναι η γενοκτονία.
Με τις τιμές των τροφίμων συνδεδεμένες με τις τιμές της ενέργειας και την καλλιεργούμενη γη να μετατρέπεται από γη παραγωγής τροφίμων σε γη παραγωγής καυσίμων, το αποτέλεσμα μπορεί να είναι μόνο μια μαζική αύξηση στην πείνα του τρίτου κόσμου.
Η μείωση του πληθυσμού είναι από καιρό δεδηλωμένος στόχος των κύκλων των ελίτ.
Η δυναστεία των Ροκφέλερ έχει συχνά εμπλακεί σε ευγονικές διαδικασίες διαφόρων ειδών.

«Πόλεμος κατά της Τρομοκρατίας» - Προετοιμάζοντας το έδαφος για τη μετάβαση

Ο λεγόμενος πόλεμος κατά της τρομοκρατίας έχει δύο μέρη.

Το πρώτο μέρος είναι πρόσχημα για την αυθαίρετη παραβίαση των δικαιωμάτων των πολιτών κάθε φορά που η υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας ισχυρίζεται ότι αυτή είναι αναγκαία για λόγους ασφάλειας
Το δεύτερο μέρος είναι πρόσχημα για στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ οπουδήποτε στον κόσμο, κάθε φορά που ο Λευκός Οίκος ισχυρίζεται ότι η Αλ Κάιντα δρα εκεί.

Τόνισα τη λέξη «ισχυρίζεται» παραπάνω, γιατί το πρόσχημα της τρομοκρατίας χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει αυθαιρεσίες, τόσο στο εσωτερικό όσο και διεθνώς.

Δεν χρειάζονται ισχυρά αποδεικτικά στοιχεία να υποβληθούν στο Κογκρέσο, τον ΟΗΕ, ή σε οποιονδήποτε άλλο, πριν να εισβάλουν σε κάποιο έθνος, πριν απαγάγουν κάποιο ή τον βασανίσουν ως «ύποπτο για τρομοκρατία», ή πριν παρθεί κάποιο νέο επεμβατικόμέτρο ασφάλειας.
Όταν η εξουσία κάνει ό,τι θέλει, τότε δεν ζούμε πια σε κράτος δικαίου, ούτε στη χώρα μας ούτε διεθνώς.
Ζούμε υπό την κυριαρχία εξουσιαστών, όπως σε ένα δικτατορικό καθεστώς, ή σε ένα βασίλειο ή αυτοκρατορία παλιάς εποχής.

Μέρος 1: Προετοιμάζοντας το δρόμο για μια νέα κοινωνική τάξη

Με πολύ πραγματική έννοια, το πρόσχημα της τρομοκρατίας χρησιμοποιείται για να ανατρέψει όλα όσα πέτυχε ο Διαφωτισμός και οι κοινωνικές επαναστάσεις πριν από δύο αιώνες.
Η ίδια η καρδιά της Χάρτας των Δικαιωμάτων - έχει αποδομηθεί.
Τα γκουλάγκ, τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και οι μυστικές συλλήψεις τη νύχτα - αυτά που πάντα τα συσχετίζαμε με φασιστικές και κομμουνιστικές δικτατορίες - τώρα είναι όλα σε ισχύ υπό τη δικαιοδοσία των ΗΠΑ και τα έχει υπερασπιστεί δημοσίως ο ίδιος ο πρόεδρος.
Υπάρχει, άραγε, πράγματι τρομοκρατική απειλή για την πατρίδα και τα μέτρα αυτά μπορούν να είναι μια λογική απάντηση σε μια τέτοια απειλή;
Οι άνθρωποι είναι έντονα διχασμένοι στις απαντήσεις τους στα ερωτήματα αυτά.

Έχουν έρθει στο φως αρκετά αδιαμφισβήτητα στοιχεία σχετικά με τις διασυνδέσεις με μυστικές υπηρεσίες πληροφοριών και κατά τη δική μου άποψη τα περισσότερα από τα δραματικά «τρομοκρατικά» γεγονότα στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ευρώπηαποτελούν καλυμμένες επιχειρήσεις ψευδούς σημαίας

Από ιστορική άποψη αυτό δεν προκαλεί καθόλου έκπληξη.
Τέτοιες επιχειρήσεις έχουν αποτελέσει συνήθη πρακτική - "modus operandi" - σε πολλά έθνη, αν και συνήθως δεν αποδεικνύονται παρά χρόνια αργότερα.

Για παράδειγμα, κάθε πόλεμος στον οποίο έχουν συμμετάσχει οι ΗΠΑ χαρακτηρίζεται από το δικό του απατηλό Συμβάν στον κόλπο Tonkin, ή την απάτη των Όπλων Μαζικής Καταστροφής, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο.
Είναι μια φόρμουλα που λειτουργεί. Άμεση κινητοποίηση της κοινής γνώμης, ταχεία έγκριση χωρίς συζήτηση, χωρίς τη δυνατότητα αποφάσεων και νομοθετημάτων.

Γιατί ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας να είναι κάτι διαφορετικό;
Όσον αφορά το κίνητρο: την ώρα που οι μουσουλμάνοι υποφέρουν ως αποτέλεσμα αυτών των δραματικών γεγονότων, οι ελίτ τραπεζίτες μας έχουν τη δυνατότητα να δημιουργήσουν μια αστυνομοκρατούμενη υποδομή η οποία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αντιμετώπιση προβλεπόμενης λαϊκής αντίστασης ή πολιτικού χάους που μπορεί να προκύψει καθώς θα προετοιμάζουν το δρόμο για το μετα-καπιταλιστικό μέλλον τους.

Με την κατάρρευση, τα πακέτα διάσωσης και την πλήρη αποτυχία να επιδιώξουν κάποιου είδους αποτελεσματική στρατηγική αποκατάστασης, οι ενδείξεις είναι πολύ σαφείς: το σύστημα θα αφεθεί να καταρρεύσει πλήρως, καθαρίζοντας έτσι το έδαφος για μια προ-αρχιτεκτονημένη «λύση».
Το Σημείο Μηδέν (στους δίδυμους πύργους) μπορεί να θεωρηθεί ως μια μεταφορά, με την καπιταλιστική οικονομία ως τους Δίδυμους Πύργους.
Και τα τοξικά παράγωγα καθιστούν σαφές το γεγονός ότι η κατάρρευση είναι στην πραγματικότητα μια ελεγχόμενη κατεδάφιση.

Μου φαίνεται αναπόφευκτο, δεδομένων των πολλών ενδείξεων, ότι ο στρατιωτικός νόμος θα αποτελέσει μέρος της διαδικασίας μετάβασης, δήθεν για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της οικονομικής κατάρρευσης.
Ίσως κατάρρευση της τροφικής αλυσίδας, λόγω κατάρρευσης της ενεργειακής αλυσίδας εφοδιασμού.
Η ανταπόκριση έκτακτης ανάγκης των ΗΠΑ στη Νέα Ορλεάνη και μετά στην Αϊτή, μας δίνει περισσότερες ενδείξεις, πραγματικές επί τόπου δοκιμές, τι είδους αντιμετώπιση «έκτακτης ανάγκης» μπορούμε να περιμένουμε.

Πρώτα απ΄όλα έρχεται η ασφάλεια των δυνάμεων κατοχής.
Αυτοί που θα υποφέρουν σε έκτακτη ανάγκη θα αντιμετωπίζονται περισσότερο σαν αντάρτες παρά σαν θύματα που χρειάζονται βοήθεια.


Στην περίπτωση της Αϊτής, η αντίδραση των ΗΠΑ μπορεί να περιγραφεί αποκλειστικά ως ένα σκόπιμο σχέδιο γενοκτονίας
Όταν οι άνθρωποι βρίσκονται θαμμένοι σε συντρίμμια μετά από ένα σεισμό, οι πρώτες 48 έως 72 ώρες είναι απολύτως κρίσιμες αναφορικά με τα ποσοστά επιβίωσης.
Όταν ο στρατός των ΗΠΑ μπλοκάρησε συστηματικά όλη την ξένη βοήθεια εκείνες τις κρίσιμες ώρες, γύρισε πίσω γιατρούς και άμεση βοήθεια, σφράγισε τη μοίρα χιλιάδων ανθρώπων που θα μπορούσαν να είχαν σωθεί.
Μπορεί κανείς να φανταστεί πολλά εφιαλτικά σενάρια δεδομένων αυτών των δυσοίωνων σημαδιών. Ο πρώτος και δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος ήταν εφιάλτες που συνέβησαν πραγματικά, με εκατομμύρια να πεθαίνουν και οι ίδιες αυτές τραπεζικές δυναστείες ενορχήστρωσαν αυτά τα σενάρια και στη συνέχεια κάλυψαν τα ίχνη τους.
Πρέπει επίσης να θυμώμαστε και το Δόγμα του Σοκ και Δέος, όπου η καταστροφή θεωρείται ως ευκαιρία - όταν «τα πράγματα μπορούν να γίνουν όταν διαφορετικά δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν».
Νωπά έχουμε ακόμη τα κύματα σοκ που μας εστάλησαν στις 9 / 11, και πάλι, όταν κατέρρευσε το χρηματοπιστωτικό σύστημα.
Και τώρα περιμένουμε το πραγματικά μεγάλο σοκ, τη γενική κατάρρευση της κοινωνίας.
Την τελική έκδοση του Δόγματος Σοκ και Δέος: «Αν η κατάρρευση είναι συνολική, μπορούμε να πετύχουμε όλα τα κολασμένα πράγματα που θέλουμε να πετύχουμε».
Δεν θα διακινδυνεύσω να διατυπώσω μία εικασία για το πώς θα παιχτεί αυτή η διαδικασία μετάβασης, αλλά περιμένω ότι θα είναι ένας εφιάλτης με τη μία ή την άλλη μορφή.
Ήδη ο ολοένα και αυξανόμενος αριθμός αστέγων υποφέρει ένα εφιάλτη, από κάθε άποψη.
Τη μια μέρα ζείτε σε ένα σπίτι του οποίου η αξία ανεβαίνει, πηγαίνετε σε μια καλή δουλειά και την επόμενη η οικογένειά σας είναι έξω στους δρόμους.
Αυτός είναι εφιάλτης.
Ο χρόνος μετάβασης θα είναι μια δύσκολη περίοδος, αλλά θα είναι ένα μεταβατικό στάδιο, θα είναι προσωρινή, όπως με έναν πόλεμο.
Και όπως και με τον πόλεμο, θα επιτρέψει την κοινωνική και οικονομική ανασυγκρότηση την επαύριον.
Σκεφτείτε πως μετασχηματίστηκε η Ιαπωνία και η Γερμανία κοινωνικά και πολιτικά από τη μεταπολεμική ανοικοδόμηση.
Ήταν ασκήσεις κοινωνικής μηχανικής, όπως ήταν και ο προηγούμενος μετασχηματισμός από τον Μουσολίνι και Χίτλερ.
Αν και τα αποτελέσματα ήταν πολύ διαφορετικά, σε κάθε περίπτωση η πλήρης κατάρρευση / ήττα ήταν το προοίμιο για την ανοικοδόμηση.
.
Η συνολική κατάρρευση της καπιταλιστικής οικονομίας είναι προδοκιμασμένη, είναι απλώς η εφαρμογή μιας αποδειγμένης φόρμουλας.
Το δεύτερο σκέλος της μαθηματικής φόρμουλας θα είναι κάποια νέα κοινωνική τάξη, ή ίσως κάποια παλιά κοινωνική τάξη, ή κάποιο μίγμα.
Κάτι κατάλληλο για μια μη αναπτυσσόμενη, εντέλλουσα οικονομία
Αυτό είναι το πρώτο μέρος του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας:
Έχει επιτρέψει τη δημιουργία της υποδομής που απαιτείται για να αντιμετωπίσει την κατάρρευση της κοινωνίας και να παρέχει ασφάλεια για τη διαδικασία της ανοικοδόμησης.
Μέρος 2: Προετοιμάζοντας το δρόμο για παγκόσμια κυριαρχίαΤο δεύτερο μέρος του Πολέμου κατά της Τρομοκρατίας αναφέρεται στη γεωπολιτική διάσταση μιας παγκόσμιας οικονομίας βασισμένης στη μη ανάπτυξη.
Προηγουμένως ανέφερα ότι η γεωπολιτική ήταν διαφορετική στο καθεστώς του καπιταλισμού απ΄ό, τι ήταν στο καθεστώς της μοναρχίας.
Η όλη δυναμική ήταν διαφορετική.
Παρομοίως, πολλά πράγματα θα αλλάξουν και κατά την αλλαγή από τον χαοτικό, προσανατολισμένο στην ανάπτυξη καπιταλισμό, προς ένα κεντρικό, μικροδιαχειριζόμενο, οικονομικό καθεστώς.
Σκεφτείτε, για παράδειγμα, τη σημασία του ελέγχου των αποθεμάτων πετρελαίου.
Σε μια οικονομία ανάπτυξης, τα κέρδη ήταν το βραβείο,
Ο έλεγχος των αγορών και των διαύλων διανομής τους επέτρεπε να έχουν το επάνω χέρι στο παιχνίδι.
Οι τοπικοί δικτάτορες μπορούσαν να διαχειρίζονται τα πράγματα όπως ήθελαν και να παίρνουν το μερίδιό τους από τα έσοδα από το πετρέλαιο, στο βαθμό που τηρούσαν τις συμβάσεις τους με τις μεγάλες εταιρείες πετρελαίου που ήταν στην ευχάριστη θέση να το πωλούν στους πλειοδότες.
Σε μια οικονομία μη ανάπτυξης, όπου η έμφαση δίνεται στον άμεσο έλεγχο της προσφοράς και κατανομής των πόρων, καθίσταται αναγκαίο να διασφαλίζονται, με τη στρατιωτική έννοια, οι πηγές του πετρελαίου και οι δίοδοι της κυκλοφορίας του.
Δεν αρκεί πλέον μόνο να επωφελούνται.Η εξασφάλιση των πηγών καθώς και η κατ ευθείαν κατανομή της διανομής αποτελεί το θεμέλιο για τη μικροδιαχείρηση της οικονομίας μη ανάπτυξης.
Αυτό ισχύει και για τους άλλους κρίσιμους πόρους, όπως για το ουράνιο και τα σπάνια μέταλλα που χρειάζονται για την «άμυνα» και τις βιομηχανίας ηλεκτρονικών.
Στην πραγματικότητα, είμαστε στο μέσον ενός πολέμου αρπαγής πόρων με την Κίνα και τη Ρωσία να πραγματοποιούν μακροπρόθεσμες ενεργειακές συμφωνίες με το Ιράν και τη Βενεζουέλα, την Κίνα να αγοράζει γεωργικές εκτάσεις στην Αφρική, την Ουάσιγκτον να κάνει μακροπρόθεσμες συμφωνίες για τα βιοκαύσιμα της Βραζιλίας και υπάρχουν πολλά άλλα παραδείγματα.
Με πολλούς τρόπους ο ιμπεριαλισμός επιστρέφει στις ημέρες της αποικιοκρατίας, όταν το μοντέλο ήταν η άμεση διοίκηση, παρά το καπιταλιστικό μοντέλο: κερδοσκοπία εταιρειών από επενδύσεις υπό δικτάτορες που καταστέλλουν τους πληθυσμούς τους.
Υπάρχει μια φυσική επιστροφή στη δυναμική των "παλιών καλών ημερών της αυτοκρατορίας», όταν οι Μεγάλες Δυνάμεις της Ευρώπης επικέντρωναν τις οικονομικές τους δραστηριότητες μέσα στις ατομικές σφαίρες επιρροής τους.
Στο Ιράκ, το Αφγανιστάν και τώρα στο Πακιστάν και την Υεμένη, οι ΗΠΑ με την υποστήριξη του ΝΑΤΟ βάζει ένα πολύ μη ειρηνικό χέρι στο παιχνίδι αρπαγής των πόρων.
Είναι το χέρι του δυνάστη, «έχω το μεγαλύτερο όπλο, έτσι θα πάρω αυτό που θέλω».
Αυτές οι επιθετικές ενέργειες είναι πολύ προκλητικές για τη Ρωσία και την Κίνα και απειλητικές για τα ζωτικά οικονομικά τους συμφέροντα.
Μια επίθεση κατά του Ιράν θα ήταν περισσότερο από μια πρόκληση, θα ήταν ένα άμεσο ράπισμα στο πρόσωπο, μια πρόκληση: «Πολεμείστε τώρα ή παραιτηθείτε σε ψίχουλα».
Εκτός από όλο αυτό το μπλοκάρισμα του πετρελαίου, οι ΗΠΑ έχει περιβάλει τη Ρωσία και την Κίνα με στρατιωτικές βάσεις και επιτάχυνε τελευταία τις εγκαταστάσεις αντιπυραυλικών συστημάτων στα σύνορά τους, εν μέσω έντονων ενστάσεων Ρωσίας και Κίνας.

Οι ΗΠΑ είναι σκοπίμως προκλητικές και απειλούν ζωτικά συμφέροντα αυτών των πιθανών αντιπάλων. Σε ανταπάντηση σχηματίζονται συμμαχίες σε διμερή βάση και με τη μορφή SCO.

Η Κίνα και η Ρωσία είναι πολύ κοντά στη στρατιωτική τους συνεργασία και στην ανταλλαγή τεχνολογίας.
Ο στρατηγικός σχεδιασμός τους βασίζεται στην αναμονή μιας επίθεσης των ΗΠΑ και η στρατηγική αντιμετώπιση της βασίζεται στην αρχή του ασύμμετρου πολέμου.
Για παράδειγμα, ένας πύραυλος ενός εκατομμυρίου δολαρίων ικανός να αποτρέπει ένα αεροπλανοφόρο πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων. Ή, ίσως, μια χούφτα πυραύλων ικανών να απενεργοποιήσουν τα συστήματα εντολών και ελέγχου των δορυφόρων του Πενταγώνου.
Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ δαπανούν αστρονομικά ποσά για την ανάπτυξη δυνατότητας πρώτου χτυπήματος με διαστημικά οπλικά συστήματα, κλπ.
Τα νέα αντιπυραυλικά συστήματα αποτελούν σημαντικό μέρος της στρατηγικής πρώτου χτυπήματος, μειώνοντας την ικανότητα της Ρωσίας ή της Κίνας για την επιβολή αντιποίνων.Τα συστήματα αυτά είναι κάτι παραπάνω από προκλητικά. Είναι το σύγχρονο ισοδύναμο του να παρατάσσεις το στρατός σου στα σύνορα του αντιπάλου σου.
Αν υπάρξει πυρηνική ανταλλαγή μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων, οι ιστορικοί θα αναφέρουν όλα αυτά τα πράγματα που έχω αναφέρει ως «προφανή σημάδια» ότι ο πόλεμος ήταν προ των θυρών.
Παραλληρισμοί μπορούν να γίνουν με το σενάριο που προηγήθηκε πριν τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, όταν η Γερμανία είχε επισκιάσει οικονομικά τη Βρετανία, όπως σήμερα η Κίνα επισκιάζει τις ΗΠΑ.
Και στις δύο περιπτώσεις, μια «απελπισμένη προσπάθεια να διατηρηθεί η ηγεμονία» μπορεί να ιδωθεί ως η αιτία του πολέμου.
Μπορεί να γίνει ή να μην γίνει τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος, αλλά όλες αυτές οι προετοιμασίες καθιστούν σαφές ότι η τραπεζική μας ελίτ προτίθενται να προΐσταται σε ένα παγκόσμιο σύστημα, με γάντζο ή απατεωνιά.
Αν ήθελαν μια ειρηνική ρύθμιση, μια διανομή της πίτας του τρίτου κόσμου, ας το πούμε έτσι, θα μπορούσε εύκολα να διεθευτηθεί ανά πάσα στιγμή συνοδευόμενη με ουσιαστικό πυρηνικό αφοπλισμό.
Η Κίνα και η Ρωσία θα ήθελαν να δουν ένα σταθερό, πολυπολικό κόσμο.
Είναι μόνον οι ελίτ των τραπεζιτών μας που έχουν εμμονή με την παγκόσμια κυριαρχία.
Είναι πιθανό ότι ο πυρηνικός πόλεμος είναι ένα «επιθυμητό αποτέλεσμα», επιτυγχάνοντας μείωση του πληθυσμού και καθιστώντας την κατάρρευση ακόμη πιο ολοκληρωτική.
Ή, ίσως, γίνει στην Κίνα και τη Ρωσία μια προσφορά που δεν θα μπορούν να αρνηθούν: «Παραιτηθείτε από την οικονομική κυριαρχία σας στο παγκόσμιο σύστημα μας, ή θα αντιμετωπίσετε τις συνέπειες».
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η ελίτ των τραπεζιτών, οι κυρίαρχοι του σύμπαντος, σκοπεύουν να προεδρεύσουν σε ένα μικροδιαχειριζόμενο παγκόσμιο σύστημα. Το έργο της κατάρρευσης έχει πλέον δρομολογηθεί και η επιχείρηση «απόκλεισε γύρω-γύρω τον εχθρό σου» φαίνεται να έχει λίγο-πολύ ολοκληρωθεί.
Από στρατηγική προοπτική, θα υπάρξει κάποιο σημείο ενεργοποίησης, κάποιο στάδιο στο σενάριο οικονομικής κατάρρευσης, όταν η γεωπολιτική αντιπαράθεση θα κριθεί ως πιο συμφέρουσα.
Είναι μια πολυδιάστατη σκακιέρα με το χρονοδιάγραμμα των διαφόρων κινήσεων να συντονίζονται πολύ προσεκτικά. Από το γενικό σχηματισμό, φαίνεται ότι πλησιάζει το φινάλε.
Πρόγνωση για το 2012 – Ένας Νέος Μεσαίωνας
Το 2012 μπορεί να μην είναι το ακριβές έτος, αλλά είναι δύσκολο να δούμε το φινάλε να διαρκεί πολύ πέρα από αυτό.

Οι κυρίαρχοι του σύμπαντος αγαπούν το συμβολισμό, όπως μπορεί κανείς να συμπεράνει με την 9/11 και άλλα γεγονότα.
Το 2012 είναι φορτωμένο με συμβολισμό.
Το ημερολόγιο των Μάγιας και το διαδίκτυο είναι γεμάτα με διάφορες προφητείες σχετικά με το 2012: στρατηγικές επιβίωσης, αναμονή επεμβάσεων εξωγήινων, συντονισμοί με γαλαξιακά πεδία ακτινοβολίας, κλπ
Ύστερα υπάρχει και η ταινία του Hollywood, το 2012, η οποία απεικονίζει σαφώς την εξαφάνιση του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας και την προσχεδιασμένη σωτηρία ενός μικρού αριθμού εκλεκτών.
Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με τις Χολιγουντιανές παραγωγές, τι είναι φαντασία για απόδραση από την πραγματικότητα και τι στοχεύει στην προετοιμασία του κοινού νου σε συμβολικό επίπεδο γι αυτό που πρόκειται να συμβεί.
Ανεξάρτητα από το ποια είναι η ακριβής ημερομηνία, όλες οι απειλές θα έρθουν μαζί, γεωπολιτικά και εγχώρια και ο κόσμος θα αλλάξει.
Θα είναι μια νέα εποχή, ακριβώς όπως ο καπιταλισμός ήταν μια νέα εποχή μετά τη μοναρχία και όπως ο Μεσαίωνας ακολούθησε την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Κάθε εποχή έχει τη δική της δομή, τη δική της οικονομία, τις δικές της κοινωνικές μορφές και τη δική της μυθολογία.
Αυτά τα πράγματα πρέπει να σχετίζονται το ένα με το άλλο συνεκτικά. Η φύση τους απορρέει από τις θεμελιώδεις σχέσεις εξουσίας και τις οικονομικές συνθήκες του συστήματος.
Στον κόσμο μας μετά το 2012 θα έχουμε για πρώτη φορά μια κεντρική παγκόσμια κυβέρνηση και μια κυβερνώσα κλίκα ελίτ, ένα είδος διευρημένης βασιλικής οικογένειας, τους άρχοντες της χρηματοδότησης.
Όπως μπορούμε να δούμε με το ΔΝΤ (διεθνές νομισματικό ταμείο), τoν ΠΟΥ (παγκόσμιο οργανισμό υγείας) και τον ΠΟΕ (παγκόσμιο οργανισμό εμπορίου) και τα άλλα μέρη της εμβρυϊκής παγκόσμιας κυβέρνησης, τα θεσμικά όργανα της διακυβέρνησης δεν θα μπουν καθόλου στον κόπο να προσποιηθούν λαϊκή αντιπροσώπευση ή δημοκρατική ανταπόκριση.


Η εξουσία θα ασκείται μέσω αυταρχικών παγκόσμιων γραφειοκρατιών οι οποίες θα παίρνουν οδηγίες πως θα πορευτούν από τη βασιλική οικογένεια.
Το μοντέλο αυτό έχει ήδη λειτουργήσει εδώ και αρκετό καιρό μέσα από τις διάφορες σφαίρες επιρροής, όπως με τα προγράμματα αναδιάρθρωσης που επιβάλλονται στον τρίτο κόσμο ως προϋπόθεση για τη χρηματοδότησή του.



Κάθε φορά που υπάρχει αλλαγή εποχής, η προηγούμενη εποχή πάντοτε δαιμονοποιείται στη μυθολογία.

Στην ιστορία του Κήπου της Εδέμ δαιμονοποιείται το φίδι - ένα αγαπητό σύμβολο του παγανισμού, του προκάτοχου του χριστιανισμού.
Όταν εμφανίστηκαν οι δημοκρατίες, η δαιμονοποίηση των μοναρχών ήταν ένα σημαντικό μέρος της διαδικασίας.

Στον κόσμο μετά το 2012, θα δαιμονοποιηθούν η δημοκρατία και η εθνική κυριαρχία.
Αυτό θα είναι πολύ σημαντικό για να κάνει τους ανθρώπους να αποδεχθούν τον ολοκληρωτισμό και η μυθολογία θα περιέχει πολλά που θα είναι αλήθεια.

Θα λένε:
«Σ΄εκείνες τις τρομερές σκοτεινές ημέρες, πριν την ευλογημένη ενοποίηση της ανθρωπότητας, αναρχία βασίλευε στον κόσμο. Το ένα έθνος επιτίθετο στο άλλο, όπως τα αρπακτικά στην άγρια φύση. Τα έθνη δεν είχαν συνεκτικές πολιτικές, οι ψηφοφόροι πηγαινοέρχονταν από το ένα κόμμα στο άλλο κρατώντας τις κυβερνήσεις πάντοτε σε μεταβατικό στάδιο και σε σύγχυση.
Πώς είναι δυνατόν να σκέφτηκαν ότι μάζες ημι-μορφωμένων ανθρώπων θα μπορούσαν να αυτοκυβερνηθούν και να κυβερνήσουν μια σύνθετη κοινωνία;
Η δημοκρατία ήταν ένα κακό στη σύλληψή του πείραμα που οδήγησε μόνο σε διαφθορά και χαοτική διακυβέρνηση.
Πόσο τυχεροί είμαστε σ΄ αυτόν τον καλά οργανωμένο κόσμο, όπου η ανθρωπότητα έχει επιτέλους ενηλικιωθεί και παίρνουν τις αποφάσεις αυτοί που έχουν τα περισσότερα προσόντα».Τα οικονομικά της μη ανάπτυξης είναι ριζικά διαφορετικά από τα καπιταλιστικά οικονομικά.
Η μονάδα ανταλλαγής είναι πιθανόν να είναι μία πίστωση άνθρακα που θα σας επιτρέπει να καταναλώσετε το ισοδύναμο ενός κιλού καυσίμου.
Τα πάντα θα έχουν μια αξία σε άνθρακα η οποία θα υποτίθεται ότι βασίζεται σε πόση ενέργεια χρειάστηκε για να παραχθούν και να μεταφερθούν στην αγορά.
Η «πράσινη συνείδηση» θα είναι μια πρωταρχική ηθική που θα ενσταλάζεται νωρίς στα παιδιά. Να αρκείσαι σε λιγότερα θα είναι αρετή, η χρήση ενέργειας αντικοινωνική, η λιτότητα μια υπεύθυνη και αναγκαία κατάσταση
Όπως με κάθε νόμισμα, οι τραπεζίτες θα θέλουν να διαχειρίζονται την ανεπάρκεια των πιστώσεων άνθρακα και αυτό υπηρετεί η κινδυνολογία για υπερθέρμανση του πλανήτη.
Ανεξάρτητα από τη διαθεσιμότητα των πόρων, οι πιστώσεις του άνθρακα μπορεί να κρατούνται αυθαίρετα ανεπαρκείς φτιάχνοντας απλώς προϋπολογισμούς άνθρακα με βάση τις οδηγίες από το IPCC(Διακυβερνητικό Συμβούλιο για την Κλιματική Αλλαγή), μια άλλη από τις αναδυόμενες μονάδες παγκόσμιας γραφειοκρατικής διακυβέρνησης.
Οι οδηγίες του IPCC θα είναι το ισοδύναμο της αναγγελίας για αλλαγή των επιτοκίων από την ομοσπονδιακή τράπεζα.
Οι προϋπολογισμοί αυτοί θα καθορίζουν την κλίμακα της οικονομικής δραστηριότητας.
Πιθανώς θα συνεχίσουν να υφίστανται έθνη ως επίσημες μονάδες διακυβέρνησης.
Ωστόσο, η ασφάλεια και η αστυνόμευση θα είναι σε μεγάλο βαθμό κεντρική και ιδιωτικοποιημένη.Όπως με τις ρωμαϊκές λεγεώνες, η υπηρεσία της ασφάλειας θα υπόκειται στα κεντρικά της αυτοκρατορίας και όχι στον τόπο όπου θα σταθμεύει.
Έχουμε ήδη δει αυτήν την τάση στις ΗΠΑ, όπου οι μισθοφόροι έχουν γίνει μεγάλη επιχείρηση και οι αστυνομικές δυνάμεις είναι όλο και περισσότερο ομοσπονδιακές, στρατιωτικοποιημένες και αποξενωμένες από το ευρύ κοινό.
Ακριβώς όπως τα αεροδρόμια έχουν γίνει πλέον ομοσπονδιακά, όλα τα συστήματα μεταφορών θα είναι στη δικαιοδοσία της υπηρεσίας ασφαλείας.
Η τρομοκρατία θα συνεχίσει ως ένας διαρκής μπαμπούλας που θα δικαιολογεί οποιεσδήποτε διαδικασίες ασφαλείας θα θεωρούνται επιθυμητές για σκοπούς κοινωνικού ελέγχου.
Ολόκληρη η υπηρεσία ασφάλειας θα έχει μια μονολιθική ποιότητα, έναν ομοιόμορφο χαρακτήρα ανεξάρτητα από τα ειδικά καθήκοντα ασφάλειας ή τον τόπο.
Όλοι θα είναι με ίδιες μαύρες στολές της Αυτοκρατορίας του Κακού, με μεγάλα φωσφορίζοντα γράμματα στο πίσω μέρος του μπουφάν τους.
Στην ουσία, η υπηρεσία ασφάλειας θα είναι στρατός κατοχής, η φρουρά του αυτοκράτορα στις επαρχίες.
Θα χρειάζεται να περνάτε σε καθημερινή βάση από σημεία ελέγχου διαφόρων ειδών με διαφορετικά επίπεδα απαιτήσεων ασφαλείας.
Σ΄αυτό αποσκοπεί η χρήση βιομετρικών στοιχείων.
Αν μπορούν να εμφυτευτούν τσιπς στους ανθρώπους, τότε ένα μεγάλο μέρος της ασφάλειας μπορεί να αυτοματοποιηθεί και θα μπορεί να παρακολουθείται κανείς ανά πάσα στιγμή και να ανακτάται η προηγούμενη δραστηριότητά του.
Το τσιπ θα συνδέεται με το υπόλοιπο της πιστωτικής σας. Έτσι θα έχετε όλο σας το χρήμα πάντα μαζί σας μαζί με τον ιατρικό σας φάκελο και πολλά άλλα που δεν θα τα γνωρίζετε.
Θα έχουν απομείνει πολύ λίγα από την εθνική κυριαρχία.
Στην εξωτερική πολιτική πολλά δεν θα έχουν κανένα νόημα. Ο κύριος ρόλος της αποκαλούμενης «κυβέρνησης» θα είναι η κατανομή και η διαχείριση του πιστοληπτικού προϋπολογισμού άνθρακα που θα λαμβάνει από το IPCC.Το IPCC θα αποφασίζει πόσο πλούτο θα παίρνει κάθε έθνος για κάθε έτος και στη συνέχεια η κυβέρνηση θα αποφασίζει τον τρόπο διανομής αυτού του πλούτου με τη μορφή δημοσίων υπηρεσιών και δικαιωμάτων. Ο πλούτος θα μετράται με βάση το δικαίωμα που θα έχει κανείς να δαπανήσει ενέργεια.
Στην πραγματικότητα, αυτό συμβαίνει ήδη μετά την κατάρρευση και τις διασώσεις.
Επειδή οι κυβερνήσεις έχουν βυθιστεί τόσο πολύ στο χρέος, οι τραπεζίτες είναι σε θέση να υπαγορεύουν τους όρους των εθνικών προϋπολογισμών ως προϋπόθεση για να κρατούν ανοιχτή την πρόσβαση στην πίστωση.Η οικονομία του άνθρακα με τους κεντρικά καθοριζόμενους προϋπολογισμούς της παρέχει ένα πολύ απλούστερο και πιο άμεσο τρόπο μικροδιαχείρησης της οικονομικής δραστηριότητας και την κατανομή των πόρων σε όλη την υδρόγειο.
Για να ανοίξει ο δρόμος για την οικονομία πιστώσεων άνθρακα, θα είναι απαραίτητο να καταρρεύσουν τα δυτικά νομίσματα, να καταστούν άνευ αξίας με τα έθνη να βυθίζονται όλο και περισσότερο σε πτώχευση και το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα να συνεχίζει να απαξιώνεται συστηματικά, (βλ. US Debt-to-GDP 600%, The Whole Thing Will Collapse το χρέος των ΗΠΑ είναι 600% του ΑΕΠ. Το όλο πράγμα θα καταρρεύσει).
. Το νόμισμα του άνθρακα θα εισαχθεί ως μια εμπνευσμένη, προοδευτική «λύση» στην κρίση, ένα νόμισμα που συνδέεται με κάτι πραγματικό και τη βιωσιμότητα.Το παλιό νομισματικό σύστημα θα δαιμονοποιηθεί και πάλι η μυθολογία θα περιέχει πολλά που θα είναι αλήθεια.
Θα λένε:
«Η επιδίωξη των χρημάτων είναι η ρίζα κάθε κακού και το καπιταλιστικό σύστημα ήταν εγγενώς κακό.
Ενθάρρυνε την απληστία και την κατανάλωση και δεν έκανε τίποτα για τη σπατάλη των πόρων. Οι άνθρωποι πίστευαν ότι όσο περισσότερα χρήματα είχαν, τόσο καλύτερα ήταν.
Πόσο σοφότεροι είμαστε τώρα, που ζούμε μέσα στα όριά μας και κατανοούμε ότι μια πίστωση είναι σημάδι επιστασίας».Πολιτιστικά η μετα-καπιταλιστική εποχή θα είναι κάπως σαν τη μεσαιωνική εποχή, με ευγενείς και άρχοντες στην κορυφή και τους υπόλοιπους αγρότες και δουλοπάροικους.
Όπως μόνον η παλιά ανώτερη τάξη είχε άλογα και άμαξες, έτσι και στην εποχή αυτή μόνο η νέα ανώτερη τάξη θα έχει το δικαίωμα να έχει πρόσβαση σε σημαντικές πιστώσεις άνθρακα.
Ο πλούτος θα μετριέται με δικαιώματα άνθρακα παρά με αποκτήματα ή κέρδη.
Όσοι θα βρίσκονται εκτός των γραφειοκρατικών ιεραρχιών θα είναι δουλοπάροικοι με δικαιώματα διαμονής.
Μέσα στις γραφειοκρατίες τα δικαιώματα θα συναρτώνται με το βαθμό και την ιεραρχία.Εκείνοι που θα λειτουργούν στα κεντρικά παγκόσμια θεσμικά όργανα θα είναι οι άρχοντες της αυτοκρατορίας με απεριόριστη πρόσβαση σε πιστώσεις.
Αλλά δεν θα υπάρχει συγκέντρωση του πλούτου, ή δημιουργία οικονομικών αυτοκρατοριών εκτός των δομών των γραφειοκρατιών που θα έχουν οριστεί.
Τα δικαιώματα θα αφορούν την πρόσβαση σε πόρους και εγκαταστάσεις, θα μπορούν να χρησιμοποιούνται ή να μη χρησιμοποιούνται, αλλά δεν θα αποθηκεύονται και δεν θα χρησιμοποιούνται ως κεφάλαιο.
Η ροή των δικαιωμάτων θα είναι προς τα κάτω, μικροδιαχειριζόμενη από την κορυφή.
Θα είναι μια οικονομία βοηθημάτων ανεργίας σε όλα τα επίπεδα, για άτομα και κυβερνήσεις το ίδιο - ένας παγκόσμιος αυστηρός έλεγχος της κατανάλωσης.
Όσον αφορά τον αυστηρό έλεγχο, η μετα-καπιταλιστική νοοτροπία θα είναι κάπως σαν το σοβιετικό σύστημα: αυτή είναι η κάρτα των δικαιωμάτων σας, αυτή η ανάθεση των καθηκόντων σας και αυτός ο τόπος που θα ζείτε.
Με την κυρίαρχη υπηρεσία ασφάλειας και τη μικροδιαχείριση της οικονομικής δραστηριότητας, το σενάριο συνίσταται στο λεπτομερή κοινωνικό έλεγχο σύμφωνα με κεντρικές κατευθυντήριες γραμμές και οδηγίες.
Πιθανώς τα μέσα μαζικής ενημέρωσης θα προγραμματίζονται προσεκτικά προσφέροντας χαμηλού επιπέδου απόδραση από την πραγματικότητα και ψεύτικες ειδήσεις, μιας πιο εξελιγμένης έκδοσης του στυλ προπαγάνδας για ομαδική σκέψη που περιγράφεται στο (βιβλίο) 1984. Κάτι σαν αυτό που λίγο πολύ ήδη έχουμε και σήμερα.
Το μη εμπορικό διαδιίκτυο, αν θα υπάρχει, θα περιορίζεται στην παρακολούθηση επίσημων σχεδιασμένων "chat sites» και άλλων τύπων εξυγιανσμένων φόρουμ.
Με τέτοια εστίαση στη κοινωνική μικροδιαχείριση δεν περιμένω η οικογένεια να επιβιώσει στη νέα εποχή και περιμένω η κινδυνολογία για κακομεταχείρηση των παιδιών να είναι ο μοχλός που θα χρησιμοποιηθεί για να αποσταθεροποιήσει την οικογένεια.
Το όλο σκηνικό έχει στηθεί με όλες αυτές τις αποκαλύψεις για την εκκλησιαστική και άλλη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών.
Τέτοιες αποκαλύψεις θα μπορούσαν να είχαν γίνει οποιαδήποτε στιγμή τον περασμένο αιώνα, αλλά βγήκαν στο φως μια ορισμένη στιγμή που συμβαίνουν όλα αυτά που σηματοδοτούν τη μετάβαση στη νέα εποχή.
Οι άνθρωποι γνωρίζουν πλέον ότι συμβαίνει κακοποίηση των παιδιών σε ευρεία κλίμακα και έχουν προδιατεθεί να στηρίξουν δραστικά μέτρα για να την αποτρέψουν.
Κάθε φορά που ανοίγω την τηλεόραση, βλέπω τουλάχιστον μια διαφήμιση- έκκληση κάποιου οργανισμού που δείχνει συγκλονιστικές εικόνες με παιδιά που είναι σωματικά ή σεξουαλικά κακοποιημένα, ή εγκληματικά παραμελημένα στα σπίτια τους και δίνεται ένας αριθμός τηλεφώνου σε ανοικτή τηλεφωνική γραμμή που μπορούν να καλούν τα παιδιά.
.
Είναι εύκολο να δούμε πώς η κατηγορία για κακομεταχείρηση των παιδιών μπορεί να επεκταθεί ώστε να συμπεριλάβει τους γονείς οι οποίοι δεν ακολουθούν προγράμματα εμβολιασμού, όταν προκύπτουν στοιχεία ότι δεν ακολουθούν υγιεινή διατροφή, όταν έχουν αμφίβολα ψυχολογικά χαρακτηριστικά, κ.λπ. Η κατάσταση φτώχειας των γονέων μπορεί να θεωρηθεί ως αμέλεια κακομεταχείρησης.
Με κατάλληλη παρουσίαση των μέσων ενημέρωσης είναι εύκολη η κινδυνολογία για κακομεταχείρηση των παιδιών.
Στο τέλος, το κίνημα των «δικαιωμάτων του παιδιού » μετατρέπεται σε κίνημα κατά της οικογένειας. Το κράτος πρέπει να προστατεύει το παιδί αμέσως μετά τη γέννησή του. Η οικογένεια δαιμονοποιείται.
Θα λένε:
Αφότου εισήχθη η δημόσια εκπαίδευση το κράτος και η οικογένεια έχουν ανταγωνιστεί για τον έλεγχο της διαμόρφωσης των παιδιών στην παιδική τους ηλικία.
«Πόσο τρομακτικές ήταν οι παλιές ημέρες, όταν χωρίς άδεια, ανεκπαίδευτα ζευγάρια είχαν πλήρη έλεγχο πάνω στα ευάλωτα παιδιά πίσω από κλειστές πόρτες με όλες τις νευρώσεις, τις εξαρτήσεις, ή διαστροφές που τύχαινε να έχουν οι γονείς.
Πώς αυτό το απομεινάρι της πατριαρχικής δουλείας συνέχιζε να υπάρχει τόσο καιρό και δεν ήταν δυνατόν να αναγνωριστεί το τι ήταν;
Πόσο καλύτερη είναι τώρα η κατάσταση με τα παιδιά να μεγαλώνουν επιστημονικά από εκπαιδευμένο προσωπικό που τους διδάσκουν υγιείς αξίες».
Στις θρησκευόμενες οικογένειες, η εκκλησία έχει τη δική της συμβολή στη διαμόρφωση αυτή.
Στο μικροδιαχειριζόμενο μετα-καπιταλιστικό μέλλον, με το Δόγμα Σοκ και Δέος για το σενάριο της γέννησης, θα είναι λογικά αναμενόμενο να αδράξουν την ευκαιρία να εφαρμόσουν την «τελική λύση» του κοινωνικού ελέγχου που θα είναι να μονοπωλήσει το κράτος την ανατροφή των παιδιώνΑυτό θα εξαλείψει από την κοινωνία το δεσμό γονέα-παιδιού, και, συνεπώς, και τους οικογενειακούς δεσμούς γενικότερα. Δεν θα υπάρχει πλέον η έννοια των συγγενών.
Θα υπάρχουν απλά οι εργάτριες μέλισσες, οι μέλισσες των υπηρεσιών ασφάλειας και οι βασίλισσες μέλισσες οι οποίες θα μοιράζουν σε μικρές μερίδες το μέλι.

Υστερόγραφο
Αυτή είναι μια εκτενής και κάπως λεπτομερής πρόγνωση σχετικά με την αρχιτεκτονική του μετα-καπιταλιστικού καθεστώτος και της διαδικασία μετάβασης που απαιτείται για να υλοποιηθεί.
Ο όρος «νέα παγκόσμια τάξη» είναι εξαιρετικά ανεπαρκής για να χαρακτηρίσει τη ριζοσπαστική φύση του κοινωνικού μετασχηματισμού που προβλέπεται στην πρόγνωση αυτή.
Ένας πιο κατάλληλος χαρακτηρισμός θα ήταν ένα «ποιοτικό άλμα στην εξημέρωση του ανθρώπινου γένους».
Μικροδιαχειριζόμενες ζωές και μικροπρογραμματιζόμενες πεποιθήσεις και σκέψεις.
Ένα άλλοτε άγριο είδος μετασχηματισμένο σε κάτι που μοιάζει με την κουλτούρα των μελισσών ή των μυρμηγκιών.
Είναι περιττό να πω ότι θα επιβάλλεται η συστηματική χρήση ψυχοτρόπων ουσιών ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να ανταπεξέλθουν συναισθηματικά με ένα τέτοιο στείρο, απάνθρωπο περιβάλλον. Για να γίνει δυνατός ένας τόσο ριζικός μετασχηματισμός είναι εύκολο να καταλάβουμε ότι απαιτείται ένα πολύ μεγάλο σοκ, της κλίμακας μιας κατάρρευσης, ενός κοινωνικού χάους και, ενδεχομένως, της κλίμακας μιας πυρηνικής ανταλλαγής.
Χρειάζεται να υπάρξει μια σιωπηρή εντολή «κάντε ό, τι είναι απαραίτητο να μπορέσει να κινηθεί η κοινωνία ξανά».Το σοκ θα πρέπει να αφήσει τους ανθρώπους σε κατάσταση πλήρους αδυναμίας που να συγκρίνεται με αυτήν των επιζώντων στα βομβαρδισμένα χαλάσματα της Γερμανίας και Ιαπωνίας μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Τίποτα λιγότερο δεν θα αρκεί.
Την ακρίβεια της πρόγνωσης, ως πρόβλεψης, φυσικά είναι αδύνατον να την γνωρίζουμε εκ των προτέρων.
Ωστόσο, κάθε μέρος της πρόβλεψης βασίστηκε σε πρόδρομα σημάδια που υπάρχουν ήδη, στον τρόπο λειτουργίας που έχει ήδη εισαχθεί, σε τάσεις που έχουν ήδη ξεκινήσει, αισθήματα που έχουν εκφραστεί, σινιάλα που έχουν δοθεί και ενέργειες που έχουν αναληφθεί και των οποίων οι συνέπειες μπορούν να προβλεφθούν με βεβαιότητα.
Επιπλέον, κοιτώντας όλους αυτούς τους δείκτες μαζί, βλέπει κανείς μια ορισμένη νοοτροπία, μια απολυταρχική αποφασιστικότητα για την εφαρμογή της «ιδανικής λύσης» χωρίς συμβιβασμό, χρησιμοποιώντας ακραία μέσα και με αχαλίνωτη τόλμη.
Οι παγκόσμιοι πόλεμοι έχουν αποτελέσει πρόβες γι αυτήν την ιστορική στιγμή.
Η υποδομή του αστυνομικού κράτους έχει ήδη τεθεί και έχει τεσταριστεί. Η οικονομία βρίσκεται σε στάδιο κατάρρευσης.
Ο εχθρός είναι περιτριγυρισμένος με πυραύλους.
Αν όχι τώρα το τελικό έπαθλο, τότε πότε θα υπάρξει μια καλύτερη ευκαιρία;
Οι ελίτ σχεδιαστές υποστηρίζονται από κατάλληλες ομάδες προβληματισμού και γνωρίζουν ότι η νέα κοινωνία πρέπει να έχει συνοχή διαφόρων τύπων. Έχουν ήδη αρκετή εμπειρία με την κοινωνική μηχανική όταν προετοίμαζαν την άνοδο του φασισμού και στη συνέχεια όταν εγκαθιστούσαν τα μεταπολεμικά καθεστώτα.
Κατανοούν τη σημασία της μυθολογίας.
Για παράδειγμα, υπάρχει η μυθολογία του ολοκαυτώματος, όπου η όλη ιστορία έχει να κάνει με την εξόντωση καθ΄εαυτή. Η ιστορία δεν μιλάει για την κύρια αποστολή των στρατοπέδων συγκέντρωσης που ήταν η παροχή εργασίας σκλάβων για την πολεμική παραγωγή.
Μερικές από τις εταιρείες που χρησιμοποιούσαν την εργασία σκλάβων ανήκαν σε Αμερικανούς που εφοδίαζαν τη γερμανική πολεμική μηχανή.Αυτό πετυχαίνει μυθολογία.
Αν και περιέχει αλήθεια, πετυχαίνει να αποκρύψει τα ίχνη και τα εγκλήματα των ελίτ perps, αφήνοντας άλλους να φέρουν όλο το βάρος της ιστορικής δαιμονοποίησης.
Νομίζω, λοιπόν, ότι υπάρχει μια υγιής βάση για την πρόβλεψη του είδους της μυθολογίας που θα σχεδιαστεί για να αφήσουν πίσω και να απορρίψουν τους παλιούς τρόπους και να εμφανίσουν το νέο ως σωτηρία.
Υπάρχει ένα μεγάλο ιστορικό προηγούμενο όπου αλλαγές εποχών συνδέονταν με αλλαγές μυθολογίας, συχνά εκφραζόμενες με θρησκευτικούς όρους.
Θα υπάρξει ένας οικείος κύκλος στη νέα μυθολογία, μια ανάμιξη και εκ νέου ιεράρχηση οικείων αξιών και υποθέσεων, ούτως ώστε να συντονιστούν με την δυναμική του νέου καθεστώτος.
Η φύση της οικονομίας του άνθρακα έχει κατά κάποιο τρόπο σηματοδοτηθεί με ευκρίνεια. Προυπολογισμοί άνθρακα και πιστώσεις άνθρακα προορίζονται σαφώς να καταστούν πρωτογενή συστατικά της οικονομίας.
Καθώς έχουμε δει ελίτ και λαϊκό κίνημα να υποστηρίζουν το κίνημα κατά της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η αυθαίρετη ανεπάρκεια των πιστώσεων άνθρακα μπορεί εύκολα να ρυθμιστεί με το πρόσχημα της προστασίας του περιβάλλοντος..
Και η κινδυνολογία για εξάντληση του πετρελαίου είναι πάντα διαθέσιμη ως ένα πρόσθετο στήριγμα.
Όπως το έχουν εκφράσει συχνά οι εκπρόσωποι των ελίτ, όταν έρθει η ώρα, οι μάζες θα ζητήσουν να επιβληθεί η νέα παγκόσμια τάξη.

Η φύση της υπηρεσίας ασφάλειας έχει σηματοδοτηθεί σαφώς με την αντιμετώπιση των διαδηλώσεων από το 1998 στο Σιάτλ και μετά με την αυξημένη χρήση σκληροτράχηλων δολοφόνων μισθοφόρων στο εσωτερικό και στο εξωτερικό, από την υπερβολική και καταχρηστική συμπεριφορά της αστυνομίας, από τις διαδικασίες ασφαλείας στα αεροδρόμια, το Γκουαντάναμο και τις απαγωγές, τη δημιουργία στρατιωτικού κλάδου εσωτερικών υποθέσεων προσανατολισμένου στην αντιμετώπιση καταστάσεων έκτακτης ανάγκης στο εσωτερικό και από τον τρόπο που χειρίστηκαν τις έκτακτες περιστάσεις Κατρίνα και Αϊτή.
Θα ήταν μεγάλο λάθος να σκεφτούμε τις τελευταίες επιχειρήσεις (Κατρίνα και Αίτή) ως αποτυχημένες.
Ήταν ασκήσεις διαχείρισης ένος συγκεκριμένου τύπου κατάρρευσης ενός συγκεκριμένου είδους που θα πρέπει να εφαρμόζονται σε ορισμένους πληθυσμούς με την εκπαίδευση και τον εξοπλισμό των επιχειρήσεων στο Αφγανιστάν να θεωρούνται κατάλληλα για τη χορήγηση βοήθειας σε αμάχους θύματα καταστροφών.
Αυτά τα επιλεγμένα θύματα φυσικών καταστροφών θα θεωρούνται πρωτίστως ως απειλή για την αστική τάξη, ή ίσως ανεπιθύμητοι ώστε να φυλακίζονται ή να εξοντώνονται.
Θα δαιμονοποιούνται ως στασιαστές και αρχαιοκάπηλοι.
Η βοήθεια θα έρχεται αργότερα, αν θα έρχεται καν.
Και μπορεί όλα να μεταδίδονται από την τηλεόραση και κατά κάποιο τρόπο να θεωρούνται ως ο ενδεδειγμένος τρόπος που πρέπει να ακολουθείται.
Αυτές οι δύο ασκήσεις δεν ήταν καθόλου αποτυχημένες.
Ήταν ανησυχητικά επιτυχείς, ως προς την πραγματικού χρόνου μυθολογία PR.
Ο περιορισμένος ρόλος των εθνικών κυβερνήσεων, οι οποίες θα είναι κατά κύριο λόγο κατανεμητές των εντελλόμενων προϋπολογισμών, έχει με σαφήνεια σηματοδοτηθεί από τις μακροβιότατες πολιτικές του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου στον τρίτο κόσμο και από τον τρόπο που οι τραπεζίτες έχουν ασκήσει διδακτορία στις κυβερνήσεις με τις εκτεταμένες διασώσεις.
Το παράδειγμα των προυπολογισμών των δικαιωμάτων άνθρακα επιτυγχάνει την ίδια μικροδιαχείριση με πολύ πιο άμεσο τρόπο και είναι το φυσικό αποτέλεσμα της ώθησης για επιβολή αυστηρών ορίων άνθρακα..
hthttp://agisgios2.blogspot.gr/2011/12/blog-post_8486.htmltp://agisgios2.blogspot.gr/2011/12/blog-post_
Άρθρο του Richard K. Moore με τίτλο
Prognosis 2012: Towards a New World Social Order
από την ιστοσελίδα Global Research84