Ο Παύλος Μελάς, αξιωματικός και πρωταγωνιστής του Μακεδονικού Αγώνα, έπεσε ηρωικά το 1904 και ενέπνευσε τον ελληνικό αγώνα για τη Μακεδονία
Ο Παύλος Μελάς θεωρείται ...
ένα από τα πιο σημαντικά πρόσωπα του Μακεδονικού Αγώνα, με την δράση και τον θάνατό του να καθορίζουν την πορεία του ελληνικού αγώνα για την ελευθερία της Μακεδονίας και να ενώνουν την κοινή γνώμη γύρω από το εθνικό ζήτημα στις αρχές του 20ού αιώνα.
Ο Μελάς γεννήθηκε στις 29 Μαρτίου 1870 στη Μασσαλία και μετά από εκπαίδευση στη Σχολή Ευελπίδων υπηρέτησε ως αξιωματικός στο Ελληνικό Πεζικό. Στις αρχές του 1904, εν μέσω της όξυνσης της κατάστασης στη Μακεδονία υπό οθωμανική κυριαρχία, αποφάσισε να συμμετάσχει ενεργά στον αγώνα των Ελλήνων ενάντια στις προσπάθειες των Βουλγάρων κομιτατζήδων και στις πιέσεις του τουρκικού καθεστώτος για τον έλεγχο της περιοχής.
Το Μακεδονικό Κομιτάτο της Αθήνας ανέθεσε στον Μελά τον ρόλο του γενικού αρχηγού των σωμάτων σε περιοχές όπως το Μοναστήρι και η Καστοριά και εκείνος πέρασε στη Μακεδονία το καλοκαίρι του 1904 με το ψευδώνυμο Καπετάν Μίκης Ζέζας, συνοδευόμενος από ομάδα Ελλήνων μαχητών. Στόχος του ήταν να οργανώσει την τοπική άμυνα, να ενισχύσει το εθνικό φρόνημα των κατοίκων και να αντισταθεί στις ενέργειες των αντιπάλων.
Σε διάστημα λίγων μηνών η δύναμη και η επιρροή του Μελά στην περιοχή αυξήθηκαν, καθώς η δράση του ενέπνευσε ντόπιους και επηρέασε ευρύτερα τις αντιδράσεις της ελληνικής κοινής γνώμης. Παρά τις δυσκολίες των καταδιώξεων από τις οθωμανικές δυνάμεις και τις απειλές από ομάδες κομιτατζήδων, η παρουσία του έδινε κουράγιο στους κατοίκους και συνέβαλλε στη διατήρηση της ελληνικής παρουσίας στην περιοχή.
Η μοίρα όμως επεφύλασσε τραγικό τέλος για τον Μελά. Στις 13 Οκτωβρίου 1904 στο χωριό Στάτιστα (σήμερα Μελάς στην Καστοριά), τα αποσπάσματα που ηγήθηκε περικύκλωσαν την ομάδα του. Στη συμπλοκή που ακολούθησε, ο Μελάς τραυματίστηκε θανάσιμα και λίγες ώρες αργότερα έχασε τη ζωή του σε ηλικία μόλις 34 ετών. Η είδηση του θανάτου του συγκλόνισε την Αθήνα και ολόκληρη την Ελλάδα και σήμανε την έντονη κινητοποίηση περισσότερων εθελοντών και υποστήριξης για τον Μακεδονικό Αγώνα.
Ο θάνατός του δεν σηματοδότησε το τέλος του αγώνα, αλλά αντιθέτως πυροδότησε την εθνική συναίνεση και την επίσημη εμπλοκή του ελληνικού κράτους στην υπόθεση της Μακεδονίας. Η θυσία του Μελά έγινε σύμβολο της ελληνικής προσπάθειας για την απελευθέρωση και την προστασία του ελληνικού στοιχείου στην περιοχή, ενισχύοντας την αποφασιστικότητα των Ελλήνων να συνεχίσουν τον αγώνα μέχρι την τελική επίτευξη των στόχων τους.
Η παρακαταθήκη που άφησε πίσω του ο Παύλος Μελάς δεν περιορίζεται στη στρατιωτική του δράση. Η θυσία του και η ιστορία του έχουν μείνει βαθιά χαραγμένες στη συλλογική μνήμη, με μνημεία, μουσεία και εκπαιδευτικές πρωτοβουλίες να συνεχίζουν να τιμούν τη μνήμη του και να διατηρούν ζωντανό το μήνυμα του αγώνα για ελευθερία και αυτοδιάθεση. Στην Καστοριά σήμερα λειτουργεί μουσείο αφιερωμένο στη ζωή και τη δράση του, ενώ το όνομά του έχει δοθεί και σε πόλεις, σχολεία και δημόσιους χώρους ως υπενθύμιση της συμβολής του στην ιστορία.
Η ταινία “Καποδίστριας” του Γιάννη Σμαραγδή ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους και εκτιμάται ότι αποτελέσει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Σε συνέντευξη του και ο σκηνοθέτης της ταινίας, επικαλούμενος...
τα ρωσικά και αυστριακά αρχεία – τα αγγλικά παραμένουν ερμητικά κλειστά για το ζήτημα – ανέφερε ότι η δολοφονία του ενορχηστρώθηκε από τους ξένους, πρωτίστως του Άγγλους.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας έφτασε στην Ελλάδα στις 18 Ιανουαρίου 1828. Είχε εκλεγεί κυβερνήτης της Ελλάδας από την Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, στις 30 Μαρτίου 1827. Η εκλογή του Καποδίστρια ωστόσο δεν χαροποίησε ούτε την Βρετανία, ούτε τη Γαλλία, οι οποίες είδαν ξαφνικά το νέο κράτος να διολισθαίνει προς την αγκαλιά της Ρωσίας, όπως τουλάχιστον πίστευαν.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Καποδίστριας, λόγω της τραγικής οικονομικής κατάστασης του κράτους, επιχείρησε να συνάψει δάνειο με τράπεζες του εξωτερικού, αλλά δεν το κατόρθωσε λόγω των αντιδράσεων της Βρετανίας. Η Ρωσία και η Γαλλία ανέλαβαν τότε να ενισχύσουν οικονομικά την Ελλάδα, επενδύοντας σε επιρροή στην Ελλάδα, ενώ ο Τσάρος προχώρησε περισσότερο δωρίζοντας 3.750.000 γαλλικά φράγκα στην Ελλάδα. Η κίνηση αυτή τρομοκράτησε τους Βρετανούς, οι οποίοι υπολόγιζαν να έχουν την Ελλάδα υπό έλεγχο.
Πίστεψαν ότι χάρη στον Καποδίστρια η Ρωσία θα αποκτούσε πρόσβαση στη Μεσόγειο, κάτι που δεν είχαν σκοπό να επιτρέψουν. Έτσι, όταν ο ξέσπασε επανάσταση κατά του Καποδίστρια στην Ύδρα και τον Πόρο, από τον Μιαούλη και άλλους του Αγγλικού κόμματος, κυρίως, αλλά και του Γαλλικού, Βρετανοί και Γάλλοι, απέκλεισαν μεν τους επαναστάτες, αλλά δεν κινήθηκαν εναντίον.
Αντίθετα οι Ρώσοι έπληξαν τους επαναστάτες, προκαλώντας έτσι ακόμα μεγαλύτερες ανησυχίες σε Βρετανούς και Γάλλους, που έβλεπαν να αυξάνεται η ρωσική επιρροή, ελέω Καποδίστρια στην Ελλάδα. Τελικά η λύση για αυτούς ήρθε με τη δολοφονία Καποδίστρια από τους Μαυρομιχαλαίους. Στην πραγματικότητα, ακόμα και αν τελικά οι Μαυρομιχαλαίοι σκότωσαν τον Καποδίστρια – άποψη που από ορισμένους αμφισβητείται – οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας σίγουρα δεν ήταν Έλληνες. Άλλωστε τα γεωπολιτικά δεδομένα είχαν αλλάξει δραματικά μετά την ήττα του Ναπολέοντα.
Η Γαλλία εξακολουθούσε να αποτελεί ανταγωνιστή της Βρετανίας, αλλά η ρωσική απειλή στη Μεσόγειο θεωρούνταν σημαντικότερη για τους Βρετανούς, πάντα σε συνάφεια με τις εξελίξεις του Ανατολικού Ζητήματος, επεισόδιο του οποίου ήταν και η Ελληνική Επανάσταση. Από την εποχή της δολοφονίας του Καποδίστρια και μετά η στάση Βρετανίας και Γαλλίας έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγινε όλο και πιο φιλική. Οι Οθωμανοί δεν αντέδρασαν στην κατάκτηση από τη Γαλλία της Αλγερίας, της Τυνησίας και μέρος του Μαρόκου, που τύποις αποτελούσαν κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Επίσης οι Οθωμανοί επέτρεψαν την ισχυροποίηση της Καθολικής Εκκλησίας, έναντι των Ορθοδόξων, στους Αγίους Τόπους, εξευμενίζοντας τη Γαλλία – γεγονός που ουσιαστικά αποτέλεσε και την αφορμή του Κριμαϊκού Πολέμου. Ενδεικτική πάντως είναι η μαρτυρία του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη : «Ανάθεμα τους Άγγλο-Γάλλους που ήταν η αιτία και εγώ να χάσω τους δικούς μου ανθρώπους και το Έθνος να χάσει έναν κυβερνήτη που δεν θα ματαβρεί. Το αίμα του με παιδεύει έως σήμερα». Η εξέγερση του Μαυρομιχάλη
Η απόφαση του Ιωάννη Καποδίστρια να προχωρήσει στη διανομή των Εθνικών Γαιών στους φτωχούς αγωνιστές, φαίνεται ότι αποτελούσε ένα ακόμα σημείο τριβής του Κυβερνήτη με τους Έλληνες προύχοντες και τους ξένους δανειστές, αφού η εθνικές γαίες αποτελούσαν το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο του ελληνικού κράτους και άρα εγγύηση για αποπληρωμή των επαχθών δανείων που είχαν χορηγηθεί στην Ελλάδα!
Η Μάνη, απόλυτα ελεγχόμενη από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη είχε στασιάσει κατά του Καποδίστρια και ετοίμαζε ένοπλα τμήματα. Ο Καποδίστριας συνέλαβε τον Πετρόμπεη, αλλά η κατάσταση επιδεινώθηκε από την εξέγερση της Ύδρας. Υπό την ηγεσία της οικογένειας Κουντουριώτη και την πολιτική καθοδήγηση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, οι Υδραίοι επαναστάτησαν, κατέλαβαν τον ναύσταθμο του Πόρου, και με πρωτεργάτη τον Ανδρέα Μιαούλη, πυρπόλησαν πλοία του στόλου, ανάμεσά τους και τη την φρεγάτα “Ελλάς”.
Αξίζει να σημειωθεί και η στάση του Αναστάσιου Πολυζωίδη, εκδότη τότε της εφημερίδας “Απόλλων” και μετέπειτα ενός εκ των δικαστών που αρνήθηκε να καταδικάσει τον Κολοκοτρώνη στην περιώνυμη δίκη του. Ωστόσο ο Πολυζωίδης υπήρξε φανατικός πολέμιος του “τυράννου” Καποδίστρια και δεν δίσταζε να κηρύττει ακόμα και την “ανάγκη δολοφονίας” του.
Είναι ιστορικά αποδεδειγμένη είναι η ενθάρρυνση των στασιαστών από τις Μεγάλες Δυνάμεις, Βρετανία και Γαλλία. Ο μεν Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης υποστηρίχθηκε ανοικτά από τον Γάλλο Πρέσβη, η δε οικογένεια Κουντουριώτη και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ήταν οι γνήσιοι εκφραστές των βρετανικών συμφερόντων. Η δολοφονία του Καποδίστρια τελικά οργανώθηκε από τον Γάλλο Ρουάν και τον Βρετανό Ντόκινς, που εκτελούσαν οδηγίες των κυβερνήσεών τους.
Άλλωστε είχαν επιχειρήσει και προηγουμένως να σκοτώσουν τον Καποδίστρια, μέσω Μαυροκορδάτου! Ο Μαυροκορδάτος είχε τότε πληρώσει με 25.000 γρόσια τον καμαριέρη του Καποδίστρια, Νικολέττο, για να τον δηλητηριάσει. Αυτός όμως αν και αρχικά δέχτηκε, άλλαξε γνώμη και μάλιστα ενημέρωσε τον Καποδίστρια. Όταν η απόπειρα αυτή απέτυχε ξέσπασαν οι στάσεις σε Μάνη – με τη συνδρομή γαλλικών στρατευμάτων – και στην Ύδρα. Η δολοφονία
Την ημέρα της δολοφονίας – 27 Σεπτεμβρίου 1831 – μαρτυρίες των κατοίκων του Ναυπλίου ανέφεραν ότι αγγλική λέμβος βρισκόταν έτοιμο προς απόπλου, στο λιμάνι του Ναυπλίου, περιμένοντας τη επιβίβαση κάποιων – προφανώς των δολοφόνων. Όταν όμως δεν επιβιβάστηκε κανείς αναχώρησε.
Η στάση δε του Γάλλου Πρέσβη Ρουάν , ο οποίος μετά τη δολοφονία έδωσε άσυλο στον Γεώργιο Μαυρομιχάλη και αρνήθηκε να τον παραδώσει στον φρούραρχο του Ναυπλίου, Πορτογάλο συνταγματάρχη του ιππικού Αλμέιδα, αποτελεί σαφή απόδειξη. Μόνο όταν ο Αλμέιδα απείλησε να κάψει την πρεσβεία ο Γάλλος πρέσβης παρέδωσε τον Γ. Μαυρομιχάλη. Η Γαλλία δε, μέσω του πρέσβη και του στρατιωτική τους ακολούθου δεν έπαψε να υπερασπίζεται τους κατηγορούμενους.
Ο στρατιωτικός ακόλουθος της Γαλλίας έφτασε στο σημείο να απειλήσει τους Έλληνες στρατοδίκες που δίκαζαν τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη και τους δύο αστυφύλακες συνεργούς του να μην τολμήσουν να τους καταδικάσουν! Ο δε Βρετανός πρέσβης απείλησε με διακοπή διπλωματικών σχέσεων με την Ελλάδα, αν η δεν σταματούσαν οι κινητοποιήσεις του λαού του Ναυπλίου, που θεωρούσε την Βρετανία συνυπεύθυνη για τον θάνατο του Κυβερνήτη. Αποκαλυπτική είναι και η μαρτυρία του Ρώσου πρέσβη Ριμποπιέρ, ο οποίος στην έκθεσή του για τη δολοφονία έγραψε: «…ουδεμία αμφιβολία διατηρώ ότι η δολοφονική χειρ εξοπλίσθη παρά της Αγγλίας …».
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ Ο ΚΥΒΕΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ Πρός το Πανελλήνιον Πρός τούς κατά το Αιγαίον Πέλαγος και την Πελοπόννησον Εκτάκτους Επιτρόπους και τους Αρχηγούς των κατά ξηράν και θάλασσαν Δυνάμεων. Γνωρίζει η Κυβέρνησις, ότι Πολίται τινές επιμένουν πιστεύοντες και τους άλλους πείθοντες, ότι αι μυστικαί Εταιρείαι χορηγούσι μέσα σωτήρια εις την Πατρίδα, ή τουλάχιστον Αιγίδα υπό την οποία συνδεόμενοι μεταξύ των άνθρωποι διά μυστικών δεσμών δύνανται να απολαύσωσιν εντός Πατρίδος των και διά της ξένης επιρροής αξιώματα, τιμάς, και το..... πλέον τύχην, ό εστί χρήματα.
Όσον και αν ελεεινολογή η Κυβέρνησις την απειρίαν των Ελλήνων των από τοιαύτας εισηγήσεις παρασυρομένων δεν ήθελε δώσει... τήν προσοχήν της, άν δέν ήτο καταπεπεισμένη πόσον όλέθρια άποτελέσματα δύναται νά φέρη είς τήν κρίσιμον ταύτην στιγμήν ή περί τούτων γνώμη, τήν όποίαν οί έχθροί τής Ελλάδος ήθελον συστήσει καί τόν Κόσμον, και είς τάς Εύρωπαϊκάς Κυβερνήσεις.
Αν ή Ελλάς έγκατελείφθη άπό τό 1821 έως τόν Ιούλιον μήνα του τελευταίου έτους, τούτο προήλθε διότι οί εχθροί της τήν παρέσταιναν αδιακόπως πρός τους Βασιλείς, ώς λαόν έπαναστατωθέντα καί άγωνιζόμενον ύπό τήν διεύθυνσιν καί ύπό τούς σκοπούς Μυστικών Εταιρειών, όθεν έπήγασαν αί Kαταστροφαί της ‘Ισπανίας και Ιταλίας. Εύκολον ήτο αναμφιβόλως να αναιρεθή ή σφαλερά αυτή δόξα. μ’όλον τούτο εχρειάσθησαν ολόκληρα επτά έτη βασάνων και δυστυχιών είς αναίρεσίν της. Μόλις ανηρέθη, καί ενώ ή Ελλάς άρχίζει νά λαμβάνη δείγματα εύνοίας καί καλοκαγαθίας έκ μέρους τών Συμμαχικών Δυνάμεων, οί έχθροί της θέλουν πάλιν τήν παραστήσει ώς υπεξούσιον τών Μυστικών Εταιρειών, καί είς άπόδειξιν τούτου θέλουν φανερώσει, ότι υπό διαφόρους ονόμασιν αί Εταιρείαι αυταί υπάρχουν καί πολλαπλασιάζονται μεταξύ των εν τοίς πράγμασι και τής πολιτικής τάξεως, και της στρατιωτικής δυνάμεως, ίσως καί αύτού του στόλου. Τόσον ουσιώδες θεωρεί τούτο η Κυβέρνησις ώστε μή εγκρίνουσα να δείξη διά τινος δημοσίου καί επισήμου πράξεως την ύπαρξιν αυτού του κακού, εκπληροί διά του τύπου της παρούσης εγκυκλίου το χρέος, το οποίον δεν ημπορεί να παραμελήση χωρίς να καθυποβληθή είς βαρυτάτην εύθύνην. Τω όντι τοιούτον δημόσιον έγγραφον μεταξύ τών Πολιτικών, οί οποίοι επιμένουσι να μήν παραχωρώσιν είς τήν Ελλάδα έντιμον μέλλον , ήθελε χρησιμεύσει ώς μέσον του να αποδείξωσιν ότι οί Βασιλείς διά τών ευεργεσιών των υποθάλπουσιν είς την Ελλάδα τόν εχθρόν, τον οποίον και αλλαχού, και εις τας ιδίας των Επικρατείας πολεμώσι. Η παρατήρησις αυτη, Κύριοι, σας διδάσκει μέ πόσην φρόνησιν καί οξυδέρκειαν απαιτείται ή έκπλήρωσις τής ακολούθου παραγγελίας τής Κυβερνήσεως. Θέλετε κοινοποιήσει διά ζώσης φωνής είς τούς υπαλλήλους σας ή τούς υπό τήν όδηγίαν σας άξιωματικούς, τό περιεχόμενον τής παρούσης, καί θέλετε τούς κάμει νά σας φανερώσουν αν άνήκουν είς καμμίαν τών Μυστικών Εταιρειών, ή όχι. Αν είναι τό πρώτον θέλετε τούς παρατηρήσει, ότι εάν είς τήν παρελθούσαν κατάστασιν τής αναρχίας, καί τής αταξίας ήταν ίσως άναγκαίον είς τούς πολίτας νά ζητήσωσι προσωπικήν ασφάλειαν διά του δεσμού μυστικής τινος Εταιρείας, ο δεσμός ούτος διαλύεται καθ’ ήν στιγμήν ο τού νομίμου όρκου καί πρός την Κυβέρνησιν, και πρός τους Νόμους, χορηγεί είς ένα έκαστον και είς όλους, όλας τας απαραιτήτους ασφαλείας. Από τοιαύτην αρχήν ορμώμενοι ευκόλως, θέλετε αποδείξει το ασυμβίβαστον των δύο όρκων, ήγουν του υπηρετείν το Κράτος, και υπηρετείν μυστικήν Εταιρείαν, της οποίας ο σκοπός είναι ώς επί το πλείστον άγνωστος είς τους Εταίρους. Αν λοιπόν οι υπάλληλοί σας ή οι υπό την οδηγίαν σας αξιωματικοί ανήκουσιν είς τίνα Εταιρείαν, ανάγκη να παραιτηθώσι, και περί τούτου οφείλεις να μας βεβαιώσης. Εξ εναντίας θέλετε τους εξηγήσει τους κινδύνους είς τους οποίους εκτίθενται πλανώμενοι από ολίγους τινάς όλως διόλου εις τα τοιαύτα ενασχολούμενους. Από την κατηγορίαν των Εταιρειών των μή συμβιβαζομένων με τα κατά Νόμους καθεστώτα δεν αποκλείομεν και την πρό αιώνων γνωριζομένην υπό τω ονόματι της Αδελφοποιείας, ή Αγάπης. Παραγγέλεσθε, Κύριοι, κατ’ επανάληψιν να κάμετε χρήσιν της κοινοποιήσεως ταύτης κατά τόν συνετώτερον και ωφελιμώτερον τρόπον. Προθύμως η Κυβέρνησις θέλει δεχθή τάς ειδοποιήσεις, όσας εν καιρώ και τόπω θέλετε δυνηθή να την χορηγήσετε.
Εν Πόρω τή 8 Ιουνίου 1828 Ο Κυβερνήτης Ι. Α. Καποδίστριας
Η ταινία “Καποδίστριας” του Γιάννη Σμαραγδή ξεκίνησε να προβάλλεται στους κινηματογράφους και εκτιμάται ότι αποτελέσει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία. Σε συνέντευξη του και ο σκηνοθέτης της ταινίας, επικαλούμενος...
τα ρωσικά και αυστριακά αρχεία – τα αγγλικά παραμένουν ερμητικά κλειστά για το ζήτημα – ανέφερε ότι η δολοφονία του ενορχηστρώθηκε από τους ξένους, πρωτίστως του Άγγλους.
Ο Ιωάννης Καποδίστριας έφτασε στην Ελλάδα στις 18 Ιανουαρίου 1828. Είχε εκλεγεί κυβερνήτης της Ελλάδας από την Γ’ Εθνοσυνέλευση της Τροιζήνας, στις 30 Μαρτίου 1827. Η εκλογή του Καποδίστρια ωστόσο δεν χαροποίησε ούτε την Βρετανία, ούτε τη Γαλλία, οι οποίες είδαν ξαφνικά το νέο κράτος να διολισθαίνει προς την αγκαλιά της Ρωσίας, όπως τουλάχιστον πίστευαν.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Καποδίστριας, λόγω της τραγικής οικονομικής κατάστασης του κράτους, επιχείρησε να συνάψει δάνειο με τράπεζες του εξωτερικού, αλλά δεν το κατόρθωσε λόγω των αντιδράσεων της Βρετανίας. Η Ρωσία και η Γαλλία ανέλαβαν τότε να ενισχύσουν οικονομικά την Ελλάδα, επενδύοντας σε επιρροή στην Ελλάδα, ενώ ο Τσάρος προχώρησε περισσότερο δωρίζοντας 3.750.000 γαλλικά φράγκα στην Ελλάδα. Η κίνηση αυτή τρομοκράτησε τους Βρετανούς, οι οποίοι υπολόγιζαν να έχουν την Ελλάδα υπό έλεγχο.
Πίστεψαν ότι χάρη στον Καποδίστρια η Ρωσία θα αποκτούσε πρόσβαση στη Μεσόγειο, κάτι που δεν είχαν σκοπό να επιτρέψουν. Έτσι, όταν ο ξέσπασε επανάσταση κατά του Καποδίστρια στην Ύδρα και τον Πόρο, από τον Μιαούλη και άλλους του Αγγλικού κόμματος, κυρίως, αλλά και του Γαλλικού, Βρετανοί και Γάλλοι, απέκλεισαν μεν τους επαναστάτες, αλλά δεν κινήθηκαν εναντίον.
Αντίθετα οι Ρώσοι έπληξαν τους επαναστάτες, προκαλώντας έτσι ακόμα μεγαλύτερες ανησυχίες σε Βρετανούς και Γάλλους, που έβλεπαν να αυξάνεται η ρωσική επιρροή, ελέω Καποδίστρια στην Ελλάδα. Τελικά η λύση για αυτούς ήρθε με τη δολοφονία Καποδίστρια από τους Μαυρομιχαλαίους. Στην πραγματικότητα, ακόμα και αν τελικά οι Μαυρομιχαλαίοι σκότωσαν τον Καποδίστρια – άποψη που από ορισμένους αμφισβητείται – οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας σίγουρα δεν ήταν Έλληνες. Άλλωστε τα γεωπολιτικά δεδομένα είχαν αλλάξει δραματικά μετά την ήττα του Ναπολέοντα.
Η Γαλλία εξακολουθούσε να αποτελεί ανταγωνιστή της Βρετανίας, αλλά η ρωσική απειλή στη Μεσόγειο θεωρούνταν σημαντικότερη για τους Βρετανούς, πάντα σε συνάφεια με τις εξελίξεις του Ανατολικού Ζητήματος, επεισόδιο του οποίου ήταν και η Ελληνική Επανάσταση. Από την εποχή της δολοφονίας του Καποδίστρια και μετά η στάση Βρετανίας και Γαλλίας έναντι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας έγινε όλο και πιο φιλική. Οι Οθωμανοί δεν αντέδρασαν στην κατάκτηση από τη Γαλλία της Αλγερίας, της Τυνησίας και μέρος του Μαρόκου, που τύποις αποτελούσαν κτήσεις της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Επίσης οι Οθωμανοί επέτρεψαν την ισχυροποίηση της Καθολικής Εκκλησίας, έναντι των Ορθοδόξων, στους Αγίους Τόπους, εξευμενίζοντας τη Γαλλία – γεγονός που ουσιαστικά αποτέλεσε και την αφορμή του Κριμαϊκού Πολέμου. Ενδεικτική πάντως είναι η μαρτυρία του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη : «Ανάθεμα τους Άγγλο-Γάλλους που ήταν η αιτία και εγώ να χάσω τους δικούς μου ανθρώπους και το Έθνος να χάσει έναν κυβερνήτη που δεν θα ματαβρεί. Το αίμα του με παιδεύει έως σήμερα». Η εξέγερση του Μαυρομιχάλη
Η απόφαση του Ιωάννη Καποδίστρια να προχωρήσει στη διανομή των Εθνικών Γαιών στους φτωχούς αγωνιστές, φαίνεται ότι αποτελούσε ένα ακόμα σημείο τριβής του Κυβερνήτη με τους Έλληνες προύχοντες και τους ξένους δανειστές, αφού η εθνικές γαίες αποτελούσαν το μοναδικό περιουσιακό στοιχείο του ελληνικού κράτους και άρα εγγύηση για αποπληρωμή των επαχθών δανείων που είχαν χορηγηθεί στην Ελλάδα!
Η Μάνη, απόλυτα ελεγχόμενη από τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη είχε στασιάσει κατά του Καποδίστρια και ετοίμαζε ένοπλα τμήματα. Ο Καποδίστριας συνέλαβε τον Πετρόμπεη, αλλά η κατάσταση επιδεινώθηκε από την εξέγερση της Ύδρας. Υπό την ηγεσία της οικογένειας Κουντουριώτη και την πολιτική καθοδήγηση του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, οι Υδραίοι επαναστάτησαν, κατέλαβαν τον ναύσταθμο του Πόρου, και με πρωτεργάτη τον Ανδρέα Μιαούλη, πυρπόλησαν πλοία του στόλου, ανάμεσά τους και τη την φρεγάτα “Ελλάς”.
Αξίζει να σημειωθεί και η στάση του Αναστάσιου Πολυζωίδη, εκδότη τότε της εφημερίδας “Απόλλων” και μετέπειτα ενός εκ των δικαστών που αρνήθηκε να καταδικάσει τον Κολοκοτρώνη στην περιώνυμη δίκη του. Ωστόσο ο Πολυζωίδης υπήρξε φανατικός πολέμιος του “τυράννου” Καποδίστρια και δεν δίσταζε να κηρύττει ακόμα και την “ανάγκη δολοφονίας” του.
Είναι ιστορικά αποδεδειγμένη είναι η ενθάρρυνση των στασιαστών από τις Μεγάλες Δυνάμεις, Βρετανία και Γαλλία. Ο μεν Πετρόμπεης Μαυρομιχάλης υποστηρίχθηκε ανοικτά από τον Γάλλο Πρέσβη, η δε οικογένεια Κουντουριώτη και ο Αλέξανδρος Μαυροκορδάτος ήταν οι γνήσιοι εκφραστές των βρετανικών συμφερόντων. Η δολοφονία του Καποδίστρια τελικά οργανώθηκε από τον Γάλλο Ρουάν και τον Βρετανό Ντόκινς, που εκτελούσαν οδηγίες των κυβερνήσεών τους.
Άλλωστε είχαν επιχειρήσει και προηγουμένως να σκοτώσουν τον Καποδίστρια, μέσω Μαυροκορδάτου! Ο Μαυροκορδάτος είχε τότε πληρώσει με 25.000 γρόσια τον καμαριέρη του Καποδίστρια, Νικολέττο, για να τον δηλητηριάσει. Αυτός όμως αν και αρχικά δέχτηκε, άλλαξε γνώμη και μάλιστα ενημέρωσε τον Καποδίστρια. Όταν η απόπειρα αυτή απέτυχε ξέσπασαν οι στάσεις σε Μάνη – με τη συνδρομή γαλλικών στρατευμάτων – και στην Ύδρα. Η δολοφονία
Την ημέρα της δολοφονίας – 27 Σεπτεμβρίου 1831 – μαρτυρίες των κατοίκων του Ναυπλίου ανέφεραν ότι αγγλική λέμβος βρισκόταν έτοιμο προς απόπλου, στο λιμάνι του Ναυπλίου, περιμένοντας τη επιβίβαση κάποιων – προφανώς των δολοφόνων. Όταν όμως δεν επιβιβάστηκε κανείς αναχώρησε.
Η στάση δε του Γάλλου Πρέσβη Ρουάν , ο οποίος μετά τη δολοφονία έδωσε άσυλο στον Γεώργιο Μαυρομιχάλη και αρνήθηκε να τον παραδώσει στον φρούραρχο του Ναυπλίου, Πορτογάλο συνταγματάρχη του ιππικού Αλμέιδα, αποτελεί σαφή απόδειξη. Μόνο όταν ο Αλμέιδα απείλησε να κάψει την πρεσβεία ο Γάλλος πρέσβης παρέδωσε τον Γ. Μαυρομιχάλη. Η Γαλλία δε, μέσω του πρέσβη και του στρατιωτική τους ακολούθου δεν έπαψε να υπερασπίζεται τους κατηγορούμενους.
Ο στρατιωτικός ακόλουθος της Γαλλίας έφτασε στο σημείο να απειλήσει τους Έλληνες στρατοδίκες που δίκαζαν τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη και τους δύο αστυφύλακες συνεργούς του να μην τολμήσουν να τους καταδικάσουν! Ο δε Βρετανός πρέσβης απείλησε με διακοπή διπλωματικών σχέσεων με την Ελλάδα, αν η δεν σταματούσαν οι κινητοποιήσεις του λαού του Ναυπλίου, που θεωρούσε την Βρετανία συνυπεύθυνη για τον θάνατο του Κυβερνήτη. Αποκαλυπτική είναι και η μαρτυρία του Ρώσου πρέσβη Ριμποπιέρ, ο οποίος στην έκθεσή του για τη δολοφονία έγραψε: «…ουδεμία αμφιβολία διατηρώ ότι η δολοφονική χειρ εξοπλίσθη παρά της Αγγλίας …».
Τα μανταρίνια έχουν ταυτιστεί με τον χειμώνα, τις γιορτές και μια αίσθηση φρεσκάδας. Πέρα όμως από το άρωμα και τη γεύση τους, αποτελούν ένα φρούτο με ουσιαστική διατροφική αξία, το οποίο συχνά υποτιμάται. Τι συμβαίνει, λοιπόν, στο σώμα όταν η κατανάλωσή τους γίνεται καθημερινή συνήθεια;
Η...
απάντηση βρίσκεται στη σύστασή τους, αλλά και στον τρόπο με τον οποίο δρουν στον οργανισμό.
Από την Κίνα στα ευρωπαϊκά τραπέζια
Η καταγωγή των μανταρινιών εντοπίζεται στην Κίνα, όμως σήμερα η βασική πηγή για την Ευρώπη είναι η Ισπανία. Η περίοδος αιχμής τους εκτείνεται από τον Νοέμβριο έως και τον Φεβρουάριο, όταν τα φρούτα είναι πιο φρέσκα και αρωματικά.
Στην αγορά συναντάμε και συγγενικά είδη, όπως:
κλημεντίνες, με πιο παχύ φλοιό και ήπια γλυκιά γεύση σατσούμα, με λεπτή φλούδα και χαμηλή οξύτητα Τα κλασικά μανταρίνια ξεχωρίζουν για τη λεπτή φλούδα, το έντονο άρωμα και την ελαφρώς πιο ξινή γεύση τους.
Τι προσφέρουν στον οργανισμό Η καθημερινή κατανάλωση μανταρινιών επηρεάζει θετικά πολλές λειτουργίες του σώματος, κυρίως λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς τους σε θρεπτικά συστατικά.
- Ενίσχυση του ανοσοποιητικού Τα μανταρίνια είναι πλούσια σε βιταμίνη C (έως 30 mg ανά 100 γρ.). Με 3–4 μανταρίνια ημερησίως μπορεί να καλυφθεί μεγάλο μέρος των ημερήσιων αναγκών, όπως επισημαίνει και η Γερμανική Εταιρεία Διατροφής. Η βιταμίνη C λειτουργεί ως αντιοξειδωτικό και βοηθά τον οργανισμό να αντιμετωπίζει λοιμώξεις.
-Καλύτερη πέψη και κορεσμός Οι φυτικές ίνες, ιδιαίτερα στο λευκό μέρος της φλούδας (μεσοκάρπιο), συμβάλλουν στη σωστή λειτουργία του εντέρου και αυξάνουν το αίσθημα πληρότητας.
- Υποστήριξη του δέρματος και των ιστών Η βιταμίνη C συμμετέχει στη σύνθεση κολλαγόνου, στοιχείο απαραίτητο για το δέρμα, τα αγγεία και τον συνδετικό ιστό.
- Έλεγχος βάρους Τα μανταρίνια έχουν χαμηλές θερμίδες και περιέχουν τη φυτική ένωση νομπιλετίνη, η οποία έχει συνδεθεί με καλύτερο μεταβολισμό των λιπών και περιορισμό της αύξησης βάρους.
- Μακροπρόθεσμη καρδιαγγειακή προστασία Μετα-ανάλυση του 2023 δείχνει ότι η συστηματική κατανάλωση εσπεριδοειδών συνδέεται με χαμηλότερο κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων και ορισμένων μορφών καρκίνου.
Τι πρέπει να προσέχετε
Παρότι υγιεινά, τα μανταρίνια δεν είναι εντελώς «αθώα».
Υπολείμματα φυτοφαρμάκων
Έρευνα του 2024 από το Γραφείο Χημικών και Κτηνιατρικών Ερευνών Στουτγάρδης εντόπισε υπολείμματα φυτοφαρμάκων σε όλα τα δείγματα εσπεριδοειδών που εξετάστηκαν, με ορισμένα να ξεπερνούν τα επιτρεπτά όρια.
Τι να κάνετε:
Προτιμήστε βιολογικά μανταρίνια
Πλένετε καλά τη φλούδα πριν το καθάρισμα Αποφύγετε φρούτα με ζαρωμένη ή πολύ μαλακή φλούδα
Πόσο συχνά είναι καλή ιδέα;
Κατά τη διάρκεια της εποχής τους, τα μανταρίνια μπορούν να καταναλώνονται καθημερινά χωρίς πρόβλημα. Εκτός εποχής, καλό είναι να εναλλάσσονται με άλλα φρούτα για μεγαλύτερη ποικιλία θρεπτικών συστατικών, όπως προτείνει και η πλατφόρμα βιώσιμης κατανάλωσης Utopia.
Συμπέρασμα
Η καθημερινή κατανάλωση μανταρινιών μπορεί να ενισχύσει το ανοσοποιητικό, να βοηθήσει την πέψη και να υποστηρίξει τη συνολική υγεία, αρκεί να γίνεται με μέτρο και σωστές επιλογές. Είναι ένα απλό, εποχιακό φρούτο που —αν το χειριστείτε σωστά— μπορεί να προσφέρει πολύ περισσότερα απ’ όσα δείχνει.
Υπάρχουν ταξίδια που μετρούνται σε χιλιόμετρα και άλλα που μετρούνται σε εικόνες. Το...
Glacier Express ανήκει αναμφίβολα στη δεύτερη κατηγορία. Γνωστό ως το πιο αργό «εξπρές» τρένο στον κόσμο, χρειάζεται περίπου οκτώ ώρες για να καλύψει μια απόσταση μόλις 290 χλμ. -και αυτό ακριβώς είναι το μεγαλύτερο πλεονέκτημά του.
Η διαδρομή από το Zermatt έως το St. Moritz είναι μια κινηματογραφική εμπειρία, σχεδιασμένη για να απολαμβάνεται χωρίς βιασύνη. Τα πανοραμικά παράθυρα μετατρέπουν τις Ελβετικές Άλπεις σε ζωντανό σκηνικό, σαν μια ατελείωτη προβολή IMAX: χιονισμένες κορυφές, βαθιές χαράδρες, ορεινά χωριά και αλπικά τοπία που μοιάζουν σχεδόν εξωπραγματικά.
Κατά μήκος της διαδρομής, το τρένο διασχίζει 291 γέφυρες και 91 σήραγγες, με κορυφαία στιγμή το εμβληματικό Landwasser Viaduct.
Η καμπυλωτή πέτρινη γέφυρα, που αιωρείται πάνω από το φαράγγι πριν χαθεί μέσα στο βουνό, αποτελεί ένα από τα πιο φωτογραφημένα σημεία της ελβετικής σιδηροδρομικής ιστορίας -και μια από τις στιγμές που κάνουν το ταξίδι αξέχαστο.
΄Σύμφωνα με το nationalgeographic.com, o χειμώνας είναι ίσως η ιδανικότερη εποχή για αυτή τη διαδρομή. Το χιόνι απαλύνει τις γραμμές του τοπίου, οι σκιές βαθαίνουν και η αίσθηση απομόνωσης εντείνεται.
Ο προορισμός, το κοσμοπολίτικο St. Moritz, προσφέρει την τέλεια αντίθεση: πολυτέλεια, αλπική παράδοση και εορταστική ατμόσφαιρα.
Την περίοδο των Χριστουγέννων, το κέντρο της πόλης μεταμορφώνεται. Ξύλινα σαλέ φιλοξενούν μικρές αγορές με χειροποίητα στολίδια, αρώματα από μελόψωμο και ζεστή ρακλέτ γεμίζουν τον αέρα, ενώ η παγωμένη λίμνη γίνεται σκηνικό για πατινάζ με φόντο τις Άλπεις. Είναι η στιγμή που το ταξίδι ολοκληρώνεται όχι απλώς γεωγραφικά, αλλά και συναισθηματικά.
Το Glacier Express δεν είναι απλώς ένας τρόπος μετακίνησης. Είναι μια υπενθύμιση ότι το ταξίδι αποκτά αξία όταν επιβραδύνεται -όταν αφήνει χώρο στο βλέμμα να περιπλανηθεί και στον χρόνο να κυλήσει διαφορετικά.
Το προφίλ του νέου κόμματος που θέλει να δημιουργήσει η Μαρία Καρυστιανού σκιαγράφησε η δικηγόρος της και στενή της συνεργάτιδα Μαρία Γρατσία.
«Η Μαρία Καρυστιανού δεν θέλει οποιαδήποτε συνεργασία με...
οποιοδήποτε πρόσωπο έχει αναμειχθεί στην πολιτική στο παρελθόν» τόνισε η κυρία Γρατσία, μιλώντας το βράδυ της Δευτέρας στο KONTRA. Ωστόσο, στη συνέχεια έγινε πιο ελαστική, μην αποκλείοντας και τη συμμετοχή ατόμων με πολιτική εμπειρία. ««Εξ όσων γνωρίζω, στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν θα έχουν σχέση με την πολιτική», ανέφερε. Η κυρία Γρατσία αναφέρθηκε και στα άτομα που θα μετέχουν στην επιτροπή Σοφών. Όπως είπε, θέλει προσωπικότητες που δεν διαθέτουν μόνο μορφωτικό επίπεδο, αλλά έχουν και εμπειρία από τη δουλειά τους και δεν περιορίζονται μόνο σε θεωρητικές προσεγγίσεις. Όπως είπε, αναζητούνται «άνθρωποι από την αγορά που βιώνουν από την καθημερινότητά τους τα προβλήματα, τα οποία αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, έχουν αναλάβει ευθύνες, που είναι σημαντικό κριτήριο και δείκτης ωριμότητας και εμπειρίας, και παράλληλα έχουν και τις γνώσεις και το γνωστικό υπόβαθρο προκειμένου με όλα αυτά τα εργαλεία, δηλαδή και με τη γνώση και με την εμπειρία, να συνδράμουν στη διαμόρφωση εμπεριστατωμένων, στοιχειοθετημένων λύσεων απτών, πρακτικών, μέσα από την πράξη προκειμένου ουσιαστικά να αντιμετωπιστούν προβλήματα τα οποία απασχολούν τη χώρα». «Δεν υπάρχουν ταμπέλες που να παραπέμπουν σε αριστερά, δεξιά» Ερωτηθείσα για την ιδεολογική ταυτότητα του πολιτικού σχηματισμού, η ίδια ανέφερε: «Δεν υπάρχουν ταμπέλες οι οποίες να παραπέμπουν σε αριστερά, δεξιά, ούτε τέτοιου είδους ουσιαστικά περιοριστικές προσεγγίσεις». Σύμφωνα με την κυρία Γρατσία, «η δράση της κυρίας Καρυστιανού, έχει άλλο κίνητρο. Το μόνο κίνητρο, το επιστέγασμα είναι το κοινό καλό, ο εντοπισμός των προβλημάτων η ανάδειξη αυτών, η διαφάνεια και η επίλυσή τους».
«Το κίνημα θα αναδείξει ποιος θα ηγείται»
Η ίδια αναφέρθηκε και στη μετατροπή του κινήματος σε κόμμα, αλλά και την ηγεσία του. «Αν αποφασίσει να είναι μπροστά σε έναν πολιτικό φορέα γιατί ουσιαστικά, αυτό που περισσότερο την ενδιαφέρει είναι να υπάρξει αυτό το κίνημα και όπως έχει πει, το ίδιο το Κίνημα θα αναδείξει ποιος θα ηγείται γιατί είναι υπέρ της ομαδικής εργασίας και το ζητούμενο για εκείνη είναι το δια ταύτα όχι ποιος θα ηγείται και πώς θα κατανεμηθούν οι ρόλοι γιατί κάθε ομάδα και κάθε δράση, ό,τι ταμπέλα και να της βάλουμε κρίνεται εκ του αποτελέσματος».
_(8669064606).jpg)
.jpg)
