Παρασκευή 4 Ιανουαρίου 2019

ΕΙΔΗΣΗ ΒΟΜΒΑ! ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΧΡΥΣΑΥΓΙΤΗ: ΨΗΦΙΣΑΜΕ ΤΗΝ ΘΑΝΟΥ ΓΙΑΤΙ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΜΕ ΜΕ 20 ΧΡΟΝΙΑ ΦΥΛΑΚΗ – ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΔΩ!

Την άμεση σύνδεση της ποινικής εξέλιξης της δίκης της Χρυσής Αυγής με την υπερψήφιση της Βασιλικής Θάνου ως προέδρου της Επιτροπής Ανταγωνισμού κάνει αρθρογράφος της εφημερίδας της ΧΑ, «Εμπρός».

Την εξήγηση σχετικά με την ψήφιση της Βασιλικής Θάνου από την ΧΑ στη συνεδρίαση της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κόμματος, Ιωάννης Αϊβατίδη, δίνει ο αρθρογράφος Λευτέρης Πανούσης.

Στο άρθρο στην εφημερίδα «Εμπρός» ο Λευτέρης Πανούσης χαρακτηρίζει «βαριά και ασήκωτη πράξη» την υπερψήφιση της Θάνου, αφού όπως λέει με τον τρόπο αυτό: «η Χρυσή Αυγή αποδέχεται τους μηχανισμούς του νεοφιλελεύθερου, κοινοβουλευτικού συμμοριτισμού». Ομολογεί ωστόσο ότι, για τον Μιχαλολιάκο, η υπερψήφιση είναι άμεσα συνδεδεμένη με την ποινική εξέλιξη της δίκης της Χρυσής Αυγής, ωστόσο, υποστηρίζει «όλοι μας ξέρουμε ότι η ηγεσία της Χρυσής Αυγής, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είναι κατηγορούμενη για σοβαρότατο “αδίκημα”, που σηκώνει μέχρι και 20 χρόνια φυλάκιση [εγκληματική οργάνωση]… Αν εσάς σας είχαν τυλίξει στο σιδηρό πλέγμα μιας τέτοιας κατηγορίας… τι θα κάνατε; … Πόσο ήρωες θα είσαστε, όταν θα ξέρατε ότι ο δικαστής… ετοιμάζεται να σας κατακρεουργήσει;… Θα κάματε τη χάρη στην όποια αρχιδικαστίνα Θάνου, να την ψηφίσετε για πρόεδρο όπου αυτή γούσταρε… για να μη έρθετε σε σύγκρουση με το δικαστικό κατεστημένο… Όταν μάλιστα από αυτά τα δικαστικά, παραδικαστικά, επιδικαστικά και καταδικαστικά κογκλάβια, κρεμόταν η ζωή σας;”».

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο:

Ξέρω…

Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, υπάρχουν αγνοί χρυσαυγίτες, που βράζουν. Κι αναρωτιούνται, για το αν θα πρέπει να βγουν και να μιλήσουν ανοιχτά για το ζήτημα “ψήφος στη Θάνου” ή να αφήσουν να το πάρει το ποτάμι της σιωπής, τώρα που πλησιάζουν εκλογές και ο Λαϊκός Σύνδεσμος αγωνίζεται για διψηφια ποσοστά.
Οπότε δεν είναι ωρα για γκρίνιες, για επι-κρίσεις, για ανα-κρίσεις και για κατα-κρίσεις.

Μας και ανακόψουμε κάπως δηλαδή, την τρελή μας πορεία, προς την εθνική ευθανασία του Γένους…

Ναι, ξέρω…

Και ξέρω επίσης πως ξέρετε, ότι δεν ανήκω στους ντιλεντάντες της πολιτικής στρεψοδικίας, που κρύβουνε λόγια και ότι σιχαίνομαι τη σοφιστεία και τον πολιτικαντισμό, όσο σιχαίνομαι και την αριστερά, που είναι η κατεξοχήν προφεσόρα της διπλολαλιάς και του κουκουλώματος.

Και η θετική ψήφος της Χρυσής Αυγής ώστε να διοριστεί η γνωστή συνταξιούχα αρχιδικαστίνα κ. Βασιλική Θάνου πρόεδρος της “Επιτροπής Ανταγωνισμού” [μετακινούμενη από την ως τώρα θεσάρα της ως νομικός σύμβουλος του πρωθυπουργού] είναι πράξη βαριά.

Βαριά κι ασήκωτη.

Τουλάχιστον για εμάς τους εθνικιστές που ακούμε για νεοφιλελευθερισμό και για καπιταλισμό και παθαίνουμε ιδεολογικό σοκ.

Μάλιστα αδέρφια μου συναγωνιστές ή μη συναγωνιστές ή απλώς αμφιβάλλοντες και αμφιταλαντευόμενοι..

Διότι το να ψηφίσει ο Λαϊκός μας Σύνδεσμος την εν λόγω κυρία, ως προεδρίνα ενός κρατικού μηχανισμού, που αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της βαθύτερης ουσίας του άγριου νεοφιλελευθερισμού, όπως η “Επιτροπή Ανταγωνισμού”, σημαίνει καταρχήν δύο πράγματα…

– Πρώτον ότι η Χρυσή Αυγή αποδέχεται τους μηχανισμούς του νεοφιλελευθερου, κυνοβουλευτικού συμμοριτισμού και

– Δεύτερον ότι σπρώχνει προς τα εμπρός μια συνταξιούχα δικαστίνα, που έγινε βούκινο όταν ανέλαβε νομική συμβουλάτορας του εκ-χωρητή της Μακεδονίας, παρά τα όσα είχε κατά καιρούς δηλώσει, για το ηθικό ασυμβίβαστο των ανώτατων δικαστικών, με πολιτικές θέσεις…

Με απλά λόγια, η Χρυσή Αυγή συναινεί στην ύπαρξη και στη λειτουργία ενός πανίσχυρου κρατικού μηχανισμού, που μπορεί να ρυθμίζει τις μεγάλες επιχειρηματικές κινήσεις της αγοραίας ζούγκλας του καπιταλισμού, ελέγχοντας τις συμφωνίες [υπόγειες και φανερές] μέσω των οποίων οι μεγιστάνες του πλούτου και των διαπλεκόμενων ΜΜΕ, πραγματοποιούν κέρδη και υπερκέρδη, στην καμπούρα του κοσμάκη.

Αντιλαμβάνεστε δηλαδή για το τι συμφέροντα κινούνται γύρω από την λεγόμενη “Επιτροπή Ανταγωνισμού”, όταν οι πιο αδηφάγοι μεγαλοκαρχαρίες της ψωροκώσταινας, είναι αναγκασμένοι να περνάνε από τον έλεγχο της και το τι δοσοληψίες με την εξουσία πιθανόν να γίνονται κάτω από το τραπέζι…

Εδώ ένας πρώην σερβιτόρος, κολλητός του συντρόφου Παππά, έβγανε εκατομμύρια, μόνο και μόνο επειδή εξασφάλιζε κονέ μεταξύ εξουσίας και μεγαλοεπιχειρηματιών, όχι να πούμε κοτζάμ “Επιτροπή Ανταγωνισμού”, που έχει τη δύναμη να κάνει κάτι μαρινάκηδες και κάτι λάτσηδες και δεν ξέρω γω ποιους άλλους μεγιστάνες, να τρέχουν και να μην φτάνουν, από τα πρόστιμα.

Και το χειρότερο;

Η Χρυσή Αυγή, φαίνεται ότι συναινεί στο να διοικείται επί πενταετία αυτός ο μηχανισμός από ένα πρόσωπο, που τουλάχιστον φαίνεται να έχει προσκολληθεί στην εξουσία μιας δράκας νοσταλγών του Μαοϊσμού!

Οι οποίοι δεν κρύβουν τις προθέσεις τους, στο να μετατρέψουν την Ελλάδα σε σοβιετική Ινδογρεκία της Ευρώπης [όση Ελλάδα απομείνει βέβαια, μετά τα απανωτά χτυπήματα που της δίνουν…]

Όχι, αδέρφια μου.

Δεν γίνεται γαργάρα κάτι τέτοιο, ώστε να το μισοκρύψουμε κάτω από μπουρμπουλήθρες.

Γι αυτό και γώ θα μιλήσω στα ίσα και ανοιχτά, για το ζήτημα “Θάνου” κι ας με ψέξουν όσοι νομίζουν ότι στην πολιτική, η σιωπή είναι χρυσός…
Ξέρω, λοιπόν…

Ξέρω ότι πολλοί/ες, που αντιλαμβάνεστε τις διαστάσεις των γεγονότων, τρώτε τώρα τα νύχια σας, από θλίψη και από αμφιβολία.

Μα, κοτζάμ Χρυσή Αυγή να πάει και να ψηφίσει την εκλεκτή του κάπο ντί τουτι κάπι των ροζοκόκκινων πολιτικών συμμοριών;

Είναι δηλαδή τόσο κουφό, σαν να έβγαινε παραδείγματος χάριν η κ. Περιστέρα Μπαζιάνα στο Greece’s next top model και να υπερψήφιζε την κ. Νοτοπούλου.
Tragik, μιλάμε…

Προτού όμως βιαστείτε να ρίξετε το ανάθεμα στον Λαϊκό Σύνδεσμο και στη ηγεσία του, έχω να σας πω δυο κουβεντες. Ζυγισμένες, σταράτες και σέρτικες, χωρίς διπλολαλιές και στρεψοδικίες…

Σε όλες τις ευνομούμενες χώρες του κόσμου, οι άνθρωποι που κατηγορούνται για κάποιο βαρύ αδίκημα, έχουν από τον ίδιο τον νόμο το δικαίωμα, να πουν οτιδήποτε πιστεύουν ότι θα ελαφρύνει τη θέση τους.

Γι αυτό και οι κατηγορούμενοι δεν τιμωρούνται, ακόμα και αν αποδειχτεί ότι είπαν κάποιο ψέμα ή ότι απέκρυψαν στοιχεία που θα τους επιβαρύνανε.
Και όλοι μας ξέρουμε ότι η ηγεσία της Χρυσής Αυγής, αυτή τη στιγμή που μιλάμε, είναι κατηγορούμενη για σοβαρότατο “αδίκημα”, που σηκώνει μέχρι και 20 χρόνια φυλάκιση [εγκληματική οργάνωση]

Και έρχομαι τώρα εγώ και σας ερωτώ, να μου απαντήσετε με το χέρι στην καρδιά…

Αν εσάς σας είχαν τυλίξει στο σιδηρό πλέγμα μιας τέτοιας κατηγορίας, με όλη τη δικαστική εξουσία να βρίσκεται στο στόχαστρο αδίστακτων καθεστωτικών συμμοριτών, με τα γνωστά τηλεφωνήματα προς “παναθηναϊκάκηδες”, με τους Ρουβίκωνες και τους κουφοντίνες να σουλατσάρουν έξω από τα δικαστικά μεγαρα γιομάτοι απειλές και θάνατο, με ένα κράτος ολοσχερώς ελεγχόμενο από συμμορίες πρακτόρων και εντολοδόχων των παγκόσμιων νονών, με τα πάντα όλα εναντίον σας, δημοσιογράφους, παπαγαλάκια, μπάτσους, αντιτρομοκρατικές, φονιάδες και μισθοδοτούμενους δημίους, μέχρι και την κ. Μποφίλιου που λέει ο λόγος, τι θα κάνατε;
Λοιπόν;

Πόσο ήρωες θα είσαστε, όταν θα ξέρατε ότι ο δικαστής, ο μπάτσος, ο μάρτυρας κατηγορίας, ο κουκουλοφόρος, ο ρουφιάνος, ακόμα-ακόμα και ο απλός πολίτης που χειραγωγείται από τα καθεστωτικά ΜΜΕ, ετοιμάζεται να σας κατακρεουργήσει;

Θα κάματε τη χάρη στην όποια αρχιδικαστίνα θάνου, να την ψηφίσετε για πρόεδρο όπου αυτή γούσταρε [ακόμα και του Ολυμπιακού, που λέει ο λόγος] για να μη έρθετε σε συγκρουση με το δικαστικο κατεστημενο, που [κακά τα ψέμματα] ακούει για τσιπρες, κουφοντινες και ρουβικωνες και κατουριεται απανω του;

Όταν μάλιστα από αυτά τα δικαστικά, παραδικαστικά, επιδικαστικά και καταδικαστικά κογκλάβια, κρεμόταν η ζωή σας;
Ερωτώ…

Και μην βγείτε τώρα να μου πείτε πως εσείς, θα κρατούσατε ψηλά τη σημαία και θα δίνατε και τη ζωη σας ακόμα ,για τις ιδέες σας.

Διότι θα σας απαντήσω ορθά-κοφτά – τότε γιατί δεν τη δώσατε, όταν ήρθαν και περάσανε χειροπέδες στον κ. Μιχαλολιάκο, στον κ. Κασιδιάρη, στον κ. Παππά και σε όλα τα ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής;

Ή μήπως αμφιβάλλετε ότι, αν απόξω από τη ΓΑΔΑ, τότε που τους έφερναν σιδηροδέσμιους, υπήρχαν 100.000 εθνικιστές [από τις 500.000 που ειχαν ψηφισει τη Χρυση Αυγη] θα τολμουσε ο καθε σαμαρας να παιρνει τηλεφωνα στους “παναθηναϊκακηδες”;

Λοιπόν, καλοί μου ήρωες εθνικιστές και πατριώτες;

Που είμαστε, τότε;

Διότι αν εμείς είμαστε απόντες, πως έχουμε μούτρα να βγαίνουμε και να κατηγορούμε ανθρώπους, που αγωνίζονται [και ελίσσονται, αν θέλετε] για την ελευθερία τους και τις ζωές τους;

Ο αναμάρτητος από εμάς, ας ρίξει πρώτος την πέτρα…

Κι ύστερα, δεν κατάλαβα…

Από που και ως που θα ψέξουμε τους βουλευτές και τα ηγετικά στελέχη της Χρυσής Αυγής, επειδή κάνουν κάποιους ελιγμούς [έστω και εντελώς αχώνευτους για έναν εθνοσοσιαλιστή] προκειμένου να αποφύγουν αυτη τη στιγμη θανασιμες συγκρουσεις, με το πανισχυρο δικαστικο κυκλωμα;

Πολιτικοι δεν ειναι;

Ξερετε εσεις να ασκηθηκε ποτε πολιτικη με τον σταυρο στο χερι;

Εδω κοτζαμ Χιτλερ συνεργαστηκε με Εβραιους μεγιστανες του πλουτου, προκειμενου να μην τον εξαφανισουν, οταν ακομα τον κυνηγουσαν για “κινηματα σε μπυραριες” και τετοια.

Μαλακες ειναι οι χρυσαυγιτες να βανουν το κεφαλακι τους στο στομα του λυκου;

Και σας τα λέγω αυτά εγώ, που δεν είμαι ούτε πολιτικός ούτε κομματικο στελεχος, ουτε καν κομματικο μελος και που δεν θα ηθελα ποτε μου να ειμαι.
Ωστοσο, το ξεκαθαρίζω με πασαν ειλικρινειαν.

Αν ημουν στη θέση αυτωνών που με τόση ευκολια τους κατηγορείτε για συμβιβασμους με το καθεστως, τα ίδια θα έκαμα.

Και θα ψηφιζα, όχι την κ. Θανου αλλα και τον διάβολο αν χρειαζόταν για να παραμείνω ζωντανός στη πολιτικη σκηνη. Κι ας μην με λέγανε ήρωα…

Γιατί κακά τα ψέμματα αδέρφια μου Έλληνες…

Προκειμενου να μην σβηστούνε οι ήρωές μας [όπως ο Παύλος Μελάς] και οι μνημες μας απο τα σχολικα μας βιβλια και τη συλλογικη μας μνημη, πρέπει κάποιοι σαν τους “κατηγορούμενους” χρυσαυγιτες να παραμείνουν ζωντανοί, στο προσκήνιο της πολιτικής μας ιστορίας.

Κι αν χρειαστεί, ας ψηφίσουνε και την Τασία για το επόμενο Greece’s top model.

Οι πόλεμοι [και όχι μονον οι μαχες] κερδιζονται ενιοτε με την πονηριά. Ειδικα οταν ο αντιπαλος φαινεται να κατεχει ολα τα όπλα.
Και οι νοούντες, ας νοήσουν…

Πέμπτη 3 Ιανουαρίου 2019

Τι απέγινε ο Έλληνας κατάσκοπος της CIA μόλις οι Αμερικάνοι έμαθαν ότι ήταν πράκτορας της ΕΥΠ: «Εσύ, τελείωσες» (ΦΩΤΟ)

Η Ελλάδα είχε για 16 χρόνια έναν δικό της άνθρωπο στην καρδιά της CIA. Όταν χρειάστηκε όμως να τον υποστηρίξει, έκανε ότι δεν τον… ήξερε

Φεβρουάριος του 1993. Το Σκοπιανό έχει εισέλθει στην τρίτη και πιο «καυτή» φάση του, δοκιμάζοντας περισσότερο από ποτέ τις αντοχές και τις ικανότητες της ελληνικής διπλωματίας. Στην Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα, φτάνει ένα σήμα με πολύ σημαντικές πληροφορίες. Αποστολέας φαίνεται ως ο ίδιος ο πρόεδρος των ΗΠΑ...

Τζορτζ Μπους και δέκτης ο πρέσβης των Αμερικανών στην Ελλάδα, Μάικλ Σωτήρχος.

Οι απόρρητες πληροφορίες όμως δεν μένουν μεταξύ των δύο ανδρών. Όπως και κάθε άλλο σήμα, εκείνη την εποχή, από τις ΗΠΑ προς τους διπλωματικούς εκπροσώπους της στην Ελλάδα, καταλήγει, μέσω ενός ανθρώπου, στα χέρια της ΕΥΠ.

Είναι ο άνθρωπος που επί 16 χρόνια τροφοδοτεί την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών και κατ’ επέκταση την Ελληνική πολιτική ηγεσία, με πολύτιμες πληροφορίες για την αμερικανική εξωτερική πολιτική στα Βαλκάνια, τις θέσεις και τον αριθμό των Τουρκικών Δυνάμεων στο Αιγαίο, στον Έβρο και σε ένα μεγάλο μέρος της τουρκικής επικράτειας.

Πρόκειται για τον Έλληνα πράκτορα Στιβ (ή Σταύρο) Λάλα, στέλεχος της CIA και διαβιβαστή της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα από το Δεκέμβριο του 1990.

Το σήμα διαβιβάζεται στον αξιωματικό της ΕΥΠ, που έχει επωμιστεί να λαμβάνει τις πληροφορίες από τον Λάλα. Εκείνος όμως δεν ακολουθεί την προβλεπόμενη διαδικασία, υποπίπτοντας σε ένα μεγάλο λάθος. Αντί να το μεταφέρει προς αξιοποίηση στη Διεύθυνση Συλλογής και Επεξεργασίας Πληροφοριών, το μεταβιβάζει απευθείας στην πολιτική ηγεσία, πιθανόν για να κερδίσει την εύνοια της. Άμεσος αποδέκτης του ανεπεξέργαστου μηνύματος είναι η υφυπουργός εξωτερικών Βιργινία Τσουδερού.

Το περιεχόμενο του εγγράφου ήταν τόσο σοβαρό που δόθηκε εντολή στην ελληνική πρεσβεία στην Ουάσινγκτον να γίνει διάβημα διαμαρτυρίας στην αμερικανική πλευρά. Ο χειρισμός του θέματος «προδίδει» τον Έλληνα κατάσκοπο. Οι Αμερικανοί αντιλαμβάνονται ότι μόνο από κάποια διαρροή εντός Πρεσβείας θα μπορούσε το περιεχόμενο του εγγράφου να φτάσει στην ελληνική κυβέρνηση.

Το Υπουργείο Εξωτερικών είχε υποπέσει σε μια τεράστια διπλωματική γκάφα, κάνοντας επίσημα χρήση αυτών των πληροφοριών. Αγνοούσε ωστόσο πιθανότατα ότι το σήμα δεν είχε περάσει από φάση επεξεργασίας.

Το Μάρτιο του 1993 φτάνουν στην Αθήνα ο αξιωματικός του FBI Τζον Κουατρόκι με συνοδεία πρακτόρων για να διερευνήσουν την υπόθεση. Παγιδεύουν τον κλωβό ασφαλείας της Πρεσβείας των ΗΠΑ για να διαπιστώσουν από που προέρχονται οι διαρροές. Με τις κάμερες εντοπίζουν τον Σταύρο Λάλα αντί να καταστρέφει, να κρατάει και να διοχετεύει έξω τα απόρρητα σήματα. Οι Αμερικανοί εντοπίζουν ακολούθως και τις συναντήσεις του με τον ταξίαρχο της ΕΥΠ, Αναξαγόρα Σπιτά.

Είναι η αρχή του τέλους της δράσης του μεγαλύτερου Έλληνα κατασκόπου στη σύγχρονη ιστορία.

Ο Σταύρος Λάλας, γιος Ελλήνων μεταναστών, με καταγωγή από την Κωνσταντινούπολη, γεννήθηκε το 1953 στο Νιου Χάμσαϊρ των ΗΠΑ. Οι διηγήσεις του πατέρα του ήταν τέτοιες που δεν χρειάστηκε να (τη) ζήσει για να αγαπήσει την Ελλάδα. Μόλις ενηλικιώθηκε κατετάγη στον αμερικανικό στρατό και εστάλη για να πολεμήσει σε Βιετνάμ και Λάος, συμμετέχοντας σε ειδικές επιχειρήσεις.

Στα 20 χρόνια του επέστρεψε πίσω λόγω τραυματισμού και κατέθεσε τα χαρτιά του για εισαγωγή στη CIA, η οποία χρειαζόταν βιογραφικά σαν το δικό του. Έγινε όντως μέλος της μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών των ΗΠΑ και το 1977 ο Λάλας πήρε μετάθεση, ως απεσταλμένος της, στο Στρατηγείο του ΝΑΤΟ στη Σμύρνη. Χειριζόταν εκεί πολλές σημαντικές πληροφορίες για τη Βορειοατλαντική Συμμαχία, αρκετές εκ των οποίων σχετίζονταν με την Τουρκία.

Αυτός ήταν ο λόγος που τον πλησίασε ένας Έλληνας κατάσκοπος, που με διπλωματική κάλυψη είχε ως έδρα τη Σμύρνη. «Θέλουμε να δουλέψεις για την ΕΥΠ. Χρειαζόμαστε τη βοήθεια σου, είδες τι έγινε με την Κύπρο», του είπε. Ο Λάλας δεν το σκέφτηκε στιγμή, λέγοντας ότι θα μπορούσε να κάνει τα πάντα για την πατρίδα.

Κατά τη θητεία του στη Σμύρνη, οι ελληνικές Αρχές γνώριζαν ανά πάσα στιγμή τις θέσεις και τη διάταξη των τουρκικών Ενόπλων Δυνάμεων, ακόμα-ακόμα κινήσεις και αποβατικά σχέδια. Τα απόρρητα έγγραφα που παρέδιδε ο Λάλας ήταν μεγάλης αξίας κι έτσι κανείς δεν… χάρηκε όταν το 1984 μετατέθηκε στο Βελιγράδι. Έμεινε εκεί όμως μόνο μια διετία και από το 1985 άρχισε να τροφοδοτεί ξανά την ΕΥΠ με πολύτιμα στοιχεία, καθώς μετατέθηκε στην Κωνσταντινούπολη.

Πολλές φορές απλώς περνούσε τα σύνορα του Έβρου και παρέδιδε πληροφορίες, ενώ τότε ξεκίνησε να επισκέπτεται συχνά τη Χρυσούπολη Καβάλας για να δει την οικογένειά του.

Το 1989 η CIA τον έστειλε στην Ταϊβάν, κάτι που δεν άρεσε καθόλου στις ελληνικές Αρχές. Η Αθήνα του ασκούσε πιέσεις να μετατεθεί σε πόστο κρίσιμο για την ίδια και όντως, το Δεκέμβριο του 1990, ο Λάλας τοποθετήθηκε στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα. Το πόστο του ήταν στη μονάδα επικοινωνίας προγραμμάτων. Ήταν υπεύθυνος για τη διαβίβαση κάθε απορρήτου και ειδικά διαβαθμισμένου σήματος που κατέφτανε είτε από τη CIA, είτε από το υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ.

Η ΕΥΠ γνώριζε πλέον από πρώτο χέρι τις σκέψεις και τις προθέσεις των Αμερικάνων για ένα σωρό ζητήματα που σχετιζόταν με την Ελλάδα. Ο Ελληνοαμερικανός κατάσκοπος δεν κατέστρεφε μετά τη χρήση τους τα σήματα, όπως ήταν η δουλειά του να κάνει, αλλά τα παρέδιδε χέρι με χέρι στο σύνδεσμο επικοινωνίας που είχε ορίσει η ΕΥΠ.

Τα μέτρα ασφαλείας ήταν όμως ανύπαρκτα. Ο συγκεκριμένος σύνδεσμος συναντιόταν με τον Λάλα σε ένα διαμέρισμα, στου Ζωγράφου, το οποίο χρησιμοποιούσε και ως «ερωτική φωλιά» της παράνομης σχέσης του με μία πράκτορα της ΕΥΠ! Μια φορά μάλιστα τον επισκέφτηκε και στο σπίτι του, κάτι εντελώς αντίθετο με τους κανόνες ασφαλείας.

Ποτέ δεν δημιουργήθηκε ομάδα αντιπαρακολούθησης και ο Λάλας είχε μείνει με την εσφαλμένη εντύπωση ότι ήταν προστατευόμενος. «Δεν ήταν επαγγελματίες. Θα έπρεπε να είχαν πάρει μια τέτοια δουλειά στα σοβαρά, αλλά δεν το είχαν κάνει», δήλωσε ο ίδιος ο «χρυσός» Έλληνας πράκτορας στην τηλεοπτική συνέντευξη που έδωσε στο «Κουτί της Πανδώρας» του Κώστα Βαξεβάνη το 2007.

Αφότου οι Αμερικανοί ανακάλυψαν από που προερχόταν το σήμα, ο Έλληνας με το διπλό ρόλο κλήθηκε από τη CIA να ταξιδέψει στη Βιρτζίνια για να ενημερωθεί εκτάκτως δήθεν για ένα σημαντικό υπηρεσιακό θέμα που σχετιζόταν με τρομοκρατικές οργανώσεις. Ήταν 28 Απριλίου του 1993. Μόλις κατέβηκε από το αεροπλάνο, ο Λάλας συνελήφθη.

Δεν ήταν δυνατό να αρνηθεί τίποτα, καθώς του έδειξαν φωτογραφίες με την παρακράτηση των σημάτων που έφταναν στα χέρια του. Μετά από διαδοχικές ανακρίσεις, ομολόγησε τη μυστική του δράση από το 1977 μέχρι το 1993. Οδηγήθηκε σε Στρατοδικείο με την κατηγορία της «συνωμοσίας με σκοπό την κατασκοπεία προς όφελος συμμάχου χώρας».

Ο Λάλας καταδικάστηκε για «προδοσία» σε 14ετή κάθειρξη και σε καθεστώς επιτήρησης πέντε ετών και οδηγήθηκε σε φυλακές υψίστης ασφαλείας.

Η Αθήνα είχε υποστεί μεγάλο διπλωματικό πλήγμα και η τότε κυβέρνηση, του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, θεώρησε σκόπιμο να «θαφτεί» το θέμα και να μην ενταχθεί στην ατζέντα των διμερών επαφών με τις ΗΠΑ (σε ανάλογη περίπτωση το Ισραήλ είχε πρώτο θέμα στις διπλωματικές επαφές με τους Αμερικανούς την αποφυλάκιση του κατασκόπου Τζόναθαν Πόλαρντ).

Δεν διατάχθηκε καν ανακριτική διαδικασία στους κόλπους της ΕΥΠ προκειμένου να αποδοθούν ευθύνες. Ο Σταύρος Λάλας αφέθηκε στην τύχη του και από τις επόμενες κυβερνήσεις, ενώ σύμφωνα με τον ίδιο δεν λήφθηκε καμία μέριμνα ούτε για την οικογένειά του, που είχε μείνει πίσω. Είχε αφήσει στην Χρυσούπολη τη σύζυγο με τους δύο γιους του, ο μεγαλύτερος εκ των οποίων είχε γεννηθεί με σύνδρομο down.

Το καλοκαίρι του 2005 ο Λάλας αφέθηκε ελεύθερος με τον όρο της «διαβίωσης υπό επιτήρηση» στη Μασαχουσέτη. Εν τέλει, ύστερα από συνεχείς διαπραγματεύσεις, κατάφερε να επιστρέψει στην Ελλάδα, στις 25 Νοεμβρίου 2007. Η ταλαιπωρία του δεν είχε τελειώσει. Χρειάστηκε άλλα τέσσερα χρόνια αναμονής για να λάβει την ελληνική ιθαγένεια, που είχε αιτηθεί από το 2005!

Το σενάριο της εγκληματικής αμέλειας του πράκτορα – συνδέσμου, που μετέδωσε απευθείας το επίμαχο σήμα στο Υπουργείο Εξωτερικών και ουσιαστικά «κάρφωσε» τον Λάλα αποτελεί τη μία όψη του νομίσματος.

Ένα από τα στελέχη του ελληνικού ΥΠΕΞ εκείνη την περίοδο έδωσε μια εντελώς διαφορετική εκδοχή στον Κώστα Βαξεβάνη. «Οι πληροφορίες Λάλα πήγαιναν επί χρόνια μόνο στον πρωθυπουργό και τον υπουργό Εξωτερικών. Από ένα σημείο κι έπειτα ο κύκλος των αποδεκτών μεγάλωσε. Τα έγγραφα Λάλα έφταναν στον υπουργό Άμυνας, αλλά και σε υφυπουργούς. Πολλοί από τους αποδέκτες δεν γνώριζαν καν αγγλικά. Έτσι μια ομάδα μεταφραστών προστέθηκε δίπλα στους πράκτορες και τους υπουργούς. Τουλάχιστον 25 άτομα χειρίζονταν έτσι τις ευαίσθητες πληροφορίες του Λάλα. Πάρα πολλοί. Ο Λάλας ήταν τόσο παραγωγικός που κάποιες μέρες έφταναν έως και 5 σήματα σε Έλληνες ενδιαφερόμενους. Κάποιος από αυτούς κάρφωσε τον Λάλα στους Αμερικανούς. Και τότε αυτοί έστησαν το παιχνίδι της κατηγορίας του. Ένα ψεύτικο σήμα με αποστολέα τον ίδιο τον Μπους ήταν το δόλωμα. Ο Λάλας το πήρε και πιστεύοντας ότι είναι σοβαρό και όχι ψεύτικο, το διοχέτευσε. Το κακό είναι ότι κάποιοι Έλληνες πολιτικοί συνεργάστηκαν στη συνέχεια για να σκηνοθετήσουν μια αντίδραση προς τους Αμερικανούς για να εκτεθεί ο Λάλας».

Την εκδοχή της «προδοσίας» υποστηρίζει και ο ίδιος ο Σταύρος Λάλας. Ο άνθρωπος που σύμφωνα με κάποιους απ’ όσους είχαν χειριστεί τα σήματά του εκείνη την κρίσιμη περίοδο, προσέφερε υπηρεσίες ζωτικής σημασίας στην πατρίδα. Υποστηρίζουν ότι χωρίς τη δική του πληροφόρηση, η Ελλάδα θα είχε μπει σε πολύ μεγάλες περιπέτειες, καθώς χάρη σε αυτήν κατάφερε να ματαιώσει κάποια σχέδια που υπήρχαν και την ενέπλεκαν στην ευρύτερη κρίση στα Βαλκάνια.

Η Ελλάδα είχε στην καρδιά της CIA έναν δικό της άνθρωπο για 16 χρόνια, ο οποίος της προσέφερε τόσο σημαντική υπηρεσία όσο ίσως κανένας άλλος Έλληνας μετά τη μεταπολίτευση. Ρίσκαρε τα πάντα -τη σπουδαία καριέρα του στη CIA, αλλά και την ελευθερία του- για την αγάπη προς μία πατρίδα που δεν είχε καν γνωρίσει.

Το «ευχαριστώ» του επίσημου ελληνικού κράτους απέναντί του ήταν βγαλμένο απ’ την αντίδραση του Απόστολου Πέτρου όταν ρωτήθηκε από Ρωμαίο στρατιώτη αν γνωρίζει τον συλληφθέντα Ιησού Χριστό: «Δεν τον είδαμε, δεν τον ξέρουμε…»

Σήμερα, ο Σταύρος Λάλας, ζει στην Χρυσούπολη Καβάλας με την οικογένεια του, και θυμάται με συννεφιασμένο βλέμμα και πικρία όλα όσα τον ανάγκασαν να περάσει σχεδόν 15 χρόνια μακριά της. Οι συντοπίτες του όμως αναγνωρίζουν, με τις καθημερινές εκδηλώσεις τους, ποιο είναι το μέγεθος του.

Αν αυτό είναι μια παρηγοριά, η άποψη που έχει για αυτόν ο (δεχόμενος bullying στο σχολείο για το φυλακισμένο πατέρα του) γιος του, Παναγιώτης, λειτουργεί ως βάλσαμο στις πληγές του: «Ο πατέρας μου είναι ήρωας. Είμαι περήφανος για αυτόν».

Ίσως για αυτό, ο μεγάλος Έλληνας παραμένει… αμετανόητος: «Όχι, δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Και το χρόνο πίσω να γύριζα, τα ίδια θα έκανα ξανά…»

Γράφει ο Θάνος Ιατρόπουλος/menshouse.gr

Είχε καταραστεί το χωριό του Τσίπρα, ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός. Του’ δωσαν γάλα γαϊδούρας και τον κάρφωσαν στους Εβραίους, οι σπιούνοι (ντοκουμέντο)

Μετά ακολούθησε ο χαμός

…Όλες οι πηγές συμφωνούν ότι αυτοί που δωροδόκησαν τον Κουρτ πασά (με 20.000 γρόσια, κατά το ανέκδοτο χειρόγραφο της βιβλιοθήκης Πειραιώς, με 50 πουγκιά άσπρα, όπως αναφέραμε παραπάνω) για να σκοτώσει τον Κοσμά, ήταν οι Εβραίοι. Θίγονταν οικονομικά από τα κηρύγματα του Κοσμά. Όπως γράφει ο Φ. Μιχαλόπουλος, «Τι σημασία είχε η ζωή ενός ραγιά για ένα πανίσχυρο Τούρκο που δέσποζε από το Τεπελένι μέχρι τα Τίρανα;». Το ίδιο κατηγορηματικός είναι ο Κώστας Σαρδελής, στο βιβλίο του «Κοσμάς ο Αιτωλός : Ο Προφήτης του Γένους» : «Οι Εβραίοι είναι οι αυθεντικότεροι εκφραστές του κεφαλαιοκρατικού πνεύματος… Η τοκογλυφία και η αθέμιτη συναλλαγή οργιάζουν. Οι Εβραίοι πληρώνουν, φυσικά, τεράστια ποσά για να έχουν τις «διευκολύνσεις» αυτές από τους καταχτητές. Έχουν εισβάλει παντού, ως προμηθευτές των Σουλτάνων, η δύναμή τους είναι μεγάλη. Στην πραγματικότητα, υπήρχε συγκυριαρχία».

Ως πρόσχημα χρησιμοποιήθηκε η κατηγορία πως ο Κοσμάς ξεσήκωνε τους Έλληνες εναντίον των Τούρκων, καθώς και ότι οι κάμποι της περιοχής του Μπερατίου έμεναν ακαλλιέργητοι λόγω του ότι χιλιάδες κόσμου τον ακολουθούσαν και τα δημόσια ταμεία έχαναν πολλά έσοδα! Συζητώντας με τον συνταξιούχο γυμνασιάρχη Βαγγέλη Πριώνη, από την Καστάνιανη Πωγωνίου, έναν ευρυμαθή άνθρωπο, που έχει διαβάσει γύρω στα 50(!) βιβλία για τον Κοσμά τον Αιτωλό, μας είπε ότι αναμφίβολα οι Εβραίοι δωροδόκησαν τον Κουρτ πασά, γιατί θίγονταν οικονομικά από τα κηρύγματα του Κοσμά.Ο Κουρτ, ήταν αρχικά διστακτικός, ωστόσο στη συνέχεια δέχτηκε, αφού πληρώθηκε αδρά, να διατάξει τη δολοφονία του Κοσμά.

Είναι ο ισχυρότερος Έλληνας εφοπλιστής αλλά λίγοι ξέρουν το όνομά του (EIKONA)

Ποιος είναι ο επιχειρηματίας που του ανήκει το 100% των μετοχών της εταιρείας του
Όταν ακούμε «Έλληνες εφοπλιστές» το μυαλό μας πάει στα τρανταχτά, κλασσικά ονόματα: Ωνάσης και Λιβανός, Νιάρχος, Βαρδινογιάννης, Βενιάμης (ο πρόεδρος των Ελλήνων εφοπλιστών), Τσάκος κ.α. Όμως, υπάρχει ένα όνομα άγνωστο στους πολλούς, που τυγχάνει να είναι ο ισχυρότερος Έλληνας εφοπλιστής, σύμφωνα με τις λίστες του Lloyd’s. Το όνομα Γιάννης Αγγελικούσης προκαλεί τον σεβασμό και το δέος στην παγκόσμια ναυτιλιακή κοινότητα και όχι άδικα.

Γράφει η Ελένη Λογοθέτη

Ο Johh Angelicoussis θεωρείται ο πιο ισχυρός από τους Έλληνες εφοπλιστές και μάλιστα είναι ο μεγαλύτερος ιδιώτης εφοπλιστής στον πλανήτη, αφού του ανήκει το 100% των μετοχών της εταιρείας του.

Με περισσότερα από 120 πλοία – φορτηγά, τάνκερ και γκαζάδικα – στον στόλο των τριών θυγατρικών του, ο όμιλος Angelicoussis Shipping Group είναι 100% ελληνικός με όλα του σχεδόν τα πλοία να είναι υπό ελληνική σημαία.

Είναι η μεγαλύτερη ναυτιλιακή εταιρεία στην Ευρώπη και η τρίτη μεγαλύτερη στον κόσμο.

Η ενασχόληση της οικογένειας Αγγελικούση με την ναυτιλία ξεκινά από πολύ παλιά, πίσω στον 18ο αιώνα, από τον προπάππο του που ήταν… πειρατής με έδρα τα Καρδάμυλα της Χίου!
John-Anthony-Angelicoussis

Από το πειρατικό στην κορυφή της ναυτιλίας
Αν και η οικογενειακή παράδοση στη θάλασσα ήταν μεγάλη, στην πορεία των χρόνων οι «θησαυροί» του προπαππού χάθηκαν και έτσι ο πατέρας του, Αντώνης Αγγελικούσης, βρέθηκε με μηδέν περιουσία. Καθώς ο Γιάννης δεν μπορούσε να σπουδάσει, πήγε στα καράβια – όπως και οι περισσότεροι νησιώτες τότε – και έγινε ασυρματιστής.

Στην πορεία ξέσπασε ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος -όπου για τις υπηρεσίες του παρασημοφορήθηκε δύο φορές από την Ελληνική κυβέρνηση για τη γενναιότητα του και δύο φορές από τη Βρετανική κυβέρνηση- και στα χρόνια του εμφυλίου, το 1946, γνώρισε και παντρεύτηκε τη Μαρία Παπαλιού, επίσης από τα Καρδάμυλα και με καταγωγή από εφοπλιστική οικογένεια.

Έτσι, ουσιαστικά, ο Αντώνης Αγγελικούσης έγινε εφοπλιστής από ανάγκη, αφού για να βγει ασπροπρόσωπος στο σόι της γυναίκας του, ίδρυσε την δική του ναυτιλιακή εταιρεία.

Το 1953 μαζί με δύο φίλους, τον Δημήτρη Ευθυμίου και τον Π. Καλούδη, ο πατέρας Αγγελικούσης απέκτησε το πρώτο του πλοίο, ένα παλιό ατμόπλοιο το «Αστυπάλαια». Στην δεκαετία του ’60 ίδρυσε με άλλους Έλληνες εφοπλιστές του Λονδίνου τον όμιλο Pegasus Ocean Services. Αποχώρησε το 1968 και με τον παλιό συνέταιρό του, Δημήτρη Ευθυμίου ίδρυσε την ναυτιλιακή εταιρεία Agelef. Μετά από 3 περίπου χρόνια, οι δρόμοι τους χώρισαν, ο Χιώτης εφοπλιστής κράτησε μόνος του τα περισσότερα από τα πλοία και ίδρυσε πια την Anangel Shipping Enterprises, ανοίγοντας τον δρόμο για τον γιο του.

Ο Γιάννης Αγγελικούσης μεγάλωσε και σπούδασε με μεγάλη οικονομική άνεση και, όπως γίνεται συνήθως, ακολούθησε την οικογενειακή παράδοση. Άρχισε να εργάζεται στη ναυτιλιακή εταιρία του πατέρα του το 1973 και είναι αυτός που έβαλε τη διεθνή πλέον Angelicoussis Shipholding Group Ltd στα ξένα χρηματιστήρια.

Ο πατέρας του έφυγε από τη ζωή τον Ιούνιο του 1989 και ο ίδιος, μαζί με την αδερφή του, Άννα, ανέλαβαν την… οικογενειακή επιχείρηση μέχρι το 2000, όταν και χώρισαν επαγγελματικά οι δρόμοι τους και η Άννα Αγγελικούση ίδρυσε τη δική της εταιρεία. Το 2001 ο κ. Γιάννης Αγγελικούσης αγόρασε το σύνολο των μετοχών της εισηγμένης εταιρείας και ακολούθησε τη δική του αυτόνομη εφοπλιστική δραστηριότητα.

Ο Γιάννης Αγγελικούσης στον γραφείο του στο Λονδίνο
Ο 69χρονος σήμερα Γιάννης Αγγελικούσης ζει κυρίως στο εξωτερικό αλλά αγαπάει την πατρίδα του γι’ αυτό και επιλέγει κυρίως Έλληνες αξιωματικούς για τα πλοία τους. Μάλιστα, είναι ένας από τους εφοπλιστές που καθιέρωσε την επιμόρφωση των στελεχών του ομίλου του, την συνέχιση της καταβολής του μισθού και στη διάρκεια της αδείας και την ανάπαυσης των ναυτικών μετά από ναυτολόγηση.

Είναι άνθρωπος που αποφεύγει την δημοσιότητα, εκτός αν έχει σχέση με τη δουλειά και συνεχίζει να αναζητά καινούργιες αγορές και να κάνει νέα ανοίγματα.

Η μεγάλη του αγάπη είναι η μοναχοκόρη του, η Μαρία, που δουλεύει μαζί του στην εταιρεία, ενώ, όπως είχε δηλώσει ο ίδιος σε μία από τις λιγοστές συνεντεύξεις του – κυρίως σε ξένες οικονομικές εφημερίδες και περιοδικά – πάντα θυμάται τα λόγια του πατέρα του: «Θα υπάρξουν καλές και κακές στιγμές. Αλλά το θεμελιώδες μάθημα που με δίδαξε, είναι πως δείχνοντας σεβασμό στους ανθρώπους μας, δημιουργούμε μια βαθιά και αμοιβαία αφοσίωση».

Τετάρτη 2 Ιανουαρίου 2019

Γιατί η Συμφωνία των Πρεσπών είναι «νεκρή»

Στα ψιλά γράμματα της Συμφωνίας των Πρεσπών, ξεχωρίζει μία υποπαράγραφος, την οποία πολλοί έχουν αγνοήσει. Η δικηγόρος Σοφία Νικολάου αναλύει τα δεδομένα και αποκαλύπτει ότι η υποπαράγραφος αυτή, είναι ο λόγος για τον οποίο, αυτή τη στιγμή, η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να θεωρείται… λήξασα! - Άρθρο παρέμβαση

Γράφει η Δικηγόρος Σοφία Νικολάου www.sofianikolaou.com

Στα ψιλά γράμματα της Συμφωνίας των Πρεσπών, ξεχωρίζει μία υποπαράγραφος, την οποία πολλοί έχουν αγνοήσει. Η υποπαράγραφος αυτή, όμως, είναι ο λόγος για τον οποίο, αυτή τη στιγμή, η Συμφωνία των Πρεσπών πρέπει να θεωρείται… λήξασα!

Κι εξηγούμαι:

Μέρος Πρώτο, άρθρο πρώτο, παράγραφος 4, περίπτωση ε Συμφωνίας Πρεσπών: «Το Δεύτερο Μέρος (σ.σ. Σκόπια) θα ολοκληρώσει in toto τις συνταγματικές τροποποιήσεις έως το τέλος του 2018».

Το τέλος του 2018 ήρθε. Και πέρασε.

Το «Δεύτερο Μέρος», όμως, δεν ολοκλήρωσε και μάλιστα in toto (= στο σύνολο) τις συνταγματικές αλλαγές. Αυτό δεν φαίνεται να γίνεται τουλάχιστον μέχρι τις 10 Ιανουαρίου, οπότε και θα ψηφίσει η σκοπιανή Βουλή. Άραγε, αυτές οι δέκα ημέρες της υπέρβασης, είναι ικανές να ανατρέψουν το σκηνικό;

Η Συμφωνία των Πρεσπών, ως διεθνής συνθήκη, υπάγεται στις διατάξεις της Σύμβασης της Βιέννης του 1969 για το Δίκαιο των Συνθηκών.

Στη Συνθήκη αυτή περιγράφονται τρεις τρόποι για την απεμπλοκή ενός Κράτους από μία Συμφωνία: Ακύρωση, καταγγελία, λήξη/αναστολή εφαρμογής.

Η ακύρωση είναι μάλλον αδύνατη, καθώς θα πρέπει να αποδείξουμε ότι ο Κοτζιάς ήταν υπό καθεστώς πλάνης, απάτης ή απειλής τη στιγμή που υπέγραφε τη συμφωνία.

Όσον αφορά στην καταγγελία, ο κ. Τσίπρας με τον «αδελφό» κ. Ζάεφ, φρόντισαν να καταστήσουν τη συνθήκη στο άρθρο 20, «αμετάκλητη».

Αυτό παραπέμπει στο άρθρο 56 της Συνθήκης της Βιέννης, όπου αναφέρεται ρητώς: «Συνθήκη, μη περιέχουσα διάταξιν αφορώσαν εις την λήξιν και μη προβλεπούσα την καταγγελίαν ή αποχώρησιν εκ ταύτης δεν δύναται να καταγγελθή ή να λυθή διά αποχωρήσεως».

Άρα μας απέμεινε μονάχα μία επιλογή: Λήξις ή αναστολή εφαρμογής.

Πόσο εφικτό είναι;

Το άρθρο 60 της Συνθήκης της Βιέννης κάνει λόγο για «ουσιώδη παραβίαση». Αυτή η παραβίαση, αναφέρει, δίνει το δικαίωμα στο Κράτος να τερματίσει τη συμφωνία, ή να αναστείλει την εφαρμογή της.

Οι πολιτικοί λόγοι που καθιστούν ήδη τη Συνθήκη λήξασα είναι γνωστοί σε όλους. Ο κ. Ζάεφ και οι συν αυτώ, με συνεχείς και καθημερινές εμπρηστικές δηλώσεις περί μακεδονισμού, δηλητηριάζουν την όποια πιθανότητα αρμονικής συνύπαρξης, παραβιάζοντας με τον τρόπο αυτό «ουσιωδώς» τη Συμφωνία.

Πέρα, όμως, από την πολιτική προέκταση του ζητήματος, εδώ αναφύεται και το νομικό ζήτημα του κατά πόσο συνιστά «ουσιώδη παραβίαση» η μη τήρηση του χρονοδιαγράμματος.

Μπορεί να ακούγεται ασήμαντη λεπτομέρεια, σε επίπεδο, όμως, διακρατικών συμφωνιών, ακόμα και το κόμμα στο κείμενο μίας συμφωνίας οφείλει και πρέπει να τηρείται κατά γράμμα. Εν προκειμένω, κάτι τέτοιο δεν έγινε.

Μπορεί, όμως, κάποιος να το χρησιμοποιήσει για να ζητήσει την ακύρωση της Συμφωνίας; Και πως; Όπως μάθαμε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο, μετά τις 15 Ιανουαρίου (και την ψήφιση του σκοπιανού συντάγματος), ο πρωθυπουργός θα ανακοινώσει το χρονοδιάγραμμα της κύρωσης της Συμφωνίας των Πρεσπών. Στο σενάριο της υπερψήφισης, ακολουθεί η κύρωση διά τυπικού νόμου από τη Βουλή. Προσβάλλεται ο τυπικός νόμος;

Τον Ιούλιο του 2018, μετά την υπογραφή της Συμφωνίας των Πρεσπών, οι Παμμακεδονικές Ενώσεις προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας ζητώντας την ακύρωσή της.

Το ΣτΕ έκρινε πως η Συμφωνία είναι κομμάτι της κυβερνητικής πολιτικής και δεν μπορεί να ελεγχθεί δικαστικά. Η μειοψηφία, όμως, στην απόφαση ήταν σαφής και διατρέχει πλείστες αποφάσεις του ανωτάτου ακυρωτικού: Όταν διάταξη διεθνούς συνθήκης, ή διάταξη τυπικού νόμου χρησιμοποιείται ως προκάλυμμα διατάξεων με ισχύ σε ατομικό επίπεδο, ή προσβάλει ένα ατομικό δικαίωμα, μπορεί να ζητηθεί η ακύρωσή τους ενώπιον του Δικαστηρίου.

Εν προκειμένω και μετά την ψήφιση του Νόμου από τη Βουλή των Ελλήνων, θα πρέπει να ζητηθεί εκ νέου η ακύρωση της Συμφωνίας, αυτή τη φορά υπό τη μορφή που έλαβε ως νόμος του Κράτους.

Κι αν πάλι το ΣτΕ θεωρήσει ανέλεγκτο τον τυπικό νόμο, κατά την πάγια νομολογία του, δεν μπορεί να πράξει το ίδιο και για τις κανονιστικές πράξεις που θα εκδοθούν, κατ’ ακολουθία του Νόμου και θα οριοθετούν συγκεκριμένα σημεία της Συμφωνίας, όπως είναι οι εμπορικές ονομασίες, τα εμπορικά σήματα και οι ονομασίες.

Και το «νομικό» πάτημα αυτή τη φορά είναι ισχυρότατο: Τα Σκόπια δεν ολοκλήρωσαν «in toto» τις συνταγματικές αλλαγές μέχρι το τέλος του 2018, όπως όφειλαν. Κατά γενική αρχή του δικαίου, η μη τήρηση μιας προθεσμίας συνεπάγεται τον τερματισμό της συμφωνίας που την προβλέπει. Η Συμφωνία δεν υπάρχει πια!

Είναι πάγια η θέση μου ότι δεν πρέπει να προσπαθείς να περιβάλεις με νομικό μανδύα την πολιτική σου διαφωνία. Όμως, όταν μία συμφωνία παραβιάζει όχι μόνο τις αρχές της λογικής, αλλά και της ιστορικής και πολιτικής ταυτότητας ενός ολάκερου γένους, οφείλεις να αφιερώσεις όλα σου τα όπλα – νομικά και πολιτικά – στον αγώνα.

Μέχρι τη νίκη, λοιπόν!

Δείτε εδώ όλες τις ειδήσεις για τη συμφωνία των Πρεσπών